|

ظرف گزش

امير حيدري

اندرحکایت این سرزمین اینه که مردم ما کاسه شون کوچیکه و گرنه هی لبریز نمی‌شدن از اینکه چرا یه گوزن تو گینه به یه خرس تو آمریکا کف پوزه ای (همان کف گرگی) زده. از اینکه پایت رونالدو رو به اوت فرستاده. از اینکه یکی از یه جای تاریخ در اومده به ما ریش‌خند زده.ما یه کم باید همدیگرو بگزیم تا ظرفامون بزرگ‌شه و چرا از همین الان شروع نکنیم؟ به این طریق که اول یار مورد گزش‌رو به موازات شخصیت اجتماعیمون انتخاب کنیم. (در صورت یارگیری نادرست مورد بازگزش قرار میگیریم) بش می‌گیم فلانی بزن بالا آستینو که دندون نیش داره می‌آ‌د، فقط حواستون باشه به آرنج نزنید که حکم کاهدون‌رو داره. وقتی گزیده شد بش بگید پاشو این لوس بازیارو در نیار ما خودمون روزی بیست دفه گزیده می‌شیم. این‌جور قیافمونو بی ریخت نمی‌کنیم. اگر غربتی بازی و قرشمال گری کارساز نیفتاد و حمله کرد، تا می‌خورد بزنیدش.(اگه زورتون زیاد بود دو تا مشت الکی بخورید جوش نیاره کار دستتون بده). انگار داره ظرفامون بزرگ می‌شه، وقتشه بریم سروقت ادیبا و نویسنده ها و آدم معروفای خدا بیامرز که الان ملت دارن پزشونو می‌دن، انقد ازشون تعریف می‌کنن آدم می‌ترسه چشمشون بزنن به خودشون گیر نکنه گیر کنه به آقا پسراشون و دختر خانوماشون. چند سوال دارم که من از طرف خودم می‌پرسم و خودم جواب می‌دم شما هم تو دلتون تو پرانتز جواب بدین..

خدابیامرز نادر ابراهیمی کی بود؟
داستان نویس بود. سن بالا بود تو دنیا میشناختنش و قبولش داشتن(واقعا همنقد)
چه شعرایی از نیما یوشیج یادتونه؟
آب را گل... نه این که سهراب بود. چیز... صد دانه یاقوت... ولش کن اصن.
چقد دوس داشتید از نزدیک سعدی رو ببینیدش؟
مگه سعدی تو ایران بود اصن؟
اگه مرحوم اکبر رادی که نمایشنامه نویس بزرگی بود احتیاج به کمک داشت حاضر می‌شدی کمکش کنی؟
من نمی‌شناسمش تو خودت اگه کسی رو نشناسی کمک می‌کنی؟
مشکل اصلی ما اگر بخوایم واقعا همو بگزیم فک کنم اینه که با جریان خون در رگ مشکل داریم. این خون بند بیاد همه چی درست می‌شه. من خودم یه موقع تو خونه که می‌شینم خودمو با وسایل خونه مقایسه می‌کنم. هی می‌گم اگه این گلدون بودم زنم بیشتر دوستم نداشت؟ اگه یه سرویس جواهر بودم چی؟ فقط در یک چیز ایمان دارم که از ظرف سوزن عزیزترم. وجه شبه همه‌ی اینا هم اینه که رگ ندارن که انقد عزیزن. والا به خدا آدم خسته می‌شه که هی خودشو با ساتور و فرچه توالت و یه برگ جفتی از وسط دفتر نقاشی مقایسه کنه. وضعیت هنرمندای ما هم فک کنم بلا تشبیه مث من گوشه اتاقمه. نمیدونن چی می‌نویسن و چی می‌کشن و چی می‌سازن و برای کی و چی می‌نویسن و می‌کشن و می‌سازن.. چار پاره خط پیامک تو تلگرام هم نبود ادای دین‌هامون ناقص می‌موند. البته شاید ما در مورد هنرمندا یه فکرایی داریم که پررو نشن به دل عزیز داریم‌شون یه چشم خار چون از جلوی چشمامون که می‌رن، صاف می‌رن ته دلامون. مثل آقای کیارستمی که در فصل گیلاس به خدای گیلاس پیوست.

اندرحکایت این سرزمین اینه که مردم ما کاسه شون کوچیکه و گرنه هی لبریز نمی‌شدن از اینکه چرا یه گوزن تو گینه به یه خرس تو آمریکا کف پوزه ای (همان کف گرگی) زده. از اینکه پایت رونالدو رو به اوت فرستاده. از اینکه یکی از یه جای تاریخ در اومده به ما ریش‌خند زده.ما یه کم باید همدیگرو بگزیم تا ظرفامون بزرگ‌شه و چرا از همین الان شروع نکنیم؟ به این طریق که اول یار مورد گزش‌رو به موازات شخصیت اجتماعیمون انتخاب کنیم. (در صورت یارگیری نادرست مورد بازگزش قرار میگیریم) بش می‌گیم فلانی بزن بالا آستینو که دندون نیش داره می‌آ‌د، فقط حواستون باشه به آرنج نزنید که حکم کاهدون‌رو داره. وقتی گزیده شد بش بگید پاشو این لوس بازیارو در نیار ما خودمون روزی بیست دفه گزیده می‌شیم. این‌جور قیافمونو بی ریخت نمی‌کنیم. اگر غربتی بازی و قرشمال گری کارساز نیفتاد و حمله کرد، تا می‌خورد بزنیدش.(اگه زورتون زیاد بود دو تا مشت الکی بخورید جوش نیاره کار دستتون بده). انگار داره ظرفامون بزرگ می‌شه، وقتشه بریم سروقت ادیبا و نویسنده ها و آدم معروفای خدا بیامرز که الان ملت دارن پزشونو می‌دن، انقد ازشون تعریف می‌کنن آدم می‌ترسه چشمشون بزنن به خودشون گیر نکنه گیر کنه به آقا پسراشون و دختر خانوماشون. چند سوال دارم که من از طرف خودم می‌پرسم و خودم جواب می‌دم شما هم تو دلتون تو پرانتز جواب بدین..

خدابیامرز نادر ابراهیمی کی بود؟
داستان نویس بود. سن بالا بود تو دنیا میشناختنش و قبولش داشتن(واقعا همنقد)
چه شعرایی از نیما یوشیج یادتونه؟
آب را گل... نه این که سهراب بود. چیز... صد دانه یاقوت... ولش کن اصن.
چقد دوس داشتید از نزدیک سعدی رو ببینیدش؟
مگه سعدی تو ایران بود اصن؟
اگه مرحوم اکبر رادی که نمایشنامه نویس بزرگی بود احتیاج به کمک داشت حاضر می‌شدی کمکش کنی؟
من نمی‌شناسمش تو خودت اگه کسی رو نشناسی کمک می‌کنی؟
مشکل اصلی ما اگر بخوایم واقعا همو بگزیم فک کنم اینه که با جریان خون در رگ مشکل داریم. این خون بند بیاد همه چی درست می‌شه. من خودم یه موقع تو خونه که می‌شینم خودمو با وسایل خونه مقایسه می‌کنم. هی می‌گم اگه این گلدون بودم زنم بیشتر دوستم نداشت؟ اگه یه سرویس جواهر بودم چی؟ فقط در یک چیز ایمان دارم که از ظرف سوزن عزیزترم. وجه شبه همه‌ی اینا هم اینه که رگ ندارن که انقد عزیزن. والا به خدا آدم خسته می‌شه که هی خودشو با ساتور و فرچه توالت و یه برگ جفتی از وسط دفتر نقاشی مقایسه کنه. وضعیت هنرمندای ما هم فک کنم بلا تشبیه مث من گوشه اتاقمه. نمیدونن چی می‌نویسن و چی می‌کشن و چی می‌سازن و برای کی و چی می‌نویسن و می‌کشن و می‌سازن.. چار پاره خط پیامک تو تلگرام هم نبود ادای دین‌هامون ناقص می‌موند. البته شاید ما در مورد هنرمندا یه فکرایی داریم که پررو نشن به دل عزیز داریم‌شون یه چشم خار چون از جلوی چشمامون که می‌رن، صاف می‌رن ته دلامون. مثل آقای کیارستمی که در فصل گیلاس به خدای گیلاس پیوست.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.