|

نقدی بر عملکرد اداره ورزش و جوانان شهرستان بانه

طاهر خداجو

نشاط و شادابی مردمان هر جامعه را با میزان سلامت جسمی و روانی، مشارکت و حضور در فعالیت‌های اجتماعی، آگاهی به نسبت قوانین و مقررات و رعایت آن در کلیه موارد زندگی می‌توان سنجید، که موفقیت و پیشرفت جامعه را به دنبال دارد، هر چه از میزان مشارکت‌های عمومی کاسته شود جامعه به فردگرائی و انزوا سوق داده می‌شود و این می‌تواند پیامدهای ناگواری را در درازمدت به دنبال داشته باشد.
یکی از مهم‌ترین ارکان این مهم، اداره ورزش و جوانان است که تا حد زیادی تمرین اجتماعی شدن، شکست‌ها و پیروزی‌ها را به‌صورت مشارکتی و انفرادی به افراد جامعه تحت آماری خویش آموزش می‌دهد و این گام مؤثری برای نشاط همگانی جامعه خواهد بود.
متأسفانه با توجه به بافت فرهنگی شهرستان بانه و تغییر اولویت ذهنی خانواده‌ها برای داشتن سطح بالای سواد به‌جای مشارکت و بالا بردن رشد ذهنی کودکان، مشکلات بسیاری را برای جامعه ما به وجود آورده است که بعدها شاهد پرورش نسلی خواهیم بود که همه هم‌وغم خویش را در کلاس‌های جبرانی مدارس و شرکت در کلاس‌های تابستانی دروس تحصیلی به‌کاربرده و انزوای بیش‌ازحد بچه‌ها در خانواده‌ها با بازی‌های کامپیوتری و اینترنتی ، همه و همه گویای این واقعیت است که میزان مشارکت‌های عمومی در جامعه کاهش‌یافته و نسل آینده بر اساس تعلیماتی راکد و ساکن پرورش‌یافته‌اند که سبب می‌شود در پایان عمر با نسلی مواجه شویم که دچار افسردگی‌های اجتماعی و روانی شده‌اند.
یکی از راه‌های گریز از چنین تهدیدی روی آوردن به بازی‌های دسته‌جمعی، ورزش‌های گروهی و فعالیت‌های اجتماعی است که بانی و پیشگام چنین حرکتی، سیاست‌گذاری در حیطه ورزش و فعالیت‌های ورزشی است، شناخت مدیران جامعه از وضع موجود و توجه به روانشناسی اجتماعی در فعالیت‌هایشان و برنامه‌ریزی دقیق تا حد زیادی این معضلات را کاهش و جامعه‌ی بانشاط را برای عموم به ارمغان میاورد.
متأسفانه در سال‌های اخیر ورزش شهرستان با نگاه رویکردی به مقوله ورزش و ورزشکار دستخوش تغییرات و نابسامانی‌های فکری و ذهنی زیادی شدە است کە برای هر فردی در هر زمینه‌ای همیشه موافقان و مخالفانی وجود دارند، اما سنگینی این وزنه را، افکار عمومی باید تعیین کنند نه متصدیان امور، زیرا متصدیان همیشه بر روند موجود پافشاری می کنند، درحالی‌که عموم مردم، خواهان تغییر در وضعیت موجود هستند.
جمعیت شهرستان بانه در حدود 132هزار نفر تخمین زده می‌شود که سهم هرکدام از افراد در فضای ورزشی حدود ۲۱ سانتی‌متر است و این در حالی است که در کل ایران این میزان شش‌دهم متر و استاندارد فضای ورزشی هم برای هر فرد باید (۶) مترمربع باشد که با این وضعیت باید افسوس خورد.
عدم تعامل ریاست اداره ورزش و جوانان با منتقدین منصف خود و دلسوزان ورزش و حذف تدریجی آنان به‌واسطه تشدید اختلافات داخلی، که باعث‌وبانی آن خود ریاست محترم اداره ورزش و جوانان است گامی است به‌سوی این کمبودها و ناکامی تیم‌های ورزشی در مسابقات استانی و کشوری.
بااین‌حال کورسویی امید نیز نسبت به ورزش‌های فردی دیده می‌شود که در هر جامعه‌ای افرادی هستند که ذاتاً استعداد دارند و مربیان زحمتکشی نیز هستند که این استعدادها را کشف و در حد توان برای آنان زحمت می‌کشند و گه‌گاه نیز مشاهده می‌شود موفقیت‌های نیز حاصل می‌شود، اما جامعه شناسان میزان موفقیت در چنین فعالیت‌های را با میزان مشارکت‌های عمومی و ورزش‌های گروهی و دسته‌جمعی می‌سنجند، متأسفانه این نابسامانی‌ها گریبان ورزش شهرستان و در عمل ورزش استان را گرفته است، استان کردستان یکی از معدود استان‌هایی بود که نتوانست یک ورزشکار به مسابقات المپیک امسال ریو اعزام نماید.
فردیت گرایی ریاست اداره ورزش و جوانان شهرستان بانه و تصمیمات نادرست ایشان در بلندمدت صدمات جبران‌ناپذیری را بر پیکره ورزش این شهر وارد می‌آورد که سال‌ها به طول می‌انجامد تا شاهد جبران چنین خسارت‌هایی باشیم .

۱- تعطیل کردن سالن ورزشی حجاب به مدت دو سال و محصور ماندن آن در بین مجتمع‌های تجاری و فرسوده‌شدن تدریجی آن در وضعیت نابسامان سرانه ورزشی شهر، بسی جای تأمل است
۲- واگذاری خانه ژیمناستیک به بخش خصوصی برای تکمیل آن درحالی‌که بالای هشتادوپنج درصد پیشرفت فیزیکی داشت خود خسران بزرگی است که باید بابت آن تأسف خورد (زیرا در واگذاری چنین طرح‌هایی به بخش خصوصی می‌بایست حداکثر پیشرفت فیزیکی آن زیر پنجاه‌درصد در نظر گرفته می‌شد).
۳- نابودی کامل تنها چمن طبیعی ورزشگاه تختی و تبدیل‌شدن آن به زمینی بایر و بی‌استفاده و اکتفا کردن به تنها زمین فوتبال چمن مصنوعی شهر( که طبق تحقیقات انجام‌شده تمرینات درازمدت در چمن‌های مصنوعی می‌تواند موجب بروز بیماری‌ها و صدمات جبران‌ناپذیری به ورزشکاران گردد)
۴- تعویض پی‌درپی رؤسای هیئت‌های ورزشی و گماردن افرادی تنها برای همگامی باسیاست‌های فردی خویش و حمایت بی‌چون چرای آنها از رئیس و بالعکس، حتی باوجود ناکارآمدی و تبیین سیاست‌های غلط و تنها برای نوشتن نامه‌های حمایتی از مدیریت و جمع‌کردن امضا برای ابقاء در فعالیت و کرسی خویش( زیرا به‌وضوح شاهدیم که باوجود کمبود سالن برای هیئت‌های همچون فوتبال و بسکتبال که بیشترین آمار بیمه‌شده رادارند و تنها منبع مالی آنها می‌تواند درامد سالن باشد، و واگذاری سالن به هیئت‌هایی همچون دومیدانی و بدمینتون که عملاً غیرفعال و دارای هیچ‌گونه فعالیتی در استان نیستند و شاید چون نورچشمی ایشان به‌حساب می‌آیند).
۵- به هدر دادن موقعیت ایجادشده برای تبدیل‌شدن پیست دومیدانی زمین تختی به پیست تارتان که ردیف بودجه ایجاد آن در سال 93 استان گنجانده‌شده بود و عدم پیگیری برای جذب آن و نامشخص بودن سرنوشت اعتبار مصوب آن و احتمالاً هدایت آن به شهرستان‌های دیگر.
۶- عدم اجازه و موافقت با تشکیل هیئت پزشکی ورزشی شهرستان علیرغم اینکه تمهیداتی اندیشیده شد که یکی از عزیزان پزشک شهر ریاست انرا داشته باشند و قول مساعد هم داده بودند که با هزینه شخصی خویش درصدد خرید آمبولانس، دایر نمودن کلینیک خدمات پزشکی و تجهیزات دیگری باشند که عدم موافقت با چنین هیئتی شاید به دلیل مبالغ برگشتی درصد بیمه ورزشکاران و تقسیم آن بین اعضای اداره( توضیح اینکه هزینه هر کارت بیمه‌شده ورزشی حدود پانزده هزار تومان است که از این مقدار ۱۵./. ان متعلق با هیئت پزشکی ورزشی شهرستان است که چون در استان کردستان بسیاری از شهرستان‌ها چنین هیئتی ندارند لذا این مبلغ، بین اعضای تشریفاتی آن‌که کارمندان اداره می‌باشند تقسیم می‌گردد، ما بالغ‌بر 8500 ورزشکار بیمه‌شده ورزشی داریم که هرکدام از این عزیزان مبلغ پانزده هزار تومان پرداخت‌نموده‌اند که از این مبلغ 15000 تومان، مبلغ 2250 تومان آن به شهرستان برمی‌گردد که درمجموع کل این مبلغ ۱۵./. ان که حدود بیست میلیون تومان است سهم رئیس و کارکنان اداره ورزش و جوانان است). و این مبلغ می‌بایست صرف هزینه‌های ورزشی می‌شد اما متأسفانه سهم کارکنان می‌شود.
۷- برگشت اعتبار 35 میلیون تومانی برای تعمیر کف‌پوش سالن تختی به دلیل ناتوانی در جذب بهنگام بودجه و برگشت آن به خزانه دولت و یا هدایت آن به شهرستان‌های دیگر
۸- فرسودگی یک دستگاه مینی‌بوس در اداره به علت نبود راننده و تغییر پست راننده نورچشمی رئیس اداره به متصدی امور دفتری( این در حالی است که این دستگاه مینی‌بوس بدون هیچ مشکلی فقط دارد خاک می‌خورد و تیم‌ها نیز با هزاران مشکل ازجمله کمبود نقدینگی باید هزینه‌های گزافی را برای اعزام ورزشکاران به مسابقات پرداخت نمایند). تا جایی که با اصرار در مقطعی از زمان می‌خواستند خودرو را به مرکز استان انتقال دهند که با وساطت عده‌ای پیشکسوت و فرماندار وقت مانع از آن شدند.
۹- تصویب اعتبار استانی برای ایجاد زمین ورزشی روباز در روستای یعقوب‌آباد در ردیف بودجه سال ۹۳_۹۴ و عدم جذب آن به دلیل ناکارآمدی و ناتوانی رئیس شهرستان و بالطبع برگشت بودجه به خزانه استان.
۱۰- مخالفت با فعالیت شورای همگانی ورزش که تشکیل آن را بر اساس اساسنامه وزارت ورزش در اختیار استان‌ها قرار می‌دهد و به‌جای آن تشکیل شورای ورزش شهرستان که توسط شخص ایشان تعریف‌شده و کاملاً جدید است با حضور اعضای هیئت‌های ورزشی و انتخاب از سوی اعضای هیئت‌ها (در توضیح مصوب گردیده که استاندار هر استان با صدور ابلاغیه به فرمانداران آن‌ها را مسئول ایجاد شورای همگانی ورزش کنند که البته در مدیریت قبلی اداره فعال شد و باروی کار آمدن مدیریت فعلی لغو گردید، ضمناً اعضای همگانی ورزش برگرفته از خود شخص فرماندار به‌عنوان رئیس شورا، مدیریت اداره ورزش و جوانان به‌عنوان دبیر شورا، رؤسای برخی از اداره های سطح شهرستان، فرماندهان نیروهای نظامی، رؤسای دانشگاه‌ها و سه نفر آگاه به امور ورزش و مطلع از ورزش شهر بودند، درحالی‌که شورای ورزش فعلی متشکل از پنج رئیس هیئت است که با انتخاب اعضای هیئت‌ها انتخاب شده اند یعنی کاملاً مغایر با آنچه باید باشد)
11- عدم توانایی در جذب و برگشت درآمد حاصل از اجاره اماکن ورزشی که به خزانه دولت واریز می‌شود و صدرصد آن به استان برگشت داده می‌شود و قانوناً به خود شهرستان مربوطه جهت توزیع بین برخی هیئت‌های ورزشی عودت داده می‌شود.
12- توزیع سلیقه‌ای و جهت‌دار اعتبار کمکی به هیئت‌های ورزشی شهرستان به تعداد اندکی از هیئت‌های نزدیک به خود.
13- دخالت و تبانی در مزایده واگذاری اماکن ورزشی به نزدیکان خود.
اکنون همه این‌ها سؤالات و مشکلاتی است که قشر عظیمی از جامعه ورزشی شهرستان را درگیر خود کردە است جوابی نیز برای آن نیست، متأسفانه باید گفت برخی از مدیران حال حاضر ورزش استان به‌جای تشویق مردم به فعالیت‌های ورزشی سالم و ترغیب ورزشکاران به استقلال فکری و ذهنی به دنبال عضوگیری برای توجیه عدم کارایی خود می‌باشند که گویا از میدان‌های ورزشی و جامعه فهیم ورزشکار برای محبوبیت اجتماعی خویش بهره می‌برند تا در هنگام انتخابات مجلس و حتی شوراهای شهر برای جمع‌آوری آرای مردم اقدام کنند، درگیر کردن فعالیت‌های ورزشی و تشکیل هیئت‌های باندی برای کسب کرسی‌های نمایندگی و شورای شهر کار درستی نیست، امید است ورزشکاران عزیز ما نسبت به فعالیت‌های ورزشی خویش بیشتر و بیشتر تلاش نمایند و با تشدید فعالیت‌های ورزشی به استقلال فکری و ذهنی خویش نیز بیفزایند، زیرا جامعه جایگاه بسیار بالاتری را برای این عزیزان در نظر می‌گیرد جایگاهی که با هیچ پست و مقامی قابل خریداری و معاوضه نیست.
امید است مسئولین اجرایی استان نیز در این‌گونه موارد افراد مؤثر و کارانی را برای چنین پست‌هایی برگزینند زیرا ورزش افراد مستقل و کار بلد را می‌خواهد.
عقل سالم در بدن سالم است و بدن سالم به وجود نمی‌آید جز با ذهنی سالم و فعالیتی سالم.

نشاط و شادابی مردمان هر جامعه را با میزان سلامت جسمی و روانی، مشارکت و حضور در فعالیت‌های اجتماعی، آگاهی به نسبت قوانین و مقررات و رعایت آن در کلیه موارد زندگی می‌توان سنجید، که موفقیت و پیشرفت جامعه را به دنبال دارد، هر چه از میزان مشارکت‌های عمومی کاسته شود جامعه به فردگرائی و انزوا سوق داده می‌شود و این می‌تواند پیامدهای ناگواری را در درازمدت به دنبال داشته باشد.
یکی از مهم‌ترین ارکان این مهم، اداره ورزش و جوانان است که تا حد زیادی تمرین اجتماعی شدن، شکست‌ها و پیروزی‌ها را به‌صورت مشارکتی و انفرادی به افراد جامعه تحت آماری خویش آموزش می‌دهد و این گام مؤثری برای نشاط همگانی جامعه خواهد بود.
متأسفانه با توجه به بافت فرهنگی شهرستان بانه و تغییر اولویت ذهنی خانواده‌ها برای داشتن سطح بالای سواد به‌جای مشارکت و بالا بردن رشد ذهنی کودکان، مشکلات بسیاری را برای جامعه ما به وجود آورده است که بعدها شاهد پرورش نسلی خواهیم بود که همه هم‌وغم خویش را در کلاس‌های جبرانی مدارس و شرکت در کلاس‌های تابستانی دروس تحصیلی به‌کاربرده و انزوای بیش‌ازحد بچه‌ها در خانواده‌ها با بازی‌های کامپیوتری و اینترنتی ، همه و همه گویای این واقعیت است که میزان مشارکت‌های عمومی در جامعه کاهش‌یافته و نسل آینده بر اساس تعلیماتی راکد و ساکن پرورش‌یافته‌اند که سبب می‌شود در پایان عمر با نسلی مواجه شویم که دچار افسردگی‌های اجتماعی و روانی شده‌اند.
یکی از راه‌های گریز از چنین تهدیدی روی آوردن به بازی‌های دسته‌جمعی، ورزش‌های گروهی و فعالیت‌های اجتماعی است که بانی و پیشگام چنین حرکتی، سیاست‌گذاری در حیطه ورزش و فعالیت‌های ورزشی است، شناخت مدیران جامعه از وضع موجود و توجه به روانشناسی اجتماعی در فعالیت‌هایشان و برنامه‌ریزی دقیق تا حد زیادی این معضلات را کاهش و جامعه‌ی بانشاط را برای عموم به ارمغان میاورد.
متأسفانه در سال‌های اخیر ورزش شهرستان با نگاه رویکردی به مقوله ورزش و ورزشکار دستخوش تغییرات و نابسامانی‌های فکری و ذهنی زیادی شدە است کە برای هر فردی در هر زمینه‌ای همیشه موافقان و مخالفانی وجود دارند، اما سنگینی این وزنه را، افکار عمومی باید تعیین کنند نه متصدیان امور، زیرا متصدیان همیشه بر روند موجود پافشاری می کنند، درحالی‌که عموم مردم، خواهان تغییر در وضعیت موجود هستند.
جمعیت شهرستان بانه در حدود 132هزار نفر تخمین زده می‌شود که سهم هرکدام از افراد در فضای ورزشی حدود ۲۱ سانتی‌متر است و این در حالی است که در کل ایران این میزان شش‌دهم متر و استاندارد فضای ورزشی هم برای هر فرد باید (۶) مترمربع باشد که با این وضعیت باید افسوس خورد.
عدم تعامل ریاست اداره ورزش و جوانان با منتقدین منصف خود و دلسوزان ورزش و حذف تدریجی آنان به‌واسطه تشدید اختلافات داخلی، که باعث‌وبانی آن خود ریاست محترم اداره ورزش و جوانان است گامی است به‌سوی این کمبودها و ناکامی تیم‌های ورزشی در مسابقات استانی و کشوری.
بااین‌حال کورسویی امید نیز نسبت به ورزش‌های فردی دیده می‌شود که در هر جامعه‌ای افرادی هستند که ذاتاً استعداد دارند و مربیان زحمتکشی نیز هستند که این استعدادها را کشف و در حد توان برای آنان زحمت می‌کشند و گه‌گاه نیز مشاهده می‌شود موفقیت‌های نیز حاصل می‌شود، اما جامعه شناسان میزان موفقیت در چنین فعالیت‌های را با میزان مشارکت‌های عمومی و ورزش‌های گروهی و دسته‌جمعی می‌سنجند، متأسفانه این نابسامانی‌ها گریبان ورزش شهرستان و در عمل ورزش استان را گرفته است، استان کردستان یکی از معدود استان‌هایی بود که نتوانست یک ورزشکار به مسابقات المپیک امسال ریو اعزام نماید.
فردیت گرایی ریاست اداره ورزش و جوانان شهرستان بانه و تصمیمات نادرست ایشان در بلندمدت صدمات جبران‌ناپذیری را بر پیکره ورزش این شهر وارد می‌آورد که سال‌ها به طول می‌انجامد تا شاهد جبران چنین خسارت‌هایی باشیم .

۱- تعطیل کردن سالن ورزشی حجاب به مدت دو سال و محصور ماندن آن در بین مجتمع‌های تجاری و فرسوده‌شدن تدریجی آن در وضعیت نابسامان سرانه ورزشی شهر، بسی جای تأمل است
۲- واگذاری خانه ژیمناستیک به بخش خصوصی برای تکمیل آن درحالی‌که بالای هشتادوپنج درصد پیشرفت فیزیکی داشت خود خسران بزرگی است که باید بابت آن تأسف خورد (زیرا در واگذاری چنین طرح‌هایی به بخش خصوصی می‌بایست حداکثر پیشرفت فیزیکی آن زیر پنجاه‌درصد در نظر گرفته می‌شد).
۳- نابودی کامل تنها چمن طبیعی ورزشگاه تختی و تبدیل‌شدن آن به زمینی بایر و بی‌استفاده و اکتفا کردن به تنها زمین فوتبال چمن مصنوعی شهر( که طبق تحقیقات انجام‌شده تمرینات درازمدت در چمن‌های مصنوعی می‌تواند موجب بروز بیماری‌ها و صدمات جبران‌ناپذیری به ورزشکاران گردد)
۴- تعویض پی‌درپی رؤسای هیئت‌های ورزشی و گماردن افرادی تنها برای همگامی باسیاست‌های فردی خویش و حمایت بی‌چون چرای آنها از رئیس و بالعکس، حتی باوجود ناکارآمدی و تبیین سیاست‌های غلط و تنها برای نوشتن نامه‌های حمایتی از مدیریت و جمع‌کردن امضا برای ابقاء در فعالیت و کرسی خویش( زیرا به‌وضوح شاهدیم که باوجود کمبود سالن برای هیئت‌های همچون فوتبال و بسکتبال که بیشترین آمار بیمه‌شده رادارند و تنها منبع مالی آنها می‌تواند درامد سالن باشد، و واگذاری سالن به هیئت‌هایی همچون دومیدانی و بدمینتون که عملاً غیرفعال و دارای هیچ‌گونه فعالیتی در استان نیستند و شاید چون نورچشمی ایشان به‌حساب می‌آیند).
۵- به هدر دادن موقعیت ایجادشده برای تبدیل‌شدن پیست دومیدانی زمین تختی به پیست تارتان که ردیف بودجه ایجاد آن در سال 93 استان گنجانده‌شده بود و عدم پیگیری برای جذب آن و نامشخص بودن سرنوشت اعتبار مصوب آن و احتمالاً هدایت آن به شهرستان‌های دیگر.
۶- عدم اجازه و موافقت با تشکیل هیئت پزشکی ورزشی شهرستان علیرغم اینکه تمهیداتی اندیشیده شد که یکی از عزیزان پزشک شهر ریاست انرا داشته باشند و قول مساعد هم داده بودند که با هزینه شخصی خویش درصدد خرید آمبولانس، دایر نمودن کلینیک خدمات پزشکی و تجهیزات دیگری باشند که عدم موافقت با چنین هیئتی شاید به دلیل مبالغ برگشتی درصد بیمه ورزشکاران و تقسیم آن بین اعضای اداره( توضیح اینکه هزینه هر کارت بیمه‌شده ورزشی حدود پانزده هزار تومان است که از این مقدار ۱۵./. ان متعلق با هیئت پزشکی ورزشی شهرستان است که چون در استان کردستان بسیاری از شهرستان‌ها چنین هیئتی ندارند لذا این مبلغ، بین اعضای تشریفاتی آن‌که کارمندان اداره می‌باشند تقسیم می‌گردد، ما بالغ‌بر 8500 ورزشکار بیمه‌شده ورزشی داریم که هرکدام از این عزیزان مبلغ پانزده هزار تومان پرداخت‌نموده‌اند که از این مبلغ 15000 تومان، مبلغ 2250 تومان آن به شهرستان برمی‌گردد که درمجموع کل این مبلغ ۱۵./. ان که حدود بیست میلیون تومان است سهم رئیس و کارکنان اداره ورزش و جوانان است). و این مبلغ می‌بایست صرف هزینه‌های ورزشی می‌شد اما متأسفانه سهم کارکنان می‌شود.
۷- برگشت اعتبار 35 میلیون تومانی برای تعمیر کف‌پوش سالن تختی به دلیل ناتوانی در جذب بهنگام بودجه و برگشت آن به خزانه دولت و یا هدایت آن به شهرستان‌های دیگر
۸- فرسودگی یک دستگاه مینی‌بوس در اداره به علت نبود راننده و تغییر پست راننده نورچشمی رئیس اداره به متصدی امور دفتری( این در حالی است که این دستگاه مینی‌بوس بدون هیچ مشکلی فقط دارد خاک می‌خورد و تیم‌ها نیز با هزاران مشکل ازجمله کمبود نقدینگی باید هزینه‌های گزافی را برای اعزام ورزشکاران به مسابقات پرداخت نمایند). تا جایی که با اصرار در مقطعی از زمان می‌خواستند خودرو را به مرکز استان انتقال دهند که با وساطت عده‌ای پیشکسوت و فرماندار وقت مانع از آن شدند.
۹- تصویب اعتبار استانی برای ایجاد زمین ورزشی روباز در روستای یعقوب‌آباد در ردیف بودجه سال ۹۳_۹۴ و عدم جذب آن به دلیل ناکارآمدی و ناتوانی رئیس شهرستان و بالطبع برگشت بودجه به خزانه استان.
۱۰- مخالفت با فعالیت شورای همگانی ورزش که تشکیل آن را بر اساس اساسنامه وزارت ورزش در اختیار استان‌ها قرار می‌دهد و به‌جای آن تشکیل شورای ورزش شهرستان که توسط شخص ایشان تعریف‌شده و کاملاً جدید است با حضور اعضای هیئت‌های ورزشی و انتخاب از سوی اعضای هیئت‌ها (در توضیح مصوب گردیده که استاندار هر استان با صدور ابلاغیه به فرمانداران آن‌ها را مسئول ایجاد شورای همگانی ورزش کنند که البته در مدیریت قبلی اداره فعال شد و باروی کار آمدن مدیریت فعلی لغو گردید، ضمناً اعضای همگانی ورزش برگرفته از خود شخص فرماندار به‌عنوان رئیس شورا، مدیریت اداره ورزش و جوانان به‌عنوان دبیر شورا، رؤسای برخی از اداره های سطح شهرستان، فرماندهان نیروهای نظامی، رؤسای دانشگاه‌ها و سه نفر آگاه به امور ورزش و مطلع از ورزش شهر بودند، درحالی‌که شورای ورزش فعلی متشکل از پنج رئیس هیئت است که با انتخاب اعضای هیئت‌ها انتخاب شده اند یعنی کاملاً مغایر با آنچه باید باشد)
11- عدم توانایی در جذب و برگشت درآمد حاصل از اجاره اماکن ورزشی که به خزانه دولت واریز می‌شود و صدرصد آن به استان برگشت داده می‌شود و قانوناً به خود شهرستان مربوطه جهت توزیع بین برخی هیئت‌های ورزشی عودت داده می‌شود.
12- توزیع سلیقه‌ای و جهت‌دار اعتبار کمکی به هیئت‌های ورزشی شهرستان به تعداد اندکی از هیئت‌های نزدیک به خود.
13- دخالت و تبانی در مزایده واگذاری اماکن ورزشی به نزدیکان خود.
اکنون همه این‌ها سؤالات و مشکلاتی است که قشر عظیمی از جامعه ورزشی شهرستان را درگیر خود کردە است جوابی نیز برای آن نیست، متأسفانه باید گفت برخی از مدیران حال حاضر ورزش استان به‌جای تشویق مردم به فعالیت‌های ورزشی سالم و ترغیب ورزشکاران به استقلال فکری و ذهنی به دنبال عضوگیری برای توجیه عدم کارایی خود می‌باشند که گویا از میدان‌های ورزشی و جامعه فهیم ورزشکار برای محبوبیت اجتماعی خویش بهره می‌برند تا در هنگام انتخابات مجلس و حتی شوراهای شهر برای جمع‌آوری آرای مردم اقدام کنند، درگیر کردن فعالیت‌های ورزشی و تشکیل هیئت‌های باندی برای کسب کرسی‌های نمایندگی و شورای شهر کار درستی نیست، امید است ورزشکاران عزیز ما نسبت به فعالیت‌های ورزشی خویش بیشتر و بیشتر تلاش نمایند و با تشدید فعالیت‌های ورزشی به استقلال فکری و ذهنی خویش نیز بیفزایند، زیرا جامعه جایگاه بسیار بالاتری را برای این عزیزان در نظر می‌گیرد جایگاهی که با هیچ پست و مقامی قابل خریداری و معاوضه نیست.
امید است مسئولین اجرایی استان نیز در این‌گونه موارد افراد مؤثر و کارانی را برای چنین پست‌هایی برگزینند زیرا ورزش افراد مستقل و کار بلد را می‌خواهد.
عقل سالم در بدن سالم است و بدن سالم به وجود نمی‌آید جز با ذهنی سالم و فعالیتی سالم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.