|

انگار عکاسی سینما نمی‌کردم

سحاب زری‌باف، عکاس فیلم «ایستاده در غبار»

«ایستاده در غبار» در روزهایی که چندان انرژی کار نداشتم پیشنهاد شد. «آخرین روزهای زمستان» حسین مهدویان را دیده بودم که برایم جذاب بود، ولی توان سه ماه کار سنگین که بخشی از آن در شهرستان می‌گذشت را هم نداشتم. به قصد عذرخواهی راهی شدم. اواخر پیش‌تولید بود و چند روز بعد کار شروع می‌شد. همه آماده حرکت بودند که من را هم سوار کردند. به خود که آمدم، وسط میدان بودم و گلوله و تانک و انفجار. اصولا در سینما می‌گویند عکاس مستقل‌ترین فرد گروه است، ولی این فیلم از هر نظر با همه‌ کارهای گذشته‌ام فرق می‌کرد. تقریبا همه‌جا بودم جز جایی که دوربین و فیلم‌بردار بود. انگار عکاسی سینما نمی‌کردم. دلم نمی‌خواست چشم از ویزور دوربین جدا کنم و همه‌چیز برایم واقعی بود. یاد عکس‌هایی که از کاوه گلستان، محمد فرنود، آلفرد یعقوب‌زاده و محسن راستانی از جنگ ایران و عراق دیده بودم می‌افتادم و هرروز هیجانی جدید را تجربه می‌کردم. به حسین مهدویان پیشنهاد کردم که بخشی از فیلم را نگاتیو عکاسی کنم و با نگاهی آماتور، شبیه عکس‌های یادگاری زمان جنگ. عکس‌های نگاتیو با یک دوربین قطع 120 گرفته شده است که در نوع خود برایم نوستالژیک و جذاب بود. جنگ، جزئی از خاطرات دوران کودکی‌ام است؛ موشک‌باران، تعطیلی مدارس و هیجانی که برخلاف بزرگ‌تر‌ها برای ما بچه‌ها عاری از ترس بود. بزرگ‌تر که شدیم، بیشتر فهمیدیم که در آن هشت سال چه بر سرمان گذشته است. در روزهای «ایستاده در غبار» مدام به این فکر می‌کردم که اگر این جنگ، 30 سال بعدتر از زمان خودش به ما تحمیل می‌شد عکس‌العمل من و نسل من و نسل بعد از من چه تفاوتی با گذشتگان می‌کرد. مخاطب امروز، چه «ایستاده در غبار» را دوست داشته باشد و چه نه، این فیلم دینش را به یکی از مهم‌ترین دوران تاریخ این کشور ادا کرده است. توصیه می‌کنم خودتان ببینید و خودتان قضاوت کنید.

«ایستاده در غبار» در روزهایی که چندان انرژی کار نداشتم پیشنهاد شد. «آخرین روزهای زمستان» حسین مهدویان را دیده بودم که برایم جذاب بود، ولی توان سه ماه کار سنگین که بخشی از آن در شهرستان می‌گذشت را هم نداشتم. به قصد عذرخواهی راهی شدم. اواخر پیش‌تولید بود و چند روز بعد کار شروع می‌شد. همه آماده حرکت بودند که من را هم سوار کردند. به خود که آمدم، وسط میدان بودم و گلوله و تانک و انفجار. اصولا در سینما می‌گویند عکاس مستقل‌ترین فرد گروه است، ولی این فیلم از هر نظر با همه‌ کارهای گذشته‌ام فرق می‌کرد. تقریبا همه‌جا بودم جز جایی که دوربین و فیلم‌بردار بود. انگار عکاسی سینما نمی‌کردم. دلم نمی‌خواست چشم از ویزور دوربین جدا کنم و همه‌چیز برایم واقعی بود. یاد عکس‌هایی که از کاوه گلستان، محمد فرنود، آلفرد یعقوب‌زاده و محسن راستانی از جنگ ایران و عراق دیده بودم می‌افتادم و هرروز هیجانی جدید را تجربه می‌کردم. به حسین مهدویان پیشنهاد کردم که بخشی از فیلم را نگاتیو عکاسی کنم و با نگاهی آماتور، شبیه عکس‌های یادگاری زمان جنگ. عکس‌های نگاتیو با یک دوربین قطع 120 گرفته شده است که در نوع خود برایم نوستالژیک و جذاب بود. جنگ، جزئی از خاطرات دوران کودکی‌ام است؛ موشک‌باران، تعطیلی مدارس و هیجانی که برخلاف بزرگ‌تر‌ها برای ما بچه‌ها عاری از ترس بود. بزرگ‌تر که شدیم، بیشتر فهمیدیم که در آن هشت سال چه بر سرمان گذشته است. در روزهای «ایستاده در غبار» مدام به این فکر می‌کردم که اگر این جنگ، 30 سال بعدتر از زمان خودش به ما تحمیل می‌شد عکس‌العمل من و نسل من و نسل بعد از من چه تفاوتی با گذشتگان می‌کرد. مخاطب امروز، چه «ایستاده در غبار» را دوست داشته باشد و چه نه، این فیلم دینش را به یکی از مهم‌ترین دوران تاریخ این کشور ادا کرده است. توصیه می‌کنم خودتان ببینید و خودتان قضاوت کنید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.