|

هیچ‌کس سر جای خودش نیست

شرق: در این روزها که کولرآبی با برق‌کار می‌کند و اره‌برقی با بنزین و سه‌تار، چهارتار دارد و صائب تبریزی هم اصفهانی از آب درآمده، بیان چند‌باره جمله «هیچ‌کس سر جای خودش نیست» بی‌مناسبت به نظر نمی‌رسد.
بی‌شک در جامعه ما که تعداد فرصت‌های شغلی و تعداد افراد تحصیل‌کرده و جویای کار رابطه‌ای نه‌چندان دوستانه باهم دارند، نمی‌توان توقع داشت تمام افراد، مرتبط با حیطه‌ای که در آن استعداد دارند مشغول به‌کارشده و فعالیت کنند. اما گاهی به‌کارگیری افراد در حوزه‌هایی که در آن استعداد چندانی ندارند را نمی‌توان بدون برنامه دانست و به چشم یک اتفاق سهوی به آن نگاه کرد. برای مثال کافی است نگاهی به اقدامات مسوولانی بیندازیم که برای داشتن دسترسی ساده به حوزه‌های مالی و فرهنگی و... اداره تحت امر خود،از مدیرانی کم‌تجربه یا بله‌قربان‌گو در این جایگاه‌ها استفاده می‌کنند. این‌نوع به‌کارگیری افراد در حوزه‌های مختلف را به جامعه خبری و رسانه‌ای هم می‌توان تعمیم داد. آنجا که برخی مسوولان ارشد رسانه برای این‌که بتوانند حرف خود را بدون پرداخت هزینه یا پاسخ‌گویی به‌گوش عموم برسانند افرادی را در حوزه‌های غیرتخصصی به‌کار می‌گیرند و از طریق آن‌ها به بیان نظرات خود که در بیشتر موارد نقدهایی غیرمنطقی و نوشته‌هایی با حب و بغض بسیار است می‌پردازند. این‌که یک ورزشی‌نویس رو به نقدهای سیاسی آورده یا با کمترین مطالعه و نگاه به آمار، اوضاع اقتصادی را تحلیل کند و بی‌توجه به خواست عموم این مطالب را در قالب نظراتی در رد یا تایید مسئولی خاص عنوان کند اشکالی است که جدا از شخص نویسنده باید ریشه آن را در مدیر یا سردبیری جستجو کرد که از این فرد درخواست چنین نوشته‌ای را دارد. متأسفانه معمولاً افرادی هم که مورد چنین سوءاستفاده‌هایی قرار می‌گیرند برخلاف باور شخصی و ادعایی که دارند، اشخاصی زودباور و غریب نسبت به فضای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی هستند که باکمی صحبت با آن‌ها به‌راحتی تحت تأثیر قرار می‌گیرند و نظرات به‌نوعی به آن‌ها غالب می‌شود. اینجاست که خبرنگار صدای سردبیر شده و با از دست‌دادن استقلال خود به‌نوعی تایپیست خواسته‌ها و کینه‌های فردی مدیر خود می‌شود!
بی‌تردید در فضای حرفه‌ای، انتشار یک مطلب بدون تائید سردبیر یا دبیر هر بخش، امری غیرقابل‌پذیرش و موردانتقاد است اما این‌که این داستان به‌نوعی برعکس شده و سردبیری با تحت تأثیر قرار‌دادن خبرنگار خود غرض‌ورزی‌ها شخصی خود را از زبان شخصی دیگر مطرح کند، جدا از بعد غیراخلاقی داستان شکل تازه‌ای از سوءاستفاده را مطرح می‌کند که بی‌هیچ عنوان در شان جامعه رسانه‌ای به‌عنوان یک جمعیت و نهاد فرهنگی نیست. البته نمی‌توان از چنین خبرنگارانی هم بی‌انتقاد گذشت و او را بی‌تقصیر دانست. این‌که یک شخص در بهترین نگاه تحت تأثیر «جو» قرار بگیرد و بی‌مطالعه و به‌صرف خواست و نظر مافوق شروع به شانتاژ خبری و کوبیدن شخصی خاص کند، ذهن هر خواننده باهوشی را به این سمت می‌برد که در پشت پرده چه مسائلی در جریان است که این‌چنین بی‌محابا مطالبی خاص و جهت‌دار نسبیت به یک شخص نسبت داده می‌شود.
خبرنگار به‌عنوان صدای بیدار جامعه باید مشکلات شغل خود را پذیرفته و استقلال خود را تحت هر شرایطی حفظ کند و بی‌تأثیر از جهت‌دهی افراد مختلف نقد و حرف خود را در چارچوب مورد تأییدی کشوری که در آن فعال است به بهترین نحو بیان کند. اینکه ما از فساد و رانت و غوغای فامیل بازی گله کرده اما خود، خواسته یا ناخواسته بازی‌های سیاسی که به‌طورقطع به‌دوراز صداقت خاص خبرنگاران است گرفتار شویم آینده‌ای روشن را پیش روی فضای رسانه قرار نمی‌دهد.
امید به این‌که هر کس در جای خود قرار داشته باشد بی‌شک رویای جامعه آرمانی یا همان مدینه‌ فاضله است اما می‌توان انتظار داشت اینجا به‌جایی افراد و گماردن آن‌ها در جایگاهی که توانایی حفظ استقلال خود را در آن ندارند بدون بازهایی که پشت پرده در جریان است اتفاق بیفتد.

شرق: در این روزها که کولرآبی با برق‌کار می‌کند و اره‌برقی با بنزین و سه‌تار، چهارتار دارد و صائب تبریزی هم اصفهانی از آب درآمده، بیان چند‌باره جمله «هیچ‌کس سر جای خودش نیست» بی‌مناسبت به نظر نمی‌رسد.
بی‌شک در جامعه ما که تعداد فرصت‌های شغلی و تعداد افراد تحصیل‌کرده و جویای کار رابطه‌ای نه‌چندان دوستانه باهم دارند، نمی‌توان توقع داشت تمام افراد، مرتبط با حیطه‌ای که در آن استعداد دارند مشغول به‌کارشده و فعالیت کنند. اما گاهی به‌کارگیری افراد در حوزه‌هایی که در آن استعداد چندانی ندارند را نمی‌توان بدون برنامه دانست و به چشم یک اتفاق سهوی به آن نگاه کرد. برای مثال کافی است نگاهی به اقدامات مسوولانی بیندازیم که برای داشتن دسترسی ساده به حوزه‌های مالی و فرهنگی و... اداره تحت امر خود،از مدیرانی کم‌تجربه یا بله‌قربان‌گو در این جایگاه‌ها استفاده می‌کنند. این‌نوع به‌کارگیری افراد در حوزه‌های مختلف را به جامعه خبری و رسانه‌ای هم می‌توان تعمیم داد. آنجا که برخی مسوولان ارشد رسانه برای این‌که بتوانند حرف خود را بدون پرداخت هزینه یا پاسخ‌گویی به‌گوش عموم برسانند افرادی را در حوزه‌های غیرتخصصی به‌کار می‌گیرند و از طریق آن‌ها به بیان نظرات خود که در بیشتر موارد نقدهایی غیرمنطقی و نوشته‌هایی با حب و بغض بسیار است می‌پردازند. این‌که یک ورزشی‌نویس رو به نقدهای سیاسی آورده یا با کمترین مطالعه و نگاه به آمار، اوضاع اقتصادی را تحلیل کند و بی‌توجه به خواست عموم این مطالب را در قالب نظراتی در رد یا تایید مسئولی خاص عنوان کند اشکالی است که جدا از شخص نویسنده باید ریشه آن را در مدیر یا سردبیری جستجو کرد که از این فرد درخواست چنین نوشته‌ای را دارد. متأسفانه معمولاً افرادی هم که مورد چنین سوءاستفاده‌هایی قرار می‌گیرند برخلاف باور شخصی و ادعایی که دارند، اشخاصی زودباور و غریب نسبت به فضای سیاسی، فرهنگی و اجتماعی هستند که باکمی صحبت با آن‌ها به‌راحتی تحت تأثیر قرار می‌گیرند و نظرات به‌نوعی به آن‌ها غالب می‌شود. اینجاست که خبرنگار صدای سردبیر شده و با از دست‌دادن استقلال خود به‌نوعی تایپیست خواسته‌ها و کینه‌های فردی مدیر خود می‌شود!
بی‌تردید در فضای حرفه‌ای، انتشار یک مطلب بدون تائید سردبیر یا دبیر هر بخش، امری غیرقابل‌پذیرش و موردانتقاد است اما این‌که این داستان به‌نوعی برعکس شده و سردبیری با تحت تأثیر قرار‌دادن خبرنگار خود غرض‌ورزی‌ها شخصی خود را از زبان شخصی دیگر مطرح کند، جدا از بعد غیراخلاقی داستان شکل تازه‌ای از سوءاستفاده را مطرح می‌کند که بی‌هیچ عنوان در شان جامعه رسانه‌ای به‌عنوان یک جمعیت و نهاد فرهنگی نیست. البته نمی‌توان از چنین خبرنگارانی هم بی‌انتقاد گذشت و او را بی‌تقصیر دانست. این‌که یک شخص در بهترین نگاه تحت تأثیر «جو» قرار بگیرد و بی‌مطالعه و به‌صرف خواست و نظر مافوق شروع به شانتاژ خبری و کوبیدن شخصی خاص کند، ذهن هر خواننده باهوشی را به این سمت می‌برد که در پشت پرده چه مسائلی در جریان است که این‌چنین بی‌محابا مطالبی خاص و جهت‌دار نسبیت به یک شخص نسبت داده می‌شود.
خبرنگار به‌عنوان صدای بیدار جامعه باید مشکلات شغل خود را پذیرفته و استقلال خود را تحت هر شرایطی حفظ کند و بی‌تأثیر از جهت‌دهی افراد مختلف نقد و حرف خود را در چارچوب مورد تأییدی کشوری که در آن فعال است به بهترین نحو بیان کند. اینکه ما از فساد و رانت و غوغای فامیل بازی گله کرده اما خود، خواسته یا ناخواسته بازی‌های سیاسی که به‌طورقطع به‌دوراز صداقت خاص خبرنگاران است گرفتار شویم آینده‌ای روشن را پیش روی فضای رسانه قرار نمی‌دهد.
امید به این‌که هر کس در جای خود قرار داشته باشد بی‌شک رویای جامعه آرمانی یا همان مدینه‌ فاضله است اما می‌توان انتظار داشت اینجا به‌جایی افراد و گماردن آن‌ها در جایگاهی که توانایی حفظ استقلال خود را در آن ندارند بدون بازهایی که پشت پرده در جریان است اتفاق بیفتد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.