|

روز خبرنگار گرامی باد

حسین ‌الله دینی

هفدهم مرداد ماه هر سال به عنوان روز خبرنگار ، یاد مردم اهل قلم و پویندگان وادی رسانه های نوشتاری، دیداری و شنیداری را در اندیشه مردم ما زنده می کند. به ویژه هرگاه نام و یاد عزیزانی که جان خود را برای آگاهی بخشی به مردم پیشکش کرده اند به میان می آید، دل های اهل رسانه را به یکدیگر نزدیک تر می کند. اگرچه بزرگداشت روز خبرنگاردر این هنگامه تلخ و باور ناپذیری که مردم سراسر جهان گرفتار آن شده اند و خبرنگاران مجبور به گزارش آن هستند، چندان خوشایند نیست، لیکن خبرهای آرامش بخش بسیاری نیز گزارش می شود که گویا در این مکاره مردمْ کُشان ناپیدا می گردد.
همین یک هفته مانده به روز خبرنگار، سه خبر را از سه کانال خبری دیدم و شنیدم که مرا بیش تر از پیش به رسالت امروز خبرنگاران که کاشتن بذر مهربانی و امید و پرهیز از تفرقه و ستیز است را باورمند نمود. یک خبر از شبکه یک سیما پخش شد و دو نماینده حزب دموکرات و جمهور یخواه را سر و ته یک کرباس دانست. خبر دیگری را در همین زمینه چند دقیقه بعد از شبکه خبری آمریکا دیدم . خانمی ایرانی که در کنگره دموکرات ها عضو بود، درگفت و گوی با خبرنگاری اظهار داشت؛ با وجود اینکه به خانم کلینتون به دلیل گفته های تندش در باره ایران و برجام انتقاد دارم، ولی نمی خواهم که یک مرد عوام فریب و جنگ طلب به کاخ سفید راه یابد و جهان را درگیر جنگ کند و با ایران راه ستیز را در پیش گیرد. بدون اغراق، شنیدن این سخنان هوشمندانه از یک زن جوان ایرانی و عشق و علاقه او به وطنش با وجود اینکه شهروند آمریکا و عضو کنگره بود ، مرا بیش تر از خبر شبکه یک سیما به آینده امید وار نمود. خبر دیگر هم از آن خبرهای خرسند کننده و اندیشه برانگیز بود. مردی انگلیسی که دو دستش را در مکان کار با تیغه برش از دست داده بود و پس از سالها، یک اهدا کننده عضو با هنر جرّاحان زبده، دستانش را به او بازگردانده بود، با چشمانی اشکبار به خبرنگار گفت که دوباره زنده شدم و ارزش زندگی را دانستم. شنیدن این خبر آن هم در روزهایی که چند نفر خود خواه با داعیه پیامبری، اندیشه های قرون وسطایی و دور از انسانیت خود را، برای هدایت آسان دیگران به بهشت در ذهن افراد روانپریش و بیمار و سرخورده از زندگی
می کارند و آنان را به کشتن زن و کودک و مردم بی گناه و بی دست و پا کردن آنان وا می دارند، دل هر انسانی را به درد می آورد..
این دو خبر مرا به یاد روزهای جوانی و این جمله دیل کارنگی انداخت که؛ اگر پولی برای خریدکفش ندارید، به یاد کسانی باشید که پا ندارند!سال 79 با گروهی از فرهنگیان استان، شیعه و سنی با هم به زیارت خانه خدا نایل شدیم. در نشستی که پس از ورود به مدینه با هم داشتیم فرصتی پیش آمد که من هم چند جمله ای در برادری و وحدت آن گروه با هم و احترام به باورهای مذهبی یکدیگر سخن بگویم. دوره برقراری نسبی حسن روابط با کشور عربستان بود و معاون وزیر فرهنگ عربستان در فرودگاه جده به استقبال آمد و ما را برای نهار به مسجد روی آب میهمان نمود. چند روز پس از آن در کنار مقام ابراهیم به یاد آن یزدی بیچاره ای افتادم که بیش از نیم قرن پیش به دلیل مسمومیت غذایی در آن گرمای طاقت سوز و فشار جمعیت به هنگام طواف دچار تهوع شده بود و مفتیان عربستان حکم داده و گردنش را به جرم اهانت به بارگاه الهی با شمشیر زده بودند.آن روزها گذشت و این روزها هم اگر مدارا و تدبیر پیشه کنیم و جواب بی‌سیاستی‌ها و تند‌گویی‌هاي دیگرانی را که با ما به ناسازگاری برخاسته اند، با منشی آشتی جویانه بدهیم، با هزینه ای اندک خواهد گذشت. به گفته یکی از بزرگان اهل ادب این سرزمین، هیچ عاقلی ریش خود را به دست دیوانه نمی دهد. بزرگ ترین رسالت خبرنگاران کارآزموده رسانه های خبری استان و گروه های مجازی و شهروندْ خبرنگاران دراین هنگامه جنگ و خشونتی که جهان را دربر گرفته این است که دیگران و به ویژه دودمان جوان را از بیان سخنانی که به تفرقه و جدا سری می انجامد و موجب قانونگریزی و خشونت طلبی می شود پرهیز دهند.نگاهی انسانی و مهربان به آنچه در اطرافمان می گذرد، بذر مهربانی و دوستی به یکدیگر را دردل ما بارور خواهد کرد. امنیتی که امروز بر استان و کشور جاری است در این جهان پرآشوب و همسایگان گرفتار تفرقه و جنگ قومی و قبیله ای، خاری در چشم حسودان شده است، بیایید در روز خبرنگار، به عنوان نخستین رسالت شغلی خود با هم پیمان دوستی ببندیم و به قلم و آنچه می‌نویسد سوگند بخوریم که قدر این امنیت را بدانیم و جز در راه نزدیکی مردم استان به یکدیگر و همپیوندی ملّی قلم نزنیم. در این برهه ی تاریخی بهتر است که بیان مشکلات و کاستی ها را به زمان دیگری بسپاریم تا از ویروس خطرناک خشونت جهانی در امان بمانیم و به سلامت بگذریم. در آن صورت آینده ای روشن و نویدبخش در انتظار خود و فرزندانمان خواهد بود.

هفدهم مرداد ماه هر سال به عنوان روز خبرنگار ، یاد مردم اهل قلم و پویندگان وادی رسانه های نوشتاری، دیداری و شنیداری را در اندیشه مردم ما زنده می کند. به ویژه هرگاه نام و یاد عزیزانی که جان خود را برای آگاهی بخشی به مردم پیشکش کرده اند به میان می آید، دل های اهل رسانه را به یکدیگر نزدیک تر می کند. اگرچه بزرگداشت روز خبرنگاردر این هنگامه تلخ و باور ناپذیری که مردم سراسر جهان گرفتار آن شده اند و خبرنگاران مجبور به گزارش آن هستند، چندان خوشایند نیست، لیکن خبرهای آرامش بخش بسیاری نیز گزارش می شود که گویا در این مکاره مردمْ کُشان ناپیدا می گردد.
همین یک هفته مانده به روز خبرنگار، سه خبر را از سه کانال خبری دیدم و شنیدم که مرا بیش تر از پیش به رسالت امروز خبرنگاران که کاشتن بذر مهربانی و امید و پرهیز از تفرقه و ستیز است را باورمند نمود. یک خبر از شبکه یک سیما پخش شد و دو نماینده حزب دموکرات و جمهور یخواه را سر و ته یک کرباس دانست. خبر دیگری را در همین زمینه چند دقیقه بعد از شبکه خبری آمریکا دیدم . خانمی ایرانی که در کنگره دموکرات ها عضو بود، درگفت و گوی با خبرنگاری اظهار داشت؛ با وجود اینکه به خانم کلینتون به دلیل گفته های تندش در باره ایران و برجام انتقاد دارم، ولی نمی خواهم که یک مرد عوام فریب و جنگ طلب به کاخ سفید راه یابد و جهان را درگیر جنگ کند و با ایران راه ستیز را در پیش گیرد. بدون اغراق، شنیدن این سخنان هوشمندانه از یک زن جوان ایرانی و عشق و علاقه او به وطنش با وجود اینکه شهروند آمریکا و عضو کنگره بود ، مرا بیش تر از خبر شبکه یک سیما به آینده امید وار نمود. خبر دیگر هم از آن خبرهای خرسند کننده و اندیشه برانگیز بود. مردی انگلیسی که دو دستش را در مکان کار با تیغه برش از دست داده بود و پس از سالها، یک اهدا کننده عضو با هنر جرّاحان زبده، دستانش را به او بازگردانده بود، با چشمانی اشکبار به خبرنگار گفت که دوباره زنده شدم و ارزش زندگی را دانستم. شنیدن این خبر آن هم در روزهایی که چند نفر خود خواه با داعیه پیامبری، اندیشه های قرون وسطایی و دور از انسانیت خود را، برای هدایت آسان دیگران به بهشت در ذهن افراد روانپریش و بیمار و سرخورده از زندگی
می کارند و آنان را به کشتن زن و کودک و مردم بی گناه و بی دست و پا کردن آنان وا می دارند، دل هر انسانی را به درد می آورد..
این دو خبر مرا به یاد روزهای جوانی و این جمله دیل کارنگی انداخت که؛ اگر پولی برای خریدکفش ندارید، به یاد کسانی باشید که پا ندارند!سال 79 با گروهی از فرهنگیان استان، شیعه و سنی با هم به زیارت خانه خدا نایل شدیم. در نشستی که پس از ورود به مدینه با هم داشتیم فرصتی پیش آمد که من هم چند جمله ای در برادری و وحدت آن گروه با هم و احترام به باورهای مذهبی یکدیگر سخن بگویم. دوره برقراری نسبی حسن روابط با کشور عربستان بود و معاون وزیر فرهنگ عربستان در فرودگاه جده به استقبال آمد و ما را برای نهار به مسجد روی آب میهمان نمود. چند روز پس از آن در کنار مقام ابراهیم به یاد آن یزدی بیچاره ای افتادم که بیش از نیم قرن پیش به دلیل مسمومیت غذایی در آن گرمای طاقت سوز و فشار جمعیت به هنگام طواف دچار تهوع شده بود و مفتیان عربستان حکم داده و گردنش را به جرم اهانت به بارگاه الهی با شمشیر زده بودند.آن روزها گذشت و این روزها هم اگر مدارا و تدبیر پیشه کنیم و جواب بی‌سیاستی‌ها و تند‌گویی‌هاي دیگرانی را که با ما به ناسازگاری برخاسته اند، با منشی آشتی جویانه بدهیم، با هزینه ای اندک خواهد گذشت. به گفته یکی از بزرگان اهل ادب این سرزمین، هیچ عاقلی ریش خود را به دست دیوانه نمی دهد. بزرگ ترین رسالت خبرنگاران کارآزموده رسانه های خبری استان و گروه های مجازی و شهروندْ خبرنگاران دراین هنگامه جنگ و خشونتی که جهان را دربر گرفته این است که دیگران و به ویژه دودمان جوان را از بیان سخنانی که به تفرقه و جدا سری می انجامد و موجب قانونگریزی و خشونت طلبی می شود پرهیز دهند.نگاهی انسانی و مهربان به آنچه در اطرافمان می گذرد، بذر مهربانی و دوستی به یکدیگر را دردل ما بارور خواهد کرد. امنیتی که امروز بر استان و کشور جاری است در این جهان پرآشوب و همسایگان گرفتار تفرقه و جنگ قومی و قبیله ای، خاری در چشم حسودان شده است، بیایید در روز خبرنگار، به عنوان نخستین رسالت شغلی خود با هم پیمان دوستی ببندیم و به قلم و آنچه می‌نویسد سوگند بخوریم که قدر این امنیت را بدانیم و جز در راه نزدیکی مردم استان به یکدیگر و همپیوندی ملّی قلم نزنیم. در این برهه ی تاریخی بهتر است که بیان مشکلات و کاستی ها را به زمان دیگری بسپاریم تا از ویروس خطرناک خشونت جهانی در امان بمانیم و به سلامت بگذریم. در آن صورت آینده ای روشن و نویدبخش در انتظار خود و فرزندانمان خواهد بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.