روزگار ما و دو جاودانه از عبید زاکانی!
ح-ع- زاهدانی: می خواستم از باب شوخی و کنایه ای پند آموز ،قدری با جماعت روشنفکر هم استانی سر بهسر بگذارم که هر روز در این گروههای مجازی بر سر پرکاه و بال مگسی کار را به مجادلات قومی و جغرافیایی می کشند و دامن تفرقه را چنان پهن می کنند که به قول عبید باعث استخفاف و کسر عرض می شود. راستش ترسیدم که دوستان ملائک تبار سپر بزرگ هزل را نبینند و سنگ را را به جای سپر بر سر کچل این حقیربزنند، با خود گفتم که اندکی با مقامات استانی و حضور دایمشان در جلسات پربار و حسرت دیدارسخنی بگویم، بازهم ترسیدم که همین آرامش خانه نشینی را هم از کف بدهم. گفتم لطیفهای در باب بزرگان دولت تدبیر و امید و چشمداشت هوادارنش برای ارتقای جاه و مقام و محکم نشستن مدیران دولت پیشین بر صندلیهای ریاست و کیاست و جا خالی نکردنشان چیزی بگویم ، نگران شدم که مبادا به قول عبید به جای دفع ملال گرفتار هلاک و تیمار شوم.
پس بهتر آن دیدم که با دو روایت از جاودانههای عبید که به گوشه ای از اخبار هر روزه رسانههای شنیداری و دیداری مردم امروز جهان می پردازد و به جایی و کسی برنمی خورد ،دل غمگین دوستان را شادکنم: « مردی لولی با پسر خود ماجرا همی کرد که توهیچ کاری نمی کنی و عمر در بطالت به سر می بری. چند گویم که معلق زدن و سگ از چنبر جهانیدن و رسن بازی بیاموز تا از عمر خود برخوردار شوی.وگرنه به خدا ترا در مدرسه ( دانشگاه) اندازم تا آن علم مرده ریگ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی در فلاکت و ادبار بمانی و یک جو از هیچ جا حاصلی نتوانی کرد.»قبل از روايت دوم براي برخي از جوانان بايد توضيح دهم اين ظرايف مربوط به هفتصد- هشتصد سال پيش است.
شخصی از مولانا عضدالدین پرسید که چون است در زمان خلفا مردم دعوی خدایی و پیغمبری بسیارمی کردند و اکنون نمی کنند. گفت مردم این روزگار چندان گرفتار ظلم و گرسنگی- کشتار یکدیگر و جنگ ملاحده و هجرت از خانه و کاشانه -شدهاند که نه از خدا یشان به یاد می آید و نه از پیغامبر!
ح-ع- زاهدانی: می خواستم از باب شوخی و کنایه ای پند آموز ،قدری با جماعت روشنفکر هم استانی سر بهسر بگذارم که هر روز در این گروههای مجازی بر سر پرکاه و بال مگسی کار را به مجادلات قومی و جغرافیایی می کشند و دامن تفرقه را چنان پهن می کنند که به قول عبید باعث استخفاف و کسر عرض می شود. راستش ترسیدم که دوستان ملائک تبار سپر بزرگ هزل را نبینند و سنگ را را به جای سپر بر سر کچل این حقیربزنند، با خود گفتم که اندکی با مقامات استانی و حضور دایمشان در جلسات پربار و حسرت دیدارسخنی بگویم، بازهم ترسیدم که همین آرامش خانه نشینی را هم از کف بدهم. گفتم لطیفهای در باب بزرگان دولت تدبیر و امید و چشمداشت هوادارنش برای ارتقای جاه و مقام و محکم نشستن مدیران دولت پیشین بر صندلیهای ریاست و کیاست و جا خالی نکردنشان چیزی بگویم ، نگران شدم که مبادا به قول عبید به جای دفع ملال گرفتار هلاک و تیمار شوم.
پس بهتر آن دیدم که با دو روایت از جاودانههای عبید که به گوشه ای از اخبار هر روزه رسانههای شنیداری و دیداری مردم امروز جهان می پردازد و به جایی و کسی برنمی خورد ،دل غمگین دوستان را شادکنم: « مردی لولی با پسر خود ماجرا همی کرد که توهیچ کاری نمی کنی و عمر در بطالت به سر می بری. چند گویم که معلق زدن و سگ از چنبر جهانیدن و رسن بازی بیاموز تا از عمر خود برخوردار شوی.وگرنه به خدا ترا در مدرسه ( دانشگاه) اندازم تا آن علم مرده ریگ ایشان بیاموزی و دانشمند شوی و تا زنده باشی در فلاکت و ادبار بمانی و یک جو از هیچ جا حاصلی نتوانی کرد.»قبل از روايت دوم براي برخي از جوانان بايد توضيح دهم اين ظرايف مربوط به هفتصد- هشتصد سال پيش است.
شخصی از مولانا عضدالدین پرسید که چون است در زمان خلفا مردم دعوی خدایی و پیغمبری بسیارمی کردند و اکنون نمی کنند. گفت مردم این روزگار چندان گرفتار ظلم و گرسنگی- کشتار یکدیگر و جنگ ملاحده و هجرت از خانه و کاشانه -شدهاند که نه از خدا یشان به یاد می آید و نه از پیغامبر!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.