|

سربازی که در شطرنج وزیر می شود

علی ادیبان

شرق: بازی شطرنج از دیرباز قانونی داشته که اگر مهره سرباز را بتوان به خانه آخر حریف رساند تبدیل به شاه یا وزیر و یا.. می‌شود. این قانون شطرنج بی‌شک برگرفته از قوانین زندگی است. در زندگی هم اگر قاعده بازی را حفظ کرده و به خوبی پیش برویم می‌توانیم به مقام و جایگاه بهتری دست یابیم. به هر شکل این اتفاقی است که همه برای آن تلاش می‌کنیم و ذات انسان همیشه در طلب بهتر شدن است.
حال در این میان عده‌ای هستند که به ظاهر اصرار به سرباز ماندن دارند. وقتی شب گذشته در جمعی دوستانه درباره موضوعاتی مختلف صحبت می‌کردیم شخصی جمله‌ای بیان کرد که به شدت ذهن را درگیر می‌کرد. او در باب کاندیدا شدن جوانان برای انتخاباتی چون شورای شهر، با بیان اینکه یک سرباز نمی‌تواند وزیر شود به کل اساس فعالیت جوانان را زیر سوال برد. به هر صورت جوانان فعال در این عرصه به قصد پیشرفت و پیگیری مطالبات گاهی علاقه دارند در صورت امکان خود راسا در این عرصه پیشتازی کنند و بر سر امور تکیه بزنند که نه تنها ایرادی به آن وارد نیست بلکه این مسئله به نوعی همان نخبه‌پروی محسوب می‌شود. اما سوال اینجاست چگونه برخی از سر سهو یا عمد چنین نظراتی بیان کرده و جلوی بزرگی کردن جوانان را می‌گیرند؟ یا این دوستان به سهو و از سر ناآگاهی چنین می‌گویند که آن‌ها را به قانون شطرنج و بعد دوری از اظهارات نسنجیده ارجاع میدهیم. اگرهم این نظرات به عمد مطرح می‌شود که وای به حال جوانان همیشه در صحنه که به زعم آقایان قرار است همیشه سرباز باقی بمانند و دستمایه بازی‌هایی شوند که دوستان را بیش از پیش بالا برده و نقش نردبان را ایفا کنند. گاهی اوقات واقعا نباید به بزرگان ایرادی گرفت. درنظامی که شخص رهبری و رییس جمهور اصرار به فعالیت جوانان دارند و جوانان بسیاری مایل به این گونه فعالیت ها هستند باید ایراد را در افرادی جستجو کرد که با علم به قدرت جوانان و ترس از سواد و آگاهی آن ها عرصه را برای فعالیت تنگ کرده و فقط از ایشان به عنوان نردبانی برای رسیدن به امیال خود استفاده کرده و پس از به هدف رسیدن همه چیز را فراموش می‌کنند. البته به لطف وجود شبکه‌های مجازی و اطلاع‌رسانی‌ها اینگونه افراد دیگر آنچنان توان قدرت‌نمایی ندارند اما جوانان هم باید هوشیارتر عمل کرده و دست از فعالیت‌های خود با نگاهی امیدوار به آینده برندارند.

شرق: بازی شطرنج از دیرباز قانونی داشته که اگر مهره سرباز را بتوان به خانه آخر حریف رساند تبدیل به شاه یا وزیر و یا.. می‌شود. این قانون شطرنج بی‌شک برگرفته از قوانین زندگی است. در زندگی هم اگر قاعده بازی را حفظ کرده و به خوبی پیش برویم می‌توانیم به مقام و جایگاه بهتری دست یابیم. به هر شکل این اتفاقی است که همه برای آن تلاش می‌کنیم و ذات انسان همیشه در طلب بهتر شدن است.
حال در این میان عده‌ای هستند که به ظاهر اصرار به سرباز ماندن دارند. وقتی شب گذشته در جمعی دوستانه درباره موضوعاتی مختلف صحبت می‌کردیم شخصی جمله‌ای بیان کرد که به شدت ذهن را درگیر می‌کرد. او در باب کاندیدا شدن جوانان برای انتخاباتی چون شورای شهر، با بیان اینکه یک سرباز نمی‌تواند وزیر شود به کل اساس فعالیت جوانان را زیر سوال برد. به هر صورت جوانان فعال در این عرصه به قصد پیشرفت و پیگیری مطالبات گاهی علاقه دارند در صورت امکان خود راسا در این عرصه پیشتازی کنند و بر سر امور تکیه بزنند که نه تنها ایرادی به آن وارد نیست بلکه این مسئله به نوعی همان نخبه‌پروی محسوب می‌شود. اما سوال اینجاست چگونه برخی از سر سهو یا عمد چنین نظراتی بیان کرده و جلوی بزرگی کردن جوانان را می‌گیرند؟ یا این دوستان به سهو و از سر ناآگاهی چنین می‌گویند که آن‌ها را به قانون شطرنج و بعد دوری از اظهارات نسنجیده ارجاع میدهیم. اگرهم این نظرات به عمد مطرح می‌شود که وای به حال جوانان همیشه در صحنه که به زعم آقایان قرار است همیشه سرباز باقی بمانند و دستمایه بازی‌هایی شوند که دوستان را بیش از پیش بالا برده و نقش نردبان را ایفا کنند. گاهی اوقات واقعا نباید به بزرگان ایرادی گرفت. درنظامی که شخص رهبری و رییس جمهور اصرار به فعالیت جوانان دارند و جوانان بسیاری مایل به این گونه فعالیت ها هستند باید ایراد را در افرادی جستجو کرد که با علم به قدرت جوانان و ترس از سواد و آگاهی آن ها عرصه را برای فعالیت تنگ کرده و فقط از ایشان به عنوان نردبانی برای رسیدن به امیال خود استفاده کرده و پس از به هدف رسیدن همه چیز را فراموش می‌کنند. البته به لطف وجود شبکه‌های مجازی و اطلاع‌رسانی‌ها اینگونه افراد دیگر آنچنان توان قدرت‌نمایی ندارند اما جوانان هم باید هوشیارتر عمل کرده و دست از فعالیت‌های خود با نگاهی امیدوار به آینده برندارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.