دِي اردشير (قسمت دوم)
عباس عالیزاده . نویسنده و بازیگر
شرق: عباس عالیزاده، نویسنده و بازیگر هماستانی در اینستاگرام شخصی خود داستانی را نقل میکند از انتظار زنی که سالها پیش فرزندش را راهی جبهه کرده و حال چشمبهراه نشانی از اوست:
خونهاي كه از وقتِ رسيدنِ خبرِ مفقودالاثر شدن اَرْدُوو، ماتمسرا شده بود و ديوارهاش جز غم و شروه و اندوه، موضوع ديگهاي رو بهچشمِ خوشون نديده بودن باديدنِ خندههايِ صاحبخونه داشت جون ميگرفت و كمكم رنگ عوض ميكرد.
دِياردشير كه از شوك ديدن اَردُوو، سرجاش ميخكوب شده بود و نميتونست تكون بخوره، ملتمسانه دستي دراز كرد و به كمك ستونِ كنار سرسرا كه تا بالايِ هشتي و شناشيرها بالا ميرفت، رو زانو بلند شد و نهايتا بعد از دو سه بار پيش پازدن و افتادن تو مسير، همونطوري كه چشم از اَردُوو بر نميداشت و دامن لباسش رو برايِ نيفتادنِ دوباره تو شكمش و تو ليفهي شلوارش جمع ميكرد، خم شد و چپيد تو خونهيِ دَرْ شمالو تا به يُمْنِ پا قدم اَردوو، لباسِ سرخ و سبز بپوشه و ترگُل و وَرگُل كنه.
اين اتاق دقيقا جايي بود كه اَردوو توش دنيا اومده بود.
بنيهي اتاق دَرْ شمالو خشت و گلي بود ولي ديوارهاش از تركيبِ گِل و گچي كه عامو مصطفي از كارخونهي بوشهر گچ آورده بود و حالا ديگه بهزردي ميزد، پوشيده و كَفمال شده بود. برخلافِ ديوارايِ مستحكم، سقفاش چند جايي زيرِ فشارِ بارون و مقاومتِ چوب و چَندلهاي سرخِ هندي و آفريقايي شكم آورده بود و كمكم داشت وا ميداد.
به سليقهي خاصي، براي پوشش سقف و بين هر چندل به نسبت مساوي حصير و بوريا پهن شده بود. البته تا اون جائيكه پنكهي سقفي «سي اِم سي» مِيْدِنْ چيني كه رو هر كدوم از پرههاش كلي فضلهيِ پشه خوابيده بود اجازه ميداد.
دِياردشير جَلدي كليدِ كوچيك سر پهني كه با بندِ لتهاي سبز رنگي حمايل شده بود رو از تو گردنش در آورد و بعد از دوسه بار بد جاانداختن، بالاخره تو قفل صندوق سبز نقاشيشدهي كنج خونه چرخوندش و از توش يه لباس گجراتيِ مخملِ سبز رنگي در آورد و رو همون جومهي ويل چاپي گلدار پوشيدش.
بعد از سالها خندهاي كنجِ لبش سبز شده بود و با دلِ امن قدم بر ميداشت سمتِ در.
از اينكه تا امروز به اميدِ اومدنِ اَردُوو وفادار مونده بود به خودش ميباليد. بالاخره آدم هميشه بايد از روياهايي كه تو سر داره حرف بزنه و با خودش تكرارشون كنه و گرنه ناخواسته بين خودش و روياهاش و اون چيزايي كه دوست داره بهش برسه فاصله ميندازه و اين فاصله نهايتا يه روز به فراق و فراموشي منتهي ميشه.
اَردُوو كه تا قبل از اين، شبيه عكسهاش تو جبههي سومار، تكيه به داخل اندرِ چارچوبِ درِ حياط دوكُرپا نشسته بود، بلند شد ايستاد و با چنتا خندهي ممتد و شيرين به استقبال ننهاش رفت.
دياردشير دو سه قدم مونده به داخل اندرِ چارچوبِ در حياط ايستاد و با شعفِ دل، قد و بالاي اَردوو رو برانداز كرد.
ديگه بيشتر از اين توانِ ايستادن نداشت، پا شُل كرده بود و سخت ميلرزيد.كمكم همون نيمچه رمق مونده به جونش هم از كف رفت و نقشِ بر زمين شد. بيهوا دستهاش رو به سمتِ اَردوو دراز كرد و همونطوري كه تموم وجودش ميلرزيد و دندوناش بههم ميخوردن، بهزور زبون باز كرد و زير شلاقِ بارونِ سيلابيِ اشكهايي كه از تو دوتا كاسهي خينيِ چشمهاش رونِهي گونههاي خشكاش ميشدن، چشم تو چشماش شروع كرد زمزمهكردن؛
«بتی کز ناز پا بر دل گذارد، ستم باشد که پا بر گل گذارد، تمنایی که دارد یار فایز، قدم بر چشم ما مشکل گذارد.»
نگاهي زليخاوار به يوسفش انداخت و يادش اومد به روزايي كه بهخاطر دوركردن قضا و بلا از جونش، چطور با چنگِ خرمايي و چنتا دونهي نون ميرفت سر امامزادهي پير و تو قبرستون و ميخوابوندش تو مَخْتَكِ كهنهي آبنوسي و «نونپوشش» مي كرد.
به گذشتههايِ داشتنِ اَرْدُوو حسرت ميخورد، خواست قدم برداره و جلوتر بره ولي جون نداشت. زوري سي قدمبرداشتن تو پاش نبود.
هراسون شروع كرد به تقلاكردن و چنگانداختن به زمين كه احساس كرد چيشاش سياهي ميره و قدمبهقدم داره از اَردُوو فاصله ميگيره. صدايِ ضربههاي ممتد و بلندِ كوبيدهشدن سنگ تو در پِلِيتيِ سرا مينشست تو گوشش و اين نُتِ فالش باعث ميشد تا از رويايِ رجعتِ اَرْدُوو در بياد. دراز دراز مثه نعش مرداري كه از او دنيا برگشته، دِلِبال رو به آسمون افتاده بود رويِ سكنچهي جلوي سرسرا و از پاپِسَك و تقلاي زياد تمام وجودش خيس عرق شده بود. بندِ لتهايِ سبزرنگِ تو سينهي كليد پيچيده شده بود به هم و با كشيدهشدنش رو پوستِ سبزه و خشك دياردشير تمومِ پشت بناگوش و گردنش رو زخم كرده بود و عرقسوز ميشد. بعد از چند دقيقهاي بيدارشدن، تو سكوت محض، هنوز چشمهاش خيره به آسمون بود و تندتند نفس ميكشيد.
چند لحظهاي بههمين صورت موند تا اينكه دوباره چنتا ضربهي پياپي رو در پِلِيتي سرا به خووش آوردش و هوشيارش كرد. بهزور تكوني خورد و به كمك ستون بغل سكونچه كه تا هشتي و پشت شناشيرها بالا ميرفت بلند شد و رو پاهاش ايستاد. با پايِ پِتّي لنگلنگون خودش رو به داخل اندرِ چارچوبِ در سرا رسوند و بعد از گرفتنِ خبرِ پيداشدنِ اَرْدُوو تو تفحصاي جبههي سومار، ناخواسته دست گذاشت رو كمر تاشدش و كشونكشون رفت و چپيد تو خونهيِ دَرْ شمالو تا به يُمْنِ پاقدم اَردوو، لباسِ سرخ و سبز بپوشه و ترگُل وَرگُل كنه..
شرق: عباس عالیزاده، نویسنده و بازیگر هماستانی در اینستاگرام شخصی خود داستانی را نقل میکند از انتظار زنی که سالها پیش فرزندش را راهی جبهه کرده و حال چشمبهراه نشانی از اوست:
خونهاي كه از وقتِ رسيدنِ خبرِ مفقودالاثر شدن اَرْدُوو، ماتمسرا شده بود و ديوارهاش جز غم و شروه و اندوه، موضوع ديگهاي رو بهچشمِ خوشون نديده بودن باديدنِ خندههايِ صاحبخونه داشت جون ميگرفت و كمكم رنگ عوض ميكرد.
دِياردشير كه از شوك ديدن اَردُوو، سرجاش ميخكوب شده بود و نميتونست تكون بخوره، ملتمسانه دستي دراز كرد و به كمك ستونِ كنار سرسرا كه تا بالايِ هشتي و شناشيرها بالا ميرفت، رو زانو بلند شد و نهايتا بعد از دو سه بار پيش پازدن و افتادن تو مسير، همونطوري كه چشم از اَردُوو بر نميداشت و دامن لباسش رو برايِ نيفتادنِ دوباره تو شكمش و تو ليفهي شلوارش جمع ميكرد، خم شد و چپيد تو خونهيِ دَرْ شمالو تا به يُمْنِ پا قدم اَردوو، لباسِ سرخ و سبز بپوشه و ترگُل و وَرگُل كنه.
اين اتاق دقيقا جايي بود كه اَردوو توش دنيا اومده بود.
بنيهي اتاق دَرْ شمالو خشت و گلي بود ولي ديوارهاش از تركيبِ گِل و گچي كه عامو مصطفي از كارخونهي بوشهر گچ آورده بود و حالا ديگه بهزردي ميزد، پوشيده و كَفمال شده بود. برخلافِ ديوارايِ مستحكم، سقفاش چند جايي زيرِ فشارِ بارون و مقاومتِ چوب و چَندلهاي سرخِ هندي و آفريقايي شكم آورده بود و كمكم داشت وا ميداد.
به سليقهي خاصي، براي پوشش سقف و بين هر چندل به نسبت مساوي حصير و بوريا پهن شده بود. البته تا اون جائيكه پنكهي سقفي «سي اِم سي» مِيْدِنْ چيني كه رو هر كدوم از پرههاش كلي فضلهيِ پشه خوابيده بود اجازه ميداد.
دِياردشير جَلدي كليدِ كوچيك سر پهني كه با بندِ لتهاي سبز رنگي حمايل شده بود رو از تو گردنش در آورد و بعد از دوسه بار بد جاانداختن، بالاخره تو قفل صندوق سبز نقاشيشدهي كنج خونه چرخوندش و از توش يه لباس گجراتيِ مخملِ سبز رنگي در آورد و رو همون جومهي ويل چاپي گلدار پوشيدش.
بعد از سالها خندهاي كنجِ لبش سبز شده بود و با دلِ امن قدم بر ميداشت سمتِ در.
از اينكه تا امروز به اميدِ اومدنِ اَردُوو وفادار مونده بود به خودش ميباليد. بالاخره آدم هميشه بايد از روياهايي كه تو سر داره حرف بزنه و با خودش تكرارشون كنه و گرنه ناخواسته بين خودش و روياهاش و اون چيزايي كه دوست داره بهش برسه فاصله ميندازه و اين فاصله نهايتا يه روز به فراق و فراموشي منتهي ميشه.
اَردُوو كه تا قبل از اين، شبيه عكسهاش تو جبههي سومار، تكيه به داخل اندرِ چارچوبِ درِ حياط دوكُرپا نشسته بود، بلند شد ايستاد و با چنتا خندهي ممتد و شيرين به استقبال ننهاش رفت.
دياردشير دو سه قدم مونده به داخل اندرِ چارچوبِ در حياط ايستاد و با شعفِ دل، قد و بالاي اَردوو رو برانداز كرد.
ديگه بيشتر از اين توانِ ايستادن نداشت، پا شُل كرده بود و سخت ميلرزيد.كمكم همون نيمچه رمق مونده به جونش هم از كف رفت و نقشِ بر زمين شد. بيهوا دستهاش رو به سمتِ اَردوو دراز كرد و همونطوري كه تموم وجودش ميلرزيد و دندوناش بههم ميخوردن، بهزور زبون باز كرد و زير شلاقِ بارونِ سيلابيِ اشكهايي كه از تو دوتا كاسهي خينيِ چشمهاش رونِهي گونههاي خشكاش ميشدن، چشم تو چشماش شروع كرد زمزمهكردن؛
«بتی کز ناز پا بر دل گذارد، ستم باشد که پا بر گل گذارد، تمنایی که دارد یار فایز، قدم بر چشم ما مشکل گذارد.»
نگاهي زليخاوار به يوسفش انداخت و يادش اومد به روزايي كه بهخاطر دوركردن قضا و بلا از جونش، چطور با چنگِ خرمايي و چنتا دونهي نون ميرفت سر امامزادهي پير و تو قبرستون و ميخوابوندش تو مَخْتَكِ كهنهي آبنوسي و «نونپوشش» مي كرد.
به گذشتههايِ داشتنِ اَرْدُوو حسرت ميخورد، خواست قدم برداره و جلوتر بره ولي جون نداشت. زوري سي قدمبرداشتن تو پاش نبود.
هراسون شروع كرد به تقلاكردن و چنگانداختن به زمين كه احساس كرد چيشاش سياهي ميره و قدمبهقدم داره از اَردُوو فاصله ميگيره. صدايِ ضربههاي ممتد و بلندِ كوبيدهشدن سنگ تو در پِلِيتيِ سرا مينشست تو گوشش و اين نُتِ فالش باعث ميشد تا از رويايِ رجعتِ اَرْدُوو در بياد. دراز دراز مثه نعش مرداري كه از او دنيا برگشته، دِلِبال رو به آسمون افتاده بود رويِ سكنچهي جلوي سرسرا و از پاپِسَك و تقلاي زياد تمام وجودش خيس عرق شده بود. بندِ لتهايِ سبزرنگِ تو سينهي كليد پيچيده شده بود به هم و با كشيدهشدنش رو پوستِ سبزه و خشك دياردشير تمومِ پشت بناگوش و گردنش رو زخم كرده بود و عرقسوز ميشد. بعد از چند دقيقهاي بيدارشدن، تو سكوت محض، هنوز چشمهاش خيره به آسمون بود و تندتند نفس ميكشيد.
چند لحظهاي بههمين صورت موند تا اينكه دوباره چنتا ضربهي پياپي رو در پِلِيتي سرا به خووش آوردش و هوشيارش كرد. بهزور تكوني خورد و به كمك ستون بغل سكونچه كه تا هشتي و پشت شناشيرها بالا ميرفت بلند شد و رو پاهاش ايستاد. با پايِ پِتّي لنگلنگون خودش رو به داخل اندرِ چارچوبِ در سرا رسوند و بعد از گرفتنِ خبرِ پيداشدنِ اَرْدُوو تو تفحصاي جبههي سومار، ناخواسته دست گذاشت رو كمر تاشدش و كشونكشون رفت و چپيد تو خونهيِ دَرْ شمالو تا به يُمْنِ پاقدم اَردوو، لباسِ سرخ و سبز بپوشه و ترگُل وَرگُل كنه..
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.