|

انتخابات شورا و آگاهي مردم

علی ادیبان

جمله هیچی سر جای خودش نیست را شاید در گفتگوهای روزانه خود یا بارها شنیده‌ایم یا به‌دفعات به کار برده‌ایم. جمله‌ای که اگر قید هیچ‌چیز را از آن حذف کنیم حرفی کاملاً درست و به‌جا محسوب می‌شود. عالم سیاست هم از این جمله اما بی‌نصیب نیست. حتی می‌توان گفت اگر قرار بر مصداق آوردن باشد این عالم بهترین مورد برای تأیید این جمله است. نگاهی گذرا به اطراف و جامعه این مهم را تأیید می‌کند. کافی است به برخی از افرادی که به شوراهای شهر و یا مجلس فرستادیم نگاهی بیندازیم تا متوجه شویم افراد در این بازی‌های سیاسی چقدر به‌دوراز الفبای ابتدایی آن عمل می‌کنند. البته به این دوستان هرجی نیست وقتی کرسی‌های شورا و خیلی اوقات مجلس را روابط قومی و قبیله‌ای معلوم می‌کنند. شاید بیشترین ایراد را می‌توان به گردن اشخاصی که خود را فعال سیاسی می‌اندازند دانست. اشخاصی که در شبکه‌های اجتماعی به‌شدت صدای بلندی دارند اما به‌وقت عمل که می‌شود با گفتن من زیاد فعالیت سیاسی نمی‌کنم خود را کنار می‌کشند تا شاید این‌گونه خود را سیاس نشان دهند. اینکه ما به‌وقت انتخابات پیاده‌نظام باشیم و برای رأی آوری اشخاص دیگری رو به تبلیغات کلامی بیاوریم اما پس‌ازآن در خانه نشسته و از حداقل فعالیت‌های حزبی بپرهیزیم و برای آن هزار ایراد و مشکل بتراشیم مصداق بارز انفعال و کوتاهی شمرده می‌شود. بهانه این افراد هم همیشه این است که «کار سیاسی عاقبت ندارد». این بهانه در جامعه‌ای که رهبر انقلاب در آن مردم را به انتقاد از خود فرامی‌خواند به‌واقع مضحک است. شاید گاهی بدسلیقگی‌هایی در برخورد با افراد رخ دهد اما این دلیل نمی‌شود یک شخص که خود را فعال سیاسی می‌شمرد از دادن حداقل هزینه‌ها بپرهیزد. وقتی در یک جمع کوچک یک نفر خود را دبیر یک حزب می‌نامد و پس‌ازآن این جمله را به کار می‌برد که من فعالیت سیاسی آن‌چنانی نداشتم بهترین راه‌حل در آن لحظه کوبیدن صورت خود به دیوار برای رهایی از شوکی که این جمله وارد می‌کند است. مشخص نیست اگر شما فعالیت سیاسی آن‌چنانی ندارید با چه عقبه‌ای اقدام به تأسیس حزب کرده‌اید و اگر دارید که چرا دروغ می‌گویید. البته اصل را بر صداقت می‌گذاریم و صحبت‌های شخص را می‌پذیریم که عقبه سیاسی وجود ندارد ولی اینجا این شائبه ایجاد می‌شود یک شخص چگونه بدون عقبه سیاسی توانسته اقدام به تأسیس حزب کند؟ اینجاست که بازهم می‌بینیم یک شخص سر جای خودش نیست. این‌گونه افراد که متأسفانه اغلب دست‌نشانده هستند و به علت عدم مطالعه کافی و وارد نبودن به فضای سیاسی توانایی و کارایی خاصی در این عرصه ندارند آفت فعالیت سیاسی و کار حزبی محسوب می‌شوند. با یک سری اتفاقات نامیمون بر سر حزبی قرار می‌گیرند که شاخه‌های زیرین آن اغلب دارای افرادی است به‌شدت عالم‌تر و واردتر به این عرصه که تنها ایرادشان همان سعی بر حفظ قاعده بازی است که باعث می‌شود دیربه‌دیر پله‌های ترقی را طی کنند. مشکل اینجاست چنین افرادی به دلیل همان عدم آگاهی باعث می‌شوند برخی کاندیدای همیشه درصحنه نگاهی از بالا به فعالین سیاسی داشته باشند و آن‌ها را به‌نوعی در حد همان سرباز خود بدانند . موردی که باعث شده همیشه یک عده به‌صورت ثابت در عرصه سیاسی پوستر بچسبانند ستاد تشکیل دهند و یک عده هم آن بالا دائماً کاندیدا شوند و گاهی انتخاب شوند و گاهی هم‌بازی را ببازند. این‌گونه است افراد زیادی در آن رده‌های پایین فرصت عرض‌اندام پیدا نکرده و به‌نوعی سوخته می‌شوند و پس از مدتی خسته از این پشت پرده‌ها عطای کار در سیاست را به لقایش بخشیده و از صحنه کنار می‌روند و به علت چارچوب‌های اخلاقی که خیلی‌ها به آن ملزم نیستند سکوت می‌کنند. ای‌کاش دوستان اگر به گفته خود عقبه سیاسی ندارند در همان ادارات خود به کار مشغول باشند و بازی را به اهلش بسپارند. شاید این‌گونه موارد در انتخاباتی چون ریاست جمهوری تأثیری خاص نگذارد که در درازمدت خواهد گذاشت اما در انتخاباتی چون شورا بلد نبودن الفبای سیاست و قاعده بازی و شعارگونه عمل کردن کار را به‌جایی می‌رساند که چهار سال پیش تاکنون شاهد نتیجه‌اش در شوراها بودیم.
دوستان ای‌کاش بدانند هر عرصه افرادی را می‌خواهد که در آن عرصه آگاهی و مطالعه کافی داشته باشند و شرط فعالیت در عرصه سیاسی جز این دو مورد نیست. اینکه ما مطالبات اجتماعی خاصی داریم یا فعال در این عرصه‌ها هستیم شاید قابل‌قبول باشد اما برای ایراد تحلیل و تصمیم سازی‌های مهم به‌شدت ناکافی و غیرقابل‌قبول است. البته کسی منکر حضور این افراد در عرصه‌های سیاسی نیست اما تا جایی که این افراد با بیانات سطحی خود فضای به‌قدر کافی مسموم پیش از انتخابات را مسموم‌تر نکنند. همان‌طور که بارها خواسته‌شده افراد به‌صرف سیاسی، وارد عرصه فرهنگ و ورزش نشوند و خود را صاحب‌نظر ندانند که بی‌شک باید در مقابل هم این درخواست مطرح شود که فعالین فرهنگی و حتی اجتماعی هم حتی اگر فعالیتی در این عرصه دارند خود را در این مهم صاحب‌نظر ندانند. چه‌بسا که با اظهارات از سر ناآگاهی پی گیری مطالبات اجتماعی را آلوده به بازی‌های سیاسی کنند و متهم به این شوند که این پیگیری‌های برای اهداف سیاسی انجام می‌شود و این‌گونه از هر دو طرف بازبمانند.

جمله هیچی سر جای خودش نیست را شاید در گفتگوهای روزانه خود یا بارها شنیده‌ایم یا به‌دفعات به کار برده‌ایم. جمله‌ای که اگر قید هیچ‌چیز را از آن حذف کنیم حرفی کاملاً درست و به‌جا محسوب می‌شود. عالم سیاست هم از این جمله اما بی‌نصیب نیست. حتی می‌توان گفت اگر قرار بر مصداق آوردن باشد این عالم بهترین مورد برای تأیید این جمله است. نگاهی گذرا به اطراف و جامعه این مهم را تأیید می‌کند. کافی است به برخی از افرادی که به شوراهای شهر و یا مجلس فرستادیم نگاهی بیندازیم تا متوجه شویم افراد در این بازی‌های سیاسی چقدر به‌دوراز الفبای ابتدایی آن عمل می‌کنند. البته به این دوستان هرجی نیست وقتی کرسی‌های شورا و خیلی اوقات مجلس را روابط قومی و قبیله‌ای معلوم می‌کنند. شاید بیشترین ایراد را می‌توان به گردن اشخاصی که خود را فعال سیاسی می‌اندازند دانست. اشخاصی که در شبکه‌های اجتماعی به‌شدت صدای بلندی دارند اما به‌وقت عمل که می‌شود با گفتن من زیاد فعالیت سیاسی نمی‌کنم خود را کنار می‌کشند تا شاید این‌گونه خود را سیاس نشان دهند. اینکه ما به‌وقت انتخابات پیاده‌نظام باشیم و برای رأی آوری اشخاص دیگری رو به تبلیغات کلامی بیاوریم اما پس‌ازآن در خانه نشسته و از حداقل فعالیت‌های حزبی بپرهیزیم و برای آن هزار ایراد و مشکل بتراشیم مصداق بارز انفعال و کوتاهی شمرده می‌شود. بهانه این افراد هم همیشه این است که «کار سیاسی عاقبت ندارد». این بهانه در جامعه‌ای که رهبر انقلاب در آن مردم را به انتقاد از خود فرامی‌خواند به‌واقع مضحک است. شاید گاهی بدسلیقگی‌هایی در برخورد با افراد رخ دهد اما این دلیل نمی‌شود یک شخص که خود را فعال سیاسی می‌شمرد از دادن حداقل هزینه‌ها بپرهیزد. وقتی در یک جمع کوچک یک نفر خود را دبیر یک حزب می‌نامد و پس‌ازآن این جمله را به کار می‌برد که من فعالیت سیاسی آن‌چنانی نداشتم بهترین راه‌حل در آن لحظه کوبیدن صورت خود به دیوار برای رهایی از شوکی که این جمله وارد می‌کند است. مشخص نیست اگر شما فعالیت سیاسی آن‌چنانی ندارید با چه عقبه‌ای اقدام به تأسیس حزب کرده‌اید و اگر دارید که چرا دروغ می‌گویید. البته اصل را بر صداقت می‌گذاریم و صحبت‌های شخص را می‌پذیریم که عقبه سیاسی وجود ندارد ولی اینجا این شائبه ایجاد می‌شود یک شخص چگونه بدون عقبه سیاسی توانسته اقدام به تأسیس حزب کند؟ اینجاست که بازهم می‌بینیم یک شخص سر جای خودش نیست. این‌گونه افراد که متأسفانه اغلب دست‌نشانده هستند و به علت عدم مطالعه کافی و وارد نبودن به فضای سیاسی توانایی و کارایی خاصی در این عرصه ندارند آفت فعالیت سیاسی و کار حزبی محسوب می‌شوند. با یک سری اتفاقات نامیمون بر سر حزبی قرار می‌گیرند که شاخه‌های زیرین آن اغلب دارای افرادی است به‌شدت عالم‌تر و واردتر به این عرصه که تنها ایرادشان همان سعی بر حفظ قاعده بازی است که باعث می‌شود دیربه‌دیر پله‌های ترقی را طی کنند. مشکل اینجاست چنین افرادی به دلیل همان عدم آگاهی باعث می‌شوند برخی کاندیدای همیشه درصحنه نگاهی از بالا به فعالین سیاسی داشته باشند و آن‌ها را به‌نوعی در حد همان سرباز خود بدانند . موردی که باعث شده همیشه یک عده به‌صورت ثابت در عرصه سیاسی پوستر بچسبانند ستاد تشکیل دهند و یک عده هم آن بالا دائماً کاندیدا شوند و گاهی انتخاب شوند و گاهی هم‌بازی را ببازند. این‌گونه است افراد زیادی در آن رده‌های پایین فرصت عرض‌اندام پیدا نکرده و به‌نوعی سوخته می‌شوند و پس از مدتی خسته از این پشت پرده‌ها عطای کار در سیاست را به لقایش بخشیده و از صحنه کنار می‌روند و به علت چارچوب‌های اخلاقی که خیلی‌ها به آن ملزم نیستند سکوت می‌کنند. ای‌کاش دوستان اگر به گفته خود عقبه سیاسی ندارند در همان ادارات خود به کار مشغول باشند و بازی را به اهلش بسپارند. شاید این‌گونه موارد در انتخاباتی چون ریاست جمهوری تأثیری خاص نگذارد که در درازمدت خواهد گذاشت اما در انتخاباتی چون شورا بلد نبودن الفبای سیاست و قاعده بازی و شعارگونه عمل کردن کار را به‌جایی می‌رساند که چهار سال پیش تاکنون شاهد نتیجه‌اش در شوراها بودیم.
دوستان ای‌کاش بدانند هر عرصه افرادی را می‌خواهد که در آن عرصه آگاهی و مطالعه کافی داشته باشند و شرط فعالیت در عرصه سیاسی جز این دو مورد نیست. اینکه ما مطالبات اجتماعی خاصی داریم یا فعال در این عرصه‌ها هستیم شاید قابل‌قبول باشد اما برای ایراد تحلیل و تصمیم سازی‌های مهم به‌شدت ناکافی و غیرقابل‌قبول است. البته کسی منکر حضور این افراد در عرصه‌های سیاسی نیست اما تا جایی که این افراد با بیانات سطحی خود فضای به‌قدر کافی مسموم پیش از انتخابات را مسموم‌تر نکنند. همان‌طور که بارها خواسته‌شده افراد به‌صرف سیاسی، وارد عرصه فرهنگ و ورزش نشوند و خود را صاحب‌نظر ندانند که بی‌شک باید در مقابل هم این درخواست مطرح شود که فعالین فرهنگی و حتی اجتماعی هم حتی اگر فعالیتی در این عرصه دارند خود را در این مهم صاحب‌نظر ندانند. چه‌بسا که با اظهارات از سر ناآگاهی پی گیری مطالبات اجتماعی را آلوده به بازی‌های سیاسی کنند و متهم به این شوند که این پیگیری‌های برای اهداف سیاسی انجام می‌شود و این‌گونه از هر دو طرف بازبمانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.