مصیبت کولبر بودن
دکتر محمد رحیمیان
نهادینگی احترام به حقوق انسانی در گرو درک درست و عمیق حقیقتِ زنده و صاحب حقی به نام انسان، و در گرو فهم وجود است. وجودی که لوازم تحقق آن در مبانی حقوقی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی و همه ی جوانب نظری علوم انسانی و اجتماعی تبلور می یابد. برای حفظ و بقای این وجود، کائنات نظمی را بر خود تحمیل کرده اند و ادیان برای تبیین و صورتبندی این نظم و غایات آن، ضرورت یافته اند.
برای نهادینه شدن حفظ وجود و پاسداری و پرستاری از آن نه به تأملی فلسفی نیاز است و نه به آموزش های آکادمیک، چرا که پاسداری از وجود، امری قدسی و روحانی و نهفته در سرشت انسانی است که همواره با خطر مواجه است. خطر فراموشی، فراموشی احساس مسئولیت در قبال پاسداری از وجود.
در غیاب مسئولیت پذیری، حق حیات و حقوق شهروندی به مثابه امری سیاسی از بروز و ظهور باز می ماند و به ورطه ی سیاست بازی فرو می غلطد و در غلط های غیاب وجوه احساس مسئولیت فراموش می شود. یا از فرط تکرار به فرسودگی می گراید و از معنا تهی می شود. حق حیات و حقوق شهروندی امری به شدت سیاسی است زیرا که سیاست امکان حیات انسانی است. راه هموارِ زیستِ تاریخی و اجتماعی بشر و تمدن هاست. سیاست وظیفه ی پاسداری از وجود را ممکن می سازد به همان مقدار که بازی با سیاست آن را به مخاطره می اندازد.
هرگاه احساس مسئولیت در قبال حفظ وجود فراموش شود. امر پاسداری از وجود یعنی پاسداری از حق حیات به مخاطره افتاده است. یعنی سیاست مُدُن به مخاطره افتاده است. سیاست سراسر احساس مسئولیت در قبال حفظ وجود و صیانت از حق حیات انسانی و شهروندی است.
مصیبت کولبر بودن، با مشکلات گلاویز شدن و مردن زیر بار قاچاق، برای قاچاقِ زندگی است. برای حفظ حیات. برای تحمل بار زندگی و مسئولیت محافظت از وجود، و ما اینجا آزادانه از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرده ایم. ما احترام به حق حیات را، مسئولیت در قبال وجود را، تو گویی سیاست را فراموش کرده ایم.
1) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که برای حق حیات و امر سیاست در قبال وجود، نمایندگی امری خطیر را عهده دار شده ایم. یادمان رفته است که مرزنشینان حقوقی دارند و مرزبانان مسئولیتی. برای بسیاری چیزهای ناچیز که متناظر بر صیانت از حقوق شخصی و گروهی و زمینه-ساز آینده ای فربه برای خویشتن و خویشان است، وزیران را و دولت را، در تدبیر امور، به پرسش می کشیم اما یادمان می رود وزیر کشور بیش و پیش از حراست از مرزها و نان مردم، پاسدار جان آن هاست.
2) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که نمیدانیم کولبری و قاچاق حتی جزو علل ناقصه هم نیست بلکه معلول محض است. وقتی وزارتی که کارش صیانت از حقوق شهروندی و جان مردم وظیفه ی تامه ی اوست، نان مردم را به جان آن ها ترجیح می دهد، تلف شدن کولبرها و معدوم کردن اسب و استرهای شان موجب شکوفایی اقتصادی می شود.
3) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که اختلاس های میلیاردی و مدیریت های سودجویانه و سوداسرانه، با صرفه جویی در انرژی، دودمان تولید داخلی و اقتصاد بومی را مضمحل کرد و مرزها را به روی کالاهای درجه چندم گشود تا شهروندان درجه اول، سودهای سرشار نصیب شان شود و شهروندان درجه چندم کوله بارشان به مقصد نرسد بلکه اقتصاد ما راه به جایی ببرد. یاللعجب!
4) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که در کسوت وزیر کشوریم و تدبیر اقتصادی را به هنگ های مرزی سپرده ایم و شلیک به کولبران را به مثابه اصلی ترین عامل فلج اقتصادی، حلال و حلّالِ مشکلات فرض کرده ایم، آنگاه که صدا و سیما مبهوت از ورود سیل آسای نوشت افزار، مظلومیت تولیدکنندگان نوشت افزار داخلی را به نمایش می گذارد.
5) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که باوجود پرونده های سنگین مجرمان اقتصادی که علاوه بر کارِ تیشه زنی بر ریشه ی اقتصاد کشور، گردش قضایی پرونده هایشان و خبرسازی شان، هزینه های کلان سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی را بر جامعه تحمیل می کند، اینچنین پرونده کولبران را به جاهایی سپرده ایم که خود همه کاره هستند. گویا قصد صرفه جویی در هزینه ها را داریم که اطاله ی دادرسی را مختصر نموده ایم. ما تشخیص جرم، تناسب جرم و مجازات، صدور حکم و اجرای آن را، یک جا به یک سرباز مرزی سپرده ایم تا اقتصاد را نجاد دهیم. تا بلکه حافظ حقوق شهروندان و حق حیات آن ها باشیم ... تفنگ عدالت چه داغ شده است ... لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که شکوفایی را در کوله بار کولبران جستجو می کنیم. که اقتصاد چنین تنک مایه گشته است، که در کوله های حقیر جای می گیرد. اقتصاد را به وسعت مرگ کولبران توسعه داده ایم و به حجم کوله ها شکوفا ساخته ایم و راه حل چه نابخردانه است!
نهادینگی احترام به حقوق انسانی در گرو درک درست و عمیق حقیقتِ زنده و صاحب حقی به نام انسان، و در گرو فهم وجود است. وجودی که لوازم تحقق آن در مبانی حقوقی، اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و اقتصادی و همه ی جوانب نظری علوم انسانی و اجتماعی تبلور می یابد. برای حفظ و بقای این وجود، کائنات نظمی را بر خود تحمیل کرده اند و ادیان برای تبیین و صورتبندی این نظم و غایات آن، ضرورت یافته اند.
برای نهادینه شدن حفظ وجود و پاسداری و پرستاری از آن نه به تأملی فلسفی نیاز است و نه به آموزش های آکادمیک، چرا که پاسداری از وجود، امری قدسی و روحانی و نهفته در سرشت انسانی است که همواره با خطر مواجه است. خطر فراموشی، فراموشی احساس مسئولیت در قبال پاسداری از وجود.
در غیاب مسئولیت پذیری، حق حیات و حقوق شهروندی به مثابه امری سیاسی از بروز و ظهور باز می ماند و به ورطه ی سیاست بازی فرو می غلطد و در غلط های غیاب وجوه احساس مسئولیت فراموش می شود. یا از فرط تکرار به فرسودگی می گراید و از معنا تهی می شود. حق حیات و حقوق شهروندی امری به شدت سیاسی است زیرا که سیاست امکان حیات انسانی است. راه هموارِ زیستِ تاریخی و اجتماعی بشر و تمدن هاست. سیاست وظیفه ی پاسداری از وجود را ممکن می سازد به همان مقدار که بازی با سیاست آن را به مخاطره می اندازد.
هرگاه احساس مسئولیت در قبال حفظ وجود فراموش شود. امر پاسداری از وجود یعنی پاسداری از حق حیات به مخاطره افتاده است. یعنی سیاست مُدُن به مخاطره افتاده است. سیاست سراسر احساس مسئولیت در قبال حفظ وجود و صیانت از حق حیات انسانی و شهروندی است.
مصیبت کولبر بودن، با مشکلات گلاویز شدن و مردن زیر بار قاچاق، برای قاچاقِ زندگی است. برای حفظ حیات. برای تحمل بار زندگی و مسئولیت محافظت از وجود، و ما اینجا آزادانه از زیر بار مسئولیت شانه خالی کرده ایم. ما احترام به حق حیات را، مسئولیت در قبال وجود را، تو گویی سیاست را فراموش کرده ایم.
1) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که برای حق حیات و امر سیاست در قبال وجود، نمایندگی امری خطیر را عهده دار شده ایم. یادمان رفته است که مرزنشینان حقوقی دارند و مرزبانان مسئولیتی. برای بسیاری چیزهای ناچیز که متناظر بر صیانت از حقوق شخصی و گروهی و زمینه-ساز آینده ای فربه برای خویشتن و خویشان است، وزیران را و دولت را، در تدبیر امور، به پرسش می کشیم اما یادمان می رود وزیر کشور بیش و پیش از حراست از مرزها و نان مردم، پاسدار جان آن هاست.
2) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که نمیدانیم کولبری و قاچاق حتی جزو علل ناقصه هم نیست بلکه معلول محض است. وقتی وزارتی که کارش صیانت از حقوق شهروندی و جان مردم وظیفه ی تامه ی اوست، نان مردم را به جان آن ها ترجیح می دهد، تلف شدن کولبرها و معدوم کردن اسب و استرهای شان موجب شکوفایی اقتصادی می شود.
3) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که اختلاس های میلیاردی و مدیریت های سودجویانه و سوداسرانه، با صرفه جویی در انرژی، دودمان تولید داخلی و اقتصاد بومی را مضمحل کرد و مرزها را به روی کالاهای درجه چندم گشود تا شهروندان درجه اول، سودهای سرشار نصیب شان شود و شهروندان درجه چندم کوله بارشان به مقصد نرسد بلکه اقتصاد ما راه به جایی ببرد. یاللعجب!
4) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که در کسوت وزیر کشوریم و تدبیر اقتصادی را به هنگ های مرزی سپرده ایم و شلیک به کولبران را به مثابه اصلی ترین عامل فلج اقتصادی، حلال و حلّالِ مشکلات فرض کرده ایم، آنگاه که صدا و سیما مبهوت از ورود سیل آسای نوشت افزار، مظلومیت تولیدکنندگان نوشت افزار داخلی را به نمایش می گذارد.
5) لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که باوجود پرونده های سنگین مجرمان اقتصادی که علاوه بر کارِ تیشه زنی بر ریشه ی اقتصاد کشور، گردش قضایی پرونده هایشان و خبرسازی شان، هزینه های کلان سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی را بر جامعه تحمیل می کند، اینچنین پرونده کولبران را به جاهایی سپرده ایم که خود همه کاره هستند. گویا قصد صرفه جویی در هزینه ها را داریم که اطاله ی دادرسی را مختصر نموده ایم. ما تشخیص جرم، تناسب جرم و مجازات، صدور حکم و اجرای آن را، یک جا به یک سرباز مرزی سپرده ایم تا اقتصاد را نجاد دهیم. تا بلکه حافظ حقوق شهروندان و حق حیات آن ها باشیم ... تفنگ عدالت چه داغ شده است ... لابد ما مسئولیت مان را فراموش کرده ایم که شکوفایی را در کوله بار کولبران جستجو می کنیم. که اقتصاد چنین تنک مایه گشته است، که در کوله های حقیر جای می گیرد. اقتصاد را به وسعت مرگ کولبران توسعه داده ایم و به حجم کوله ها شکوفا ساخته ایم و راه حل چه نابخردانه است!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.