|

دِي اردشير (قسمت اول)

عباس عالی‌زاده . نویسنده و بازیگر

شرق: عباس عالی‌زاده، نویسنده و بازیگر هم‌استانی در اینستاگرام شخصی خود داستانی را نقل می‌کند از انتظار زنی که سال‌ها پیش فرزندش را راهی جبهه کرده و حال چشم‌به‌راه نشانی از اوست:
«قبل از مفقود‌الاثر‌شدنِ بچش و مثلِ اكثر قريب به‌اتفاقِ زنايِ جَوُون از دست‌داده‌، سي خووش نگارِ تمام‌عياري بود.
حتي همين حالا كه صورت يخ‌زده و بي‌رنگش جايِ قرص صورتِ ماه‌نشون و گُلِ‌اناريش رو گرفته و ارتشِ گيسايِ سفيد و بي‌رمقش جايِ خرمنِ موهايِ سياه و شلالش رو زيرِ مِينارِ توريِ چشمه ريزِ عربيش غصب كردن‌، باز هم دماغ قلمي و صورت كشيده و گندمگونِ و چشم‌هاي سياهش تو هر نگاه تند‌و‌تيزي‌ به‌دسته نظاميِ قزاق‌هايِ تهران تحت فرمانِ كُلُنِل لياخوفِ روس مي‌مونن كه قادرن مجلسِ هر دلي رو به‌توپ ببندن و پايه‌هاشو بلرزونن.
شايد يكي از مشكلات عمده ما آدما تو زندگي اينه كه گاهي وقتا خودمون رو گم مي‌كنيم و فراموش مي‌كنيم كه جامون تو كدوم قصه است.
دِي‌اردشير هم جاشو تو قصه گم كرده بود و بيشتر اوقات به‌جايِ اين‌كه تو خونه باشه و شونه به‌زلفايِ جوونش بزنه‌، تو قبرستون و خاكستون روز رو شُوو مي‌كرد و سر مزارِ دوتا جِوُونِ ناشناسي كه معلوم نبود بُووا و دِيشوون كيه سبز مي‌شد.
با اين وجود تو اين شرايط و تو اين گم‌گشتگي‌، يه‌وقت هم ممكنه كه شانس در خونمون رو بزنه و خوشبختي بهمون رو كنه و يه‌روز با يه اتفاق‌، يا حتي به‌وسيله ديدن يه نفر يا حتي يه دستخط و يا شايدم يه گُل ِخشكيده لايِ برگايِ كتابي قديمي‌، حالمون خوب بشه و بفهميم كه تو كدوم قصه بوديم و جا داريم.
هر چند اين موقعيت و فضا هميشه هم به‌كام نيست و از بد شانسي ممكنه مثه يه ميدونِ مينِ پر از تله‌هايِ انفجاريِ خنثي‌نشده عمل كنه و كلي خاطره ويرون‌كننده رو تحويلمون بده و نابودمون كنه.
البته باز هم اين شرايط بد رو گذر زمان مي‌تونه حل كنه ولي بدتر از اون‌، اينه كه گاهي وقت‌ها ندونيم و نفهميم كه جامون تو كدوم قصه است و بايد جاي كدوم كاراكتر و شخصيت قرار بگيريم و ايفاي نقش كنيم.واسه همين هم ندونسته و نشناخته گاهي اشتباهي معشوقيم و گاهي هم به‌خطا نقش عاشق رو بازي مي‌كنيم. يه‌وقتايي سر قضيه خاطرخواهيِ يه نفر مي‌شيم رقيب پيروز و بعضي وقت‌ها هم يه رقيب شكست‌خورده و آدم در‌خود فرورفته‌اي مي‌شيم كه تركش‌هاي يه شكست عشقي تو روح و جسممون جا‌خوش‌كرده و داره قطره‌قطره آبمون مي‌كنه.شايد هم سر همين قضيه بود كه دِي اردشير بعد از اين همه سال و بعد از مفقود‌الاثر‌شدن بچش فهميده بود‌، دليلِ مردن يه عاشق‌، هميشه وجودِ شخصيتي مثه كاك رستم تو قصه داش‌آكل نيست و تنها كافيه كه چند وقت خنده‌هاي مرجان و معشوقت رو نبيني‌‌!
دِي‌اردشير بر خلافِ شناسنامه‌اش كه نشون مي‌داد الان بايد تو حول‌و‌حوش بهار زندگي باشه از فراقِ اَردوو‌، تو دِلِ زمستون زندگي مي‌كرد و از رخوت و سرديِ خزون‌، ديگه گل‌هاي رو پيراهن و جومه ويلِ چاپيش هم به‌خواب رفته‌بودن.
با‌اين وجود بعد از گذشتن بيش از يك‌دهه‌، هنوز هم به اميد اين‌كه بالاخره يك‌روز مي‌رسه كه اَردوو با قد بلند و صورت كشيده و چشم‌هايِ خمارِ سياه بياد و تو چارچوبِ در ظاهر بشه‌، هر روز صبح جاروبِ پيشيِ دسته‌كوتاهش بر مي‌داشت و با تشتي پر از اُوو مي‌رفت سراغِ درختِ نارنجِ ته باغچه و همونجا بعد از اين‌كه چنتا برگ سبز رو مي‌نداخت تو دلِ تشت‌، درست شبيه روزمرگي زندگي تمام آدم‌ها‌، طوري كه شُل درست نشه با كف‌دست جلويِ در خونه رو آب و سبزي مي‌پاشيد و بعد طوري كه گِل بلند نكنه‌، دور‌تا‌دورِ سايه چهارچوب در سرا رو مي‌رُفت و تميز مي‌كرد.
بعدش هم كه كارش تموم مي‌شد‌، جارويِ پيشي رو گوشه‌اي پرت مي‌كرد و به‌اميد استقبال از اَردوو مي‌رفت مي‌نشست رو سِكُنچه جلوي سر‌سرا، روبه‌رويِ دري كه هميشه خدا باز بود و چشم مي‌دوخت به رهگذرهايي كه هيچ‌كدوم شبيه اَردوو نبودن.
اما از زاويه ديد رهگذرهايي كه هر روز از اين كوچه عبور مي‌كردن و خواسته و نا‌خواسته از تو چارچوب زنگ زده درِ حياط چشم مي‌دوختن به اندرونيِ خونه‌، سِكُنچه دمِ سرسرا صحنه نمايشي به‌نظر ميومد كه دِي‌اردشير نقشِ بازيگري منتظر روي صحنه رو بازي مي‌كرد كه هر روز بيشتر از ديروز گيس‌هاش سفيد مي‌شد و هر روز تكيده‌تر از قبل‌، بدون نا‌اميدي نقشش رو روي صحنه مي‌برد.
جواب و جايزه تماشاچي‌ها براي اين ايفاي نقش متعهدانه اما، لبخند مضحكي بود روي لب‌هايي كه پچ‌پچ مي‌كردند: «‌اي پيرزن چه اميد عبثي داره»
به‌قول عامو‌مصطفي‌؛ آدمي به‌ا‌اميد زندست‌. بچت رو كه ديدي دلت هواي ديدن نَوَتُ مي‌كنه و بعد نتيجه مياد وسط و بعد نبيره و بعد...
حرفِ دل دِي‌اردشير هم همين بود سي‌خاطر اين‌كه آدم در هر حال در مقابل تنگ‌نظري‌ها بايد از روياها و اهدافش مراقبت كنه.
در‌غير اين‌صورت‌، مجبوري در مقابل افرادي كه جسم‌، روح و اميدت رو همزمان با هم نشونه‌گرفتن بشيني و قدِ اهداف و روياهات رو كوتاه‌كني تا‌اهداف و آرزوهات‌، هم‌قد تفكرات كوچيك اونا بشه.
نزديك ظهر‌، محكم و استوار مثه هميشه چشم به‌در دوخته‌بود كه احساس كرد يكي از بينِ رهگذرهايِ روزمره از ته كيچه اومد و با قد بلند و صورت كشيده و چشم‌هايِ خمار سياه‌، تو چهارچوبِ در ظاهر شد.»
ادامه دارد... .

شرق: عباس عالی‌زاده، نویسنده و بازیگر هم‌استانی در اینستاگرام شخصی خود داستانی را نقل می‌کند از انتظار زنی که سال‌ها پیش فرزندش را راهی جبهه کرده و حال چشم‌به‌راه نشانی از اوست:
«قبل از مفقود‌الاثر‌شدنِ بچش و مثلِ اكثر قريب به‌اتفاقِ زنايِ جَوُون از دست‌داده‌، سي خووش نگارِ تمام‌عياري بود.
حتي همين حالا كه صورت يخ‌زده و بي‌رنگش جايِ قرص صورتِ ماه‌نشون و گُلِ‌اناريش رو گرفته و ارتشِ گيسايِ سفيد و بي‌رمقش جايِ خرمنِ موهايِ سياه و شلالش رو زيرِ مِينارِ توريِ چشمه ريزِ عربيش غصب كردن‌، باز هم دماغ قلمي و صورت كشيده و گندمگونِ و چشم‌هاي سياهش تو هر نگاه تند‌و‌تيزي‌ به‌دسته نظاميِ قزاق‌هايِ تهران تحت فرمانِ كُلُنِل لياخوفِ روس مي‌مونن كه قادرن مجلسِ هر دلي رو به‌توپ ببندن و پايه‌هاشو بلرزونن.
شايد يكي از مشكلات عمده ما آدما تو زندگي اينه كه گاهي وقتا خودمون رو گم مي‌كنيم و فراموش مي‌كنيم كه جامون تو كدوم قصه است.
دِي‌اردشير هم جاشو تو قصه گم كرده بود و بيشتر اوقات به‌جايِ اين‌كه تو خونه باشه و شونه به‌زلفايِ جوونش بزنه‌، تو قبرستون و خاكستون روز رو شُوو مي‌كرد و سر مزارِ دوتا جِوُونِ ناشناسي كه معلوم نبود بُووا و دِيشوون كيه سبز مي‌شد.
با اين وجود تو اين شرايط و تو اين گم‌گشتگي‌، يه‌وقت هم ممكنه كه شانس در خونمون رو بزنه و خوشبختي بهمون رو كنه و يه‌روز با يه اتفاق‌، يا حتي به‌وسيله ديدن يه نفر يا حتي يه دستخط و يا شايدم يه گُل ِخشكيده لايِ برگايِ كتابي قديمي‌، حالمون خوب بشه و بفهميم كه تو كدوم قصه بوديم و جا داريم.
هر چند اين موقعيت و فضا هميشه هم به‌كام نيست و از بد شانسي ممكنه مثه يه ميدونِ مينِ پر از تله‌هايِ انفجاريِ خنثي‌نشده عمل كنه و كلي خاطره ويرون‌كننده رو تحويلمون بده و نابودمون كنه.
البته باز هم اين شرايط بد رو گذر زمان مي‌تونه حل كنه ولي بدتر از اون‌، اينه كه گاهي وقت‌ها ندونيم و نفهميم كه جامون تو كدوم قصه است و بايد جاي كدوم كاراكتر و شخصيت قرار بگيريم و ايفاي نقش كنيم.واسه همين هم ندونسته و نشناخته گاهي اشتباهي معشوقيم و گاهي هم به‌خطا نقش عاشق رو بازي مي‌كنيم. يه‌وقتايي سر قضيه خاطرخواهيِ يه نفر مي‌شيم رقيب پيروز و بعضي وقت‌ها هم يه رقيب شكست‌خورده و آدم در‌خود فرورفته‌اي مي‌شيم كه تركش‌هاي يه شكست عشقي تو روح و جسممون جا‌خوش‌كرده و داره قطره‌قطره آبمون مي‌كنه.شايد هم سر همين قضيه بود كه دِي اردشير بعد از اين همه سال و بعد از مفقود‌الاثر‌شدن بچش فهميده بود‌، دليلِ مردن يه عاشق‌، هميشه وجودِ شخصيتي مثه كاك رستم تو قصه داش‌آكل نيست و تنها كافيه كه چند وقت خنده‌هاي مرجان و معشوقت رو نبيني‌‌!
دِي‌اردشير بر خلافِ شناسنامه‌اش كه نشون مي‌داد الان بايد تو حول‌و‌حوش بهار زندگي باشه از فراقِ اَردوو‌، تو دِلِ زمستون زندگي مي‌كرد و از رخوت و سرديِ خزون‌، ديگه گل‌هاي رو پيراهن و جومه ويلِ چاپيش هم به‌خواب رفته‌بودن.
با‌اين وجود بعد از گذشتن بيش از يك‌دهه‌، هنوز هم به اميد اين‌كه بالاخره يك‌روز مي‌رسه كه اَردوو با قد بلند و صورت كشيده و چشم‌هايِ خمارِ سياه بياد و تو چارچوبِ در ظاهر بشه‌، هر روز صبح جاروبِ پيشيِ دسته‌كوتاهش بر مي‌داشت و با تشتي پر از اُوو مي‌رفت سراغِ درختِ نارنجِ ته باغچه و همونجا بعد از اين‌كه چنتا برگ سبز رو مي‌نداخت تو دلِ تشت‌، درست شبيه روزمرگي زندگي تمام آدم‌ها‌، طوري كه شُل درست نشه با كف‌دست جلويِ در خونه رو آب و سبزي مي‌پاشيد و بعد طوري كه گِل بلند نكنه‌، دور‌تا‌دورِ سايه چهارچوب در سرا رو مي‌رُفت و تميز مي‌كرد.
بعدش هم كه كارش تموم مي‌شد‌، جارويِ پيشي رو گوشه‌اي پرت مي‌كرد و به‌اميد استقبال از اَردوو مي‌رفت مي‌نشست رو سِكُنچه جلوي سر‌سرا، روبه‌رويِ دري كه هميشه خدا باز بود و چشم مي‌دوخت به رهگذرهايي كه هيچ‌كدوم شبيه اَردوو نبودن.
اما از زاويه ديد رهگذرهايي كه هر روز از اين كوچه عبور مي‌كردن و خواسته و نا‌خواسته از تو چارچوب زنگ زده درِ حياط چشم مي‌دوختن به اندرونيِ خونه‌، سِكُنچه دمِ سرسرا صحنه نمايشي به‌نظر ميومد كه دِي‌اردشير نقشِ بازيگري منتظر روي صحنه رو بازي مي‌كرد كه هر روز بيشتر از ديروز گيس‌هاش سفيد مي‌شد و هر روز تكيده‌تر از قبل‌، بدون نا‌اميدي نقشش رو روي صحنه مي‌برد.
جواب و جايزه تماشاچي‌ها براي اين ايفاي نقش متعهدانه اما، لبخند مضحكي بود روي لب‌هايي كه پچ‌پچ مي‌كردند: «‌اي پيرزن چه اميد عبثي داره»
به‌قول عامو‌مصطفي‌؛ آدمي به‌ا‌اميد زندست‌. بچت رو كه ديدي دلت هواي ديدن نَوَتُ مي‌كنه و بعد نتيجه مياد وسط و بعد نبيره و بعد...
حرفِ دل دِي‌اردشير هم همين بود سي‌خاطر اين‌كه آدم در هر حال در مقابل تنگ‌نظري‌ها بايد از روياها و اهدافش مراقبت كنه.
در‌غير اين‌صورت‌، مجبوري در مقابل افرادي كه جسم‌، روح و اميدت رو همزمان با هم نشونه‌گرفتن بشيني و قدِ اهداف و روياهات رو كوتاه‌كني تا‌اهداف و آرزوهات‌، هم‌قد تفكرات كوچيك اونا بشه.
نزديك ظهر‌، محكم و استوار مثه هميشه چشم به‌در دوخته‌بود كه احساس كرد يكي از بينِ رهگذرهايِ روزمره از ته كيچه اومد و با قد بلند و صورت كشيده و چشم‌هايِ خمار سياه‌، تو چهارچوبِ در ظاهر شد.»
ادامه دارد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.