|

هنر جدا شدن

انوش ترابی .کارشناش ارشد بازاریابی و روانشناسی

فرهنگ ایران زمین فرهنگی است شاعرانه و در این هیچ تردیدی نیست. جهانیان ما را به غنای فرهنگی می شناسند و ادبیاتی بر بلندای جهان ـ به واسطه همین غنای روحی و طبع شاعرانگیمان ـ و این فرهنگ شاعرانه یکی از ویژگیهایش ستایش عشق و پیوندها بوده است و نفرین جدایی ها ، تا اینجای کار هیچ خللی است.
اما مشکلی که این فرهنگ شاعرانه در روان ما ایرانیان نهادینه کرده برخوردهای احساسی با هر اتفاق خوب یا بدی است و در این میان برخورد با اتفاق " جدایی " شاید خاص ترین آنها باشد.
بی پرده بگویم : در حافظه تاریخی ما ایرانیان " جدایی " همواره با خسارتهای مادی و معنوی فراوان همراه بوده است .
روابط شخصی ما اعم از روابط عشقی ، جنسی ، عاطفی و دوستی ، روایط اجتماعی ما اعم از روابط زناشویی ، شراکت در کارهای تیمی اقتصادی و فرهنگی و حتی روابط سیاسی ما ایرانیان نیز متاثر از همین فقدان درک و تحمل جدایی است.
نگاهی به اطرافمان بکنیم به وضوح نشانه های آن را به وفور می بینیم.
انبوه قتل های ناموسی ، خیانت های زناشویی ، پرونده های قطور خانوادگی و شراکتی در دادگاهها ، تخریب شخصیتی همکاران دیروز توسط هنرمندان و سیاستمداران ، آسیبهای روانی و تالمات شدید وارده به اشخاص در زمان قطع یک رابطه اعم از زناشویی و عشقی ، تخریب وجهه ی یکدیگر تا حد ممکن در زمان وقوع جدایی و معمولا عدم حفظ یک ارتباط معمولی پس از وقوع جدایی ، به خوبی نشان دهنده این است که ما ایرانیان همانقدر که در دلدادگی و پیوندهای شاعرانه تبحر داریم ، فاقد مهارت درک پدیده ای به نام " جدایی " هستیم و این در حالی است که همانقدر که آغاز یک رابطه در زمان همپوشانی نیازهای دو شخص طبیعی است ، پایان همان رابطه هم در زمان تغییر نیازها و بروز نیازهای جدید علی الاصول طبیعی است ، چرا که قرار نیست هیچ رابطه ای تا ابد با همان قوت و قدرت و شاعرانگی روزهای نخست برقرار باشد.
رابطه عشقی یا زناشویی یا عاطفی و حتی یک رابطه مشارکتی اقتصادی ـ اعم از تولیدی و تجاری ـ زمانی شکل می گیرد که دو طرف همراستایی منافع پیدا می کنند ، در هر موضوعی ـ چه این منفعت مادی باشد یا معنوی ـ و تا زمانی که این همراستایی منافع وجود دارد ، آن رابطه پابرجاست ، هرچند با حالتی سینوسی ، و درست از لحظه ای که منافع یکی از دو طرف ـ به دلیل تغییر نیازهایش ـ از آن همسویی خارج می شود و نیازمند ایجاد رابطه ای با شخصی دیگر برای ارتقای خویش است ، پیوندی پایان می یابد و پیوندی دیگر آغاز می شود.
تردیدی نیست که در زمان جدایی بخاطر اینکه منافع یکی از دو طرف در معرض خطر قرار نگیرد در هر جامعه ای معیار قانون است و تبعیت محض دو طرف از قانون برای حفظ منافع مهم است ، اما آنچه مبنای بحث این مقال است ، نه موضوع تبعیت از قانون ـ که باید باشد ـ بلکه موضوع عدم هضم این اتفاق جدایی در ذهن اشخاص است و متاسفانه موجب بروز بدترین اتفاق های ممکن در زمان جدایی .
بنظرم می رسد فرهنگ شاعرانه ی ما نیازمند اندکی انعطاف در خصوص پدیده جدایی است تا هر دوطرف پس از پایان یک رابطه ـ فردی ، اجتماعی یا اقتصادی ـ با احترام کامل به یکدیگر از هم جدا شده و باز هم امکان فعالیت و زندگی عادی را داشته باشند.
جدایی همان قدر در هستی ما طبیعی است که پیوند و آغاز یک رابطه ، ما در مرحله ای در کنار فردی دیگر قرار می گیریم ، از داشته های او بهره می بریم و خود را و جامعه اطرافمان را ارتقا می دهیم و زمانی که این رابطه ، انگیزه و نفع مادی یا معنوی لازم را برای یکی از دو طرف از دست بدهد ، این رابطه پایان می یابد و رابطه ای دیگر در سطحی دیگر و با فردی دیگر که می تواند برآورنده نیازهای جدید باشد ، آغاز می شود.
آغاز جدایی را درک کنیم ، به طرف مقابلمان و منافع و نیازهای در حال تغییر دو طرف احترام بگذاریم و خود را برای پایان مسالمت آمیز و بی آسیب یک رابطه و آغاز مبارک رابطه ای تازه براساس نیازهای جدیدمان آماده کنیم.
این بخشی از رستگاری یک جامعه فرامتن است.

فرهنگ ایران زمین فرهنگی است شاعرانه و در این هیچ تردیدی نیست. جهانیان ما را به غنای فرهنگی می شناسند و ادبیاتی بر بلندای جهان ـ به واسطه همین غنای روحی و طبع شاعرانگیمان ـ و این فرهنگ شاعرانه یکی از ویژگیهایش ستایش عشق و پیوندها بوده است و نفرین جدایی ها ، تا اینجای کار هیچ خللی است.
اما مشکلی که این فرهنگ شاعرانه در روان ما ایرانیان نهادینه کرده برخوردهای احساسی با هر اتفاق خوب یا بدی است و در این میان برخورد با اتفاق " جدایی " شاید خاص ترین آنها باشد.
بی پرده بگویم : در حافظه تاریخی ما ایرانیان " جدایی " همواره با خسارتهای مادی و معنوی فراوان همراه بوده است .
روابط شخصی ما اعم از روابط عشقی ، جنسی ، عاطفی و دوستی ، روایط اجتماعی ما اعم از روابط زناشویی ، شراکت در کارهای تیمی اقتصادی و فرهنگی و حتی روابط سیاسی ما ایرانیان نیز متاثر از همین فقدان درک و تحمل جدایی است.
نگاهی به اطرافمان بکنیم به وضوح نشانه های آن را به وفور می بینیم.
انبوه قتل های ناموسی ، خیانت های زناشویی ، پرونده های قطور خانوادگی و شراکتی در دادگاهها ، تخریب شخصیتی همکاران دیروز توسط هنرمندان و سیاستمداران ، آسیبهای روانی و تالمات شدید وارده به اشخاص در زمان قطع یک رابطه اعم از زناشویی و عشقی ، تخریب وجهه ی یکدیگر تا حد ممکن در زمان وقوع جدایی و معمولا عدم حفظ یک ارتباط معمولی پس از وقوع جدایی ، به خوبی نشان دهنده این است که ما ایرانیان همانقدر که در دلدادگی و پیوندهای شاعرانه تبحر داریم ، فاقد مهارت درک پدیده ای به نام " جدایی " هستیم و این در حالی است که همانقدر که آغاز یک رابطه در زمان همپوشانی نیازهای دو شخص طبیعی است ، پایان همان رابطه هم در زمان تغییر نیازها و بروز نیازهای جدید علی الاصول طبیعی است ، چرا که قرار نیست هیچ رابطه ای تا ابد با همان قوت و قدرت و شاعرانگی روزهای نخست برقرار باشد.
رابطه عشقی یا زناشویی یا عاطفی و حتی یک رابطه مشارکتی اقتصادی ـ اعم از تولیدی و تجاری ـ زمانی شکل می گیرد که دو طرف همراستایی منافع پیدا می کنند ، در هر موضوعی ـ چه این منفعت مادی باشد یا معنوی ـ و تا زمانی که این همراستایی منافع وجود دارد ، آن رابطه پابرجاست ، هرچند با حالتی سینوسی ، و درست از لحظه ای که منافع یکی از دو طرف ـ به دلیل تغییر نیازهایش ـ از آن همسویی خارج می شود و نیازمند ایجاد رابطه ای با شخصی دیگر برای ارتقای خویش است ، پیوندی پایان می یابد و پیوندی دیگر آغاز می شود.
تردیدی نیست که در زمان جدایی بخاطر اینکه منافع یکی از دو طرف در معرض خطر قرار نگیرد در هر جامعه ای معیار قانون است و تبعیت محض دو طرف از قانون برای حفظ منافع مهم است ، اما آنچه مبنای بحث این مقال است ، نه موضوع تبعیت از قانون ـ که باید باشد ـ بلکه موضوع عدم هضم این اتفاق جدایی در ذهن اشخاص است و متاسفانه موجب بروز بدترین اتفاق های ممکن در زمان جدایی .
بنظرم می رسد فرهنگ شاعرانه ی ما نیازمند اندکی انعطاف در خصوص پدیده جدایی است تا هر دوطرف پس از پایان یک رابطه ـ فردی ، اجتماعی یا اقتصادی ـ با احترام کامل به یکدیگر از هم جدا شده و باز هم امکان فعالیت و زندگی عادی را داشته باشند.
جدایی همان قدر در هستی ما طبیعی است که پیوند و آغاز یک رابطه ، ما در مرحله ای در کنار فردی دیگر قرار می گیریم ، از داشته های او بهره می بریم و خود را و جامعه اطرافمان را ارتقا می دهیم و زمانی که این رابطه ، انگیزه و نفع مادی یا معنوی لازم را برای یکی از دو طرف از دست بدهد ، این رابطه پایان می یابد و رابطه ای دیگر در سطحی دیگر و با فردی دیگر که می تواند برآورنده نیازهای جدید باشد ، آغاز می شود.
آغاز جدایی را درک کنیم ، به طرف مقابلمان و منافع و نیازهای در حال تغییر دو طرف احترام بگذاریم و خود را برای پایان مسالمت آمیز و بی آسیب یک رابطه و آغاز مبارک رابطه ای تازه براساس نیازهای جدیدمان آماده کنیم.
این بخشی از رستگاری یک جامعه فرامتن است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.