|

اینطور شد که این متن را روی دستم نوشتم!

وقتی با «مهرداد قاسمفر» از جنگ حرف نمی زدیم،دقیقا از جنگ حرف می زدیم

محسن بوالحسنی . شاعر و روزنامه‌نگار

در سه سال اول این متن
جنگ حرف اول را می‌زند.
جنگ که اولین بار
روی تخته سیاه مدرسه‌ی شاهنده
در اهواز کشف شد
و بعد از آن
مردی که از کنار خیابان وحدت عمومی به خانه می رفت
با دست اشارتم کرد
که عزم سوی ما کن!

ما به بشکه های آب پناه بردیم
تا اولین ضدِ شعرِ جنگ
یا اولین ضدِ جنگِ شعر را صادر کنیم

حالا هر چه این شعر را بخش می کنم
به سراسری بازوان تو هیچ
تو هیچ ،
هیچ ،
مو شانه کن ، عطر بزن و بیا!

درحوالی شط جنگ بود
ماسه با خونِ نهنگ‌ها فال عروسی می گرفت
و در غروبی رمانتیک سایه با سایه حرف می زد:
- " مو ای همه رانِه به خاطر امواتُم خو نزِدُم به لنگُم...!
نه که فکرته مو یه خیال لاابالی اُم، ها؟!"

رعشه کن
وقتی دست می اندازی گردن کسی
کسی که دیوانه وار فکر می کند دیوارها را
لکه های روی تانک را
و هرچه سعی می‌کند از جنگ برای مادرش بنویسد
آستین های خونی تو یادش می آید

نکند از جنگ حرف می زنی
که دائما توی گوش منی
وقتی که می‌پیچم به صلات ظهر
و از خارش بدنم حرفم می زنم
طبیعی‌ست لگد مال برج‌ها هستم
و نمی ترسم اگر مغناطیس صدایم
روح عبدالحلیم را احضار کند

راستی از جهت های کوچک در نهایت
چه کسی حرف خواهد زد؟
اگر اعتدال قوانین روز به هم بخورد
اگر کسی از روی دست من بنویسد
اگر من نترسم

شاید یک جایی هست که تا اصفهان
راه طولانی ندارد
دنباله ام را بگیر
بیا.

در سه سال اول این متن
جنگ حرف اول را می‌زند.
جنگ که اولین بار
روی تخته سیاه مدرسه‌ی شاهنده
در اهواز کشف شد
و بعد از آن
مردی که از کنار خیابان وحدت عمومی به خانه می رفت
با دست اشارتم کرد
که عزم سوی ما کن!

ما به بشکه های آب پناه بردیم
تا اولین ضدِ شعرِ جنگ
یا اولین ضدِ جنگِ شعر را صادر کنیم

حالا هر چه این شعر را بخش می کنم
به سراسری بازوان تو هیچ
تو هیچ ،
هیچ ،
مو شانه کن ، عطر بزن و بیا!

درحوالی شط جنگ بود
ماسه با خونِ نهنگ‌ها فال عروسی می گرفت
و در غروبی رمانتیک سایه با سایه حرف می زد:
- " مو ای همه رانِه به خاطر امواتُم خو نزِدُم به لنگُم...!
نه که فکرته مو یه خیال لاابالی اُم، ها؟!"

رعشه کن
وقتی دست می اندازی گردن کسی
کسی که دیوانه وار فکر می کند دیوارها را
لکه های روی تانک را
و هرچه سعی می‌کند از جنگ برای مادرش بنویسد
آستین های خونی تو یادش می آید

نکند از جنگ حرف می زنی
که دائما توی گوش منی
وقتی که می‌پیچم به صلات ظهر
و از خارش بدنم حرفم می زنم
طبیعی‌ست لگد مال برج‌ها هستم
و نمی ترسم اگر مغناطیس صدایم
روح عبدالحلیم را احضار کند

راستی از جهت های کوچک در نهایت
چه کسی حرف خواهد زد؟
اگر اعتدال قوانین روز به هم بخورد
اگر کسی از روی دست من بنویسد
اگر من نترسم

شاید یک جایی هست که تا اصفهان
راه طولانی ندارد
دنباله ام را بگیر
بیا.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.