روزنامه نگاری و عصبیّت انسان مدرن
فریا یونسی
لازم نیست به خودمان دروغ بگوییم. همیشه بزرگترین اتفاقات جهان آدمی با نوشتن، شروع شده و به نوشتن ختم می شود. نوعی بیکرانگی در نوشتن هست که در دیگر اکتشافات بشری نیست. با نوشتن می شود برای زیبایی کار کرد. اما در دیگر عرصه ها، گاها سرانجام تمایلات بشری، به بدی ختم می شود. روزنامه نگاری هم انشقاقی بوده از همین نوشتن: انشقاقی عصبی که هر لحظه می تواند مولد زیبایی باشد. در واقع در این عرصه بزمناک نوشتن، همه چیز بد روی می دهد. اینجا گزارش حکم می کند و دیگر از آن شیوه های مبهم زبانی در روایت داستانی، خبری نیست. گزارش را که مینویسی باید آنجای کار را هم نوشت، آنجای کار را هم گزارش کرد. هر گاه هم که بی محابا به آنجای کار پرداختی، عصبیت دیرین دوباره به سر بر آورده و مبهوتت می کند.
چقدر آدمی باید در شرایط قرار بگیرد که بستری نشود از این همه درد، از این همه واقعیت معکوس؟
چه کسی مسئول آن همه دیر فهمی است؟ اینکه زمان را به آن هیئت تهی محکوم کرده ایم و بی در زبان قدم زدن، مینویسیم؟ زبان را محصور کرده ایم به قومیّت و آن دیرینگی مضحک ترکیب را، قداست زبان می پنداریم.
انسان کورد می نویسد: او آوای مغموم انسانی را هشدار می دهد و در میان بارش سنگین رنج هایش، سر به سینه معانی می نهد. همیشه نوعی دگردیسی را در خود پیش بینی می کند و به معنای صلابت می خندد. این خندیدن در چارچوب نوشتار، روی می دهد. او امروز با نوشتارش همه را مبهوت کرده و بی محابا به آرشیو خود اضافه می کند که دیگر اذیت نشود. هنوز ردّی از غنای فرهنگی اینجاست که می تواند آن تهیّای زشت دنیای امروز را ملموس تر کند. اینکه روزانه باید در اخبار و تصاویری وول بخوریم که منجر به یأس شود، فلسفی ترین مشکل انسان امروز است و تنها در چارچوب رسانه یی متعادل میّسر است.
اینجاست که باید رعایت کنیم و انگار راهی جز این نیست. بیشتر اوقات که آن عصبیت دیرین به لابه لای اقشار اجتماع می خزد، از رک گویی است. اینجاست که نباید تمام ناگفته ها را گفت و نادیده ها را نشان داد، تا به قانون زمین بر نخورد.
لازم نیست به خودمان دروغ بگوییم. همیشه بزرگترین اتفاقات جهان آدمی با نوشتن، شروع شده و به نوشتن ختم می شود. نوعی بیکرانگی در نوشتن هست که در دیگر اکتشافات بشری نیست. با نوشتن می شود برای زیبایی کار کرد. اما در دیگر عرصه ها، گاها سرانجام تمایلات بشری، به بدی ختم می شود. روزنامه نگاری هم انشقاقی بوده از همین نوشتن: انشقاقی عصبی که هر لحظه می تواند مولد زیبایی باشد. در واقع در این عرصه بزمناک نوشتن، همه چیز بد روی می دهد. اینجا گزارش حکم می کند و دیگر از آن شیوه های مبهم زبانی در روایت داستانی، خبری نیست. گزارش را که مینویسی باید آنجای کار را هم نوشت، آنجای کار را هم گزارش کرد. هر گاه هم که بی محابا به آنجای کار پرداختی، عصبیت دیرین دوباره به سر بر آورده و مبهوتت می کند.
چقدر آدمی باید در شرایط قرار بگیرد که بستری نشود از این همه درد، از این همه واقعیت معکوس؟
چه کسی مسئول آن همه دیر فهمی است؟ اینکه زمان را به آن هیئت تهی محکوم کرده ایم و بی در زبان قدم زدن، مینویسیم؟ زبان را محصور کرده ایم به قومیّت و آن دیرینگی مضحک ترکیب را، قداست زبان می پنداریم.
انسان کورد می نویسد: او آوای مغموم انسانی را هشدار می دهد و در میان بارش سنگین رنج هایش، سر به سینه معانی می نهد. همیشه نوعی دگردیسی را در خود پیش بینی می کند و به معنای صلابت می خندد. این خندیدن در چارچوب نوشتار، روی می دهد. او امروز با نوشتارش همه را مبهوت کرده و بی محابا به آرشیو خود اضافه می کند که دیگر اذیت نشود. هنوز ردّی از غنای فرهنگی اینجاست که می تواند آن تهیّای زشت دنیای امروز را ملموس تر کند. اینکه روزانه باید در اخبار و تصاویری وول بخوریم که منجر به یأس شود، فلسفی ترین مشکل انسان امروز است و تنها در چارچوب رسانه یی متعادل میّسر است.
اینجاست که باید رعایت کنیم و انگار راهی جز این نیست. بیشتر اوقات که آن عصبیت دیرین به لابه لای اقشار اجتماع می خزد، از رک گویی است. اینجاست که نباید تمام ناگفته ها را گفت و نادیده ها را نشان داد، تا به قانون زمین بر نخورد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.