|

علی‌اکبر شعبان‌پور، مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس

نَفَس‌ پارس جنوبی تازه می‌شود

از مجموع 38 سال سابقه کار، 36 سال آن را در شرکت ملی گاز بوده‌ام. روزی که وارد این شرکت شدم تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل و اطلاعات زیادی نداشتم. از پالایشگاه «بیدبلند» و پالایشگاه «خانگیران» گرفته تا خطوط انتقال اصفهان و پارس جنوبی کار کردم. پروژه‌های مختلفی ازجمله در غرب و شمال پارس جنوبی انجام داده‌ام. همچنین ایستگاه‌های تقویت فشار برای صادرات گاز از منطقه شمال غرب کشور را راه‌اندازی کرده‌ام؛ تعدادی در نورآباد و تعدادی هم در اصفهان. سپس در پارس جنوبی از نقطه آغازین حضور داشتم. درحال‌حاضر مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس هستم. بعد از 36 سال در مهرماه سال 1392 از شرکت گاز به شرکت نفت احضار شدم و به عنوان مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس به فعالیت پرداختم. از هجدهم اسفندماه سال 77 هم حکم مدیرعاملی شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی را گرفتم که البته قبلا اسمش شرکت پالایش عسلویه بود.

ایده‌آل صنعت نفت و گاز
درحال‌حاضر شرکت ملی گاز، گاز را تا ورودی پالایشگاه‌ها می‌رساند. این کار نه‌فقط در پارس جنوبی بلکه در همه مناطق اتفاق می‌افتاد. پالایشگاه گاز را در ورودی تحویل و بعد از انجام تصفیه و فراوری، آن را به شبکه وصل می‌کند. محصولات پالایشگاه‌های گاز متنوع هستند نظیر میعانات گازی، گوگرد دانه‌بندی‌شده، اتان، پروپان، بوتان، و ... که در مجموع شش محصول می‌شود. برخی می‌گویند: «گوگرد متعلق به شرکت گاز است» و بعضی می‌گویند: «نیست». میعانات قطعا متعلق به شرکت نفت است. «ال.پی.جی» محل اختلاف‌نظر است. شرکت گاز می‌گوید: «مال من است» و شرکت نفت هم روی آن ادعا دارد. مسلم است که پالایشگاه‌های پارس جنوبی از بقیه کشور به‌روزتر و مدرن‌تر هستند زیرا مربوط به دهه 90 میلادی هستند. بعد از آن، دیگر پالایشگاه جدیدی در حوزه گاز ساخته نشده است. درحال‌حاضر هماهنگی خوبی شکل گرفته و تنش‌های درون سیستم از بین رفته است.
الزام به مدیریت مجزا و یکپارچه
درحال‌حاضر تمام افق آینده صنعت نفت و گاز را در حوزه‌های دریا، مخزن، حفاری، خطوط انتقال و ... می‌دانم. این مجموعه به قدری در حال بزرگ‌شدن است که یک مدیریت واحد نمی‌تواند آن را اداره کند؛ البته یکپارچگی ضروری است. درحال‌حاضر به 40 سکو می‌رسیم و بیش از 400 چاه قرار است حفاری شود. عرشه نصب می‌کنند و سکو می‌گذارند. 28 فاز قرار است ساخته شود یعنی 28 خط لوله زیردریایی خواهند داشت. اگر میانگین طول آنها را به طور متوسط 110 کیلومتر در نظر بگیریم حدود سه‌هزار یا چهارهزار کیلومتر خط لوله زیر دریا همراه با خطوط سکوهای اقماری خواهد شد. نمی‌شود یک شرکت واحد، هم 13 پالایشگاه را اداره کند، هم 40 سکو و هم چهارهزار کیلومتر خط لوله دریا و بعد هم خطوط بین فازی! این‌قدر دارد بزرگ می‌شود که عملا نمی‌تواند تحت یک مدیریت قرار بگیرد. سکو، دریا و خط لوله اغلب در حوزه شرکت ملی گاز بوده است.
شرکت گاز باید سیاست‌گذار کلان شود
پیش از آنکه درباره پیشرفت شرکت گاز حرف بزنیم ابتدا باید درباره آن صحبت کنیم. شرکت گاز، افق 1404 را می‌بیند. برنامه ششم توسعه نیز تاریخ مشخصی دارد. به نظر من بعد از اجرای برنامه‌ ششم، پارس جنوبی قطعا به حداکثر تولید خود می‌رسد و از آن به بعد، این شرکت دیگر جایی برای ترقی بیشتر ندارد و در آن شرایط تولید جدید یا پالایشگاه تازه‌ای ساخته نخواهد شد. دیگر یک منبع مثل پارس جنوبی کشف نخواهد شد که در 15 سال ناگهان چندین پالایشگاه در آن ساخته شود. ضمنا دنیا هم به سمت روند خاصی می‌رود. درحال‌حاضر هم شرکت گاز به جایی رسیده است که باید خودش را از تصدیگری آزاد کند و تبدیل به یک شرکت سیاست‌گذار شود؛ این کار را هم تا حدی انجام داده است. از نظر من این شرکت باید برون‌سپاری کند؛ به این معنی که مهندسان مشاور خصوصی و طراحان خصوصی را تربیت کند و کار را به آنها بسپارد و خود فقط به بخش‌های تخصصی و کلان بپردازد. در این شرایط، بدنه کوچک می‌شود و تیم شرکت گاز جمع‌وجور می‌شود. حتی شرکت‌هایی مثل پارس جنوبی هم که خیلی عظیم هستند می‌توانند به مرور کوچک‌سازی و سپس به فراتر از مرزهای ایران بیندیشند. نباید شرکتی که 50 سال سابقه دارد خودش را درگیر امور خُرد یا محدود به داخل کشور کند. یادمان «پنجاهمین سال شرکت گاز» هم برگزار شد. آیا 20 سال دیگر هم شرکت گاز می‌خواهد همچنان فعالیت‌های فعلی را دنبال کند؟ به نظر من باید خودش را از کارهایی مثل گازرسانی، توزیع و شبکه رها کند.
به عبارتی پارس جنوبی باید یک برند باشد. در پارس جنوبی، این حالت در حوزه SPGC اتفاق افتاده است. SPGC در دنیا تبدیل به برند شده است. ما می‌توانیم شرکت‌های بین‌المللی مشهوری را در حوزه‌های بهره‌برداری و توسعه به وجود آوریم. به نظر من نقش آنها مدیریتی خواهد بود یعنی MC یا Management Company. به‌این‌ترتیب برون‌سپاری انجام می‌دهند. خودشان به فکرکردن، طرح‌دادن و بررسی می‌پردازند. هرچند کشور ما منابع خوبی دارد ولی دیگر پارس جنوبیِ دومی در کار نخواهد بود. نمی‌توانیم این‌قدر در آن جولان بدهیم و پروژه اجرا کنیم. شاید تکه‌های کوچکی پیدا کنیم ولی باید افق 20ساله جدیدی برای خودمان تعریف کنیم. قطعا کشور تعریف خواهد کرد ولی ما نیز باید تعریف هدفمندی بیاوریم. این هدف‌گذاری راهکار دارد. نیازمند مدیران جهانی خواهیم بود.
جنگ‌های امروز بر پایه اقتصاد است
اگر به 38 سال پیش بازگردم، دلم می‌خواهد باز هم به شرکت گاز بیایم و از آنجا به پارس جنوبی بروم. حالا که دو سال است به حوزه نفت رفته‌ام خدمات جدیدی انجام می‌دهم. زیاد مهم نیست در بخش نفت باشم یا گاز! من از روز اول پارس جنوبی حضور داشتم. اکنون به بخش توسعه آمده‌ام و برایم تجربه جالبی است. همیشه وقتی می‌خواهم برای همکاران ایجاد انگیزه کنم، می‌گویم: «دوران جنگ‌های رودررو گذشته است. همه جنگ‌ها بر پایه اقتصاد است». ما هنوز جنگ داریم. یک میدان مشترک موجود است. شرکت‌های آمریکایی و اروپایی داخل قطر ریخته‌‌اند و مرتب می‌برند درحالی‌که ما بی‌بهره‌ایم. رسالت سنگینی بر دوشمان است.
بعضی دوستان می‌گویند: «حالا که به بخش توسعه آمده‌ای می‌توانی نقش‌آفرینی بیشتری کنی». دوست دارم در همان شرکت گاز و در پارس جنوبی باشم. تمام آرزو و عشق من مجتمع گاز پارس جنوبی است. اکنون دارم همان عشق و علاقه را به شرکت نفت و گاز پارس نیز پیدا می‌کنم. به همین دلیل است که در آنجا به من می‌گویند «پدر». همه کسانی که آنجا کار می‌کنند مثل بچه‌های من هستند.
پارس جنوبی، نقطه طلایی شرکت گاز
بزرگ‌ترین تحول و نقطه طلایی شرکت، بازمی‌گردد به پارس جنوبی. پارس جنوبی فقط محدود به شرکت گاز نیست؛ پارس جنوبی، بزرگ‌ترین نقطه طلایی برای کل کشور ما محسوب می‌شود. روزهای اول بین استان فارس و بوشهر بر سر پارس جنوبی دعوا بود. عسلویه روستای کوچکی به شمار می‌رفت. فارسی‌ها می‌گفتند: «عسلویه جزء استان فارس است چون نزدیک لامرد قرار دارد». یک نفر گفت: «الان وقت این نیست که بگوییم پارس جنوبی مال بوشهر است یا مال شیراز؟ باید بپرسیم آیا بوشهر مال پارس جنوبی است یا شیراز؟!». پارس جنوبی به کل مملکت تعلق دارد. پارس جنوبی، نقطه طلایی هم برای گاز است، هم برای نفت و هم پتروشیمی و کل کشور! بخش گاز، پالایشگاه‌ها را اداره می‌کند. 13 پالایشگاه شوخی نیست؛ اگر بخش‌های گلشن و فردوسی هم به آن اضافه شود تولیدش به یک میلیارد در روز می‌رسد. بیش از 80 میلیون مترمکعب گاز از پارس جنوبی می‌آید که شرکت گاز باید تصفیه کند. این همه میعانات، گوگرد، اتان، ال.پی.جی و... را تولید می‌کند. همه پتروشیمی‌هایی که آنجا تأسیس شده‌‌اند خوراکشان توسط مجتمع گاز پارس جنوبی تأکید می‌شود. شکوفایی باعث احساس غرور است. قطر 10 سال زودتر از ما شروع به سرمایه‌گذاری در آن حوزه کرد. الان قطر کل بخش مربوط به خودش را دارد بهره‌برداری می‌کند. پارس جنوبی از نظر مساحت، حدود 10 هزار کیلومتر مربع می‌شود. حدود سه‌هزارو 700 کیلومترمربع در طرف ما و دوسوم دیگر در حوالی قطر. قطری‌ها هم زودتر از ما شروع کرده‌‌اند و هم شرایط متفاوتی داشتند. آنها شرکت‌های معتبر جهانی را آوردند و استفاده کردند. الان توسعه کل مجموعه آنها به اتمام رسیده است. اخیرا دارند اقداماتی به انجام می‌رسانند که حتی از قسمت‌های وسط بلوک‌ها هم بهره‌برداری کنند.
از وقتی به نفت و گاز پارس جنوبی آمده‌ام سالی یک بار جلسات مشترک با قطر می‌گذاریم. پارسال نوبت ما بود که به قطر برویم. جلسه مشترک با مدیرعامل مجموعه آنها گذاشتیم. بسیار عظیم است. تقریبا مثل ما متمرکز، ولی تأسیساتشان در دشت‌های کنار دریا است. آنها 22 میلیارد تولید می‌کنند؛ معادل 22 فاز استاندارد ما. ما تازه به 17 فاز رسیده‌ایم. اگر محدودیت‌های مالی در شرکت نفت و شرکت ما نبود امسال می‌توانستیم به 19 فاز برسیم.
روزهای اولِ برداشت از پارس جنوبی می‌گفتند: «تا 300 سال برداشت از آن دوام دارد» ولی با برداشت‌هایی که الان اتفاق می‌افتد خیلی کوتاه‌تر است. روز اول فقط سه فاز داشتیم ولی بعد به پنج فاز رسید. می‌گفتند: «75 یا 100 سال عمر می‌کند». بررسی‌های شخصی من نشان می‌دهد پارس جنوبی بین 30 تا 40 سال دوام می‌آورد. الان بدون ایستگاه تقویت فشار در محل سکو می‌توانیم از فشار خود چاه استفاده کنیم ولی در آینده چنین نخواهد بود.
معضلات خانه‌های سازمانی در پارس جنوبی
ما خانه‌های سازمانی را کنار محل کار گذاشته‌ایم. برایشان مدرسه و استخر و امکانات هم ساخته‌ایم. همه این کارها خوب است ولی آن بچه که به 15 یا 17سالگی رسیده است در چنین جایی نمی‌تواند زندگی کند. در اوقات فراغتش می‌خواهد چه کاری انجام دهد؟ موقعی که دانشجو می‌شود چه کاری می‌توان برای او کرد؟
یک روز 650 نفر را در پارس جنوبی استخدام کردیم. پای حکم استخدام همه جوان‌های آنجا امضای من هست. در دوره‌های بعدی نیز 700 یا 750 نفر را در مقاطع مختلف استخدام کردیم. همه اینها با هم به سن بازنشستگی می‌رسند. خانواده‌هایشان را نباید فراموش کنیم. شنیده‌ام شرکت گاز دارد کارهای خوبی انجام می‌دهد. می‌خواهند منازل سازمانی را توسعه دهند. پیشنهادم این است که مردم را در شهرهای نزدیک ساکن کنند و شهرک‌های مستقل نسازند. من در اصفهان به سپاهان‌شهر رفتم و تعدادی ساختمان هشت، نه‌طبقه خریدم که کارکنان ساکن شوند. دیگر کاری نداشتیم که بچه‌شان را به کدام مدرسه می‌فرستند یا مسائل بهداشتی و پزشکی او را چه‌کار می‌کنند.

از مجموع 38 سال سابقه کار، 36 سال آن را در شرکت ملی گاز بوده‌ام. روزی که وارد این شرکت شدم تازه از دانشگاه فارغ‌التحصیل و اطلاعات زیادی نداشتم. از پالایشگاه «بیدبلند» و پالایشگاه «خانگیران» گرفته تا خطوط انتقال اصفهان و پارس جنوبی کار کردم. پروژه‌های مختلفی ازجمله در غرب و شمال پارس جنوبی انجام داده‌ام. همچنین ایستگاه‌های تقویت فشار برای صادرات گاز از منطقه شمال غرب کشور را راه‌اندازی کرده‌ام؛ تعدادی در نورآباد و تعدادی هم در اصفهان. سپس در پارس جنوبی از نقطه آغازین حضور داشتم. درحال‌حاضر مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس هستم. بعد از 36 سال در مهرماه سال 1392 از شرکت گاز به شرکت نفت احضار شدم و به عنوان مدیرعامل شرکت نفت و گاز پارس به فعالیت پرداختم. از هجدهم اسفندماه سال 77 هم حکم مدیرعاملی شرکت مجتمع گاز پارس جنوبی را گرفتم که البته قبلا اسمش شرکت پالایش عسلویه بود.

ایده‌آل صنعت نفت و گاز
درحال‌حاضر شرکت ملی گاز، گاز را تا ورودی پالایشگاه‌ها می‌رساند. این کار نه‌فقط در پارس جنوبی بلکه در همه مناطق اتفاق می‌افتاد. پالایشگاه گاز را در ورودی تحویل و بعد از انجام تصفیه و فراوری، آن را به شبکه وصل می‌کند. محصولات پالایشگاه‌های گاز متنوع هستند نظیر میعانات گازی، گوگرد دانه‌بندی‌شده، اتان، پروپان، بوتان، و ... که در مجموع شش محصول می‌شود. برخی می‌گویند: «گوگرد متعلق به شرکت گاز است» و بعضی می‌گویند: «نیست». میعانات قطعا متعلق به شرکت نفت است. «ال.پی.جی» محل اختلاف‌نظر است. شرکت گاز می‌گوید: «مال من است» و شرکت نفت هم روی آن ادعا دارد. مسلم است که پالایشگاه‌های پارس جنوبی از بقیه کشور به‌روزتر و مدرن‌تر هستند زیرا مربوط به دهه 90 میلادی هستند. بعد از آن، دیگر پالایشگاه جدیدی در حوزه گاز ساخته نشده است. درحال‌حاضر هماهنگی خوبی شکل گرفته و تنش‌های درون سیستم از بین رفته است.
الزام به مدیریت مجزا و یکپارچه
درحال‌حاضر تمام افق آینده صنعت نفت و گاز را در حوزه‌های دریا، مخزن، حفاری، خطوط انتقال و ... می‌دانم. این مجموعه به قدری در حال بزرگ‌شدن است که یک مدیریت واحد نمی‌تواند آن را اداره کند؛ البته یکپارچگی ضروری است. درحال‌حاضر به 40 سکو می‌رسیم و بیش از 400 چاه قرار است حفاری شود. عرشه نصب می‌کنند و سکو می‌گذارند. 28 فاز قرار است ساخته شود یعنی 28 خط لوله زیردریایی خواهند داشت. اگر میانگین طول آنها را به طور متوسط 110 کیلومتر در نظر بگیریم حدود سه‌هزار یا چهارهزار کیلومتر خط لوله زیر دریا همراه با خطوط سکوهای اقماری خواهد شد. نمی‌شود یک شرکت واحد، هم 13 پالایشگاه را اداره کند، هم 40 سکو و هم چهارهزار کیلومتر خط لوله دریا و بعد هم خطوط بین فازی! این‌قدر دارد بزرگ می‌شود که عملا نمی‌تواند تحت یک مدیریت قرار بگیرد. سکو، دریا و خط لوله اغلب در حوزه شرکت ملی گاز بوده است.
شرکت گاز باید سیاست‌گذار کلان شود
پیش از آنکه درباره پیشرفت شرکت گاز حرف بزنیم ابتدا باید درباره آن صحبت کنیم. شرکت گاز، افق 1404 را می‌بیند. برنامه ششم توسعه نیز تاریخ مشخصی دارد. به نظر من بعد از اجرای برنامه‌ ششم، پارس جنوبی قطعا به حداکثر تولید خود می‌رسد و از آن به بعد، این شرکت دیگر جایی برای ترقی بیشتر ندارد و در آن شرایط تولید جدید یا پالایشگاه تازه‌ای ساخته نخواهد شد. دیگر یک منبع مثل پارس جنوبی کشف نخواهد شد که در 15 سال ناگهان چندین پالایشگاه در آن ساخته شود. ضمنا دنیا هم به سمت روند خاصی می‌رود. درحال‌حاضر هم شرکت گاز به جایی رسیده است که باید خودش را از تصدیگری آزاد کند و تبدیل به یک شرکت سیاست‌گذار شود؛ این کار را هم تا حدی انجام داده است. از نظر من این شرکت باید برون‌سپاری کند؛ به این معنی که مهندسان مشاور خصوصی و طراحان خصوصی را تربیت کند و کار را به آنها بسپارد و خود فقط به بخش‌های تخصصی و کلان بپردازد. در این شرایط، بدنه کوچک می‌شود و تیم شرکت گاز جمع‌وجور می‌شود. حتی شرکت‌هایی مثل پارس جنوبی هم که خیلی عظیم هستند می‌توانند به مرور کوچک‌سازی و سپس به فراتر از مرزهای ایران بیندیشند. نباید شرکتی که 50 سال سابقه دارد خودش را درگیر امور خُرد یا محدود به داخل کشور کند. یادمان «پنجاهمین سال شرکت گاز» هم برگزار شد. آیا 20 سال دیگر هم شرکت گاز می‌خواهد همچنان فعالیت‌های فعلی را دنبال کند؟ به نظر من باید خودش را از کارهایی مثل گازرسانی، توزیع و شبکه رها کند.
به عبارتی پارس جنوبی باید یک برند باشد. در پارس جنوبی، این حالت در حوزه SPGC اتفاق افتاده است. SPGC در دنیا تبدیل به برند شده است. ما می‌توانیم شرکت‌های بین‌المللی مشهوری را در حوزه‌های بهره‌برداری و توسعه به وجود آوریم. به نظر من نقش آنها مدیریتی خواهد بود یعنی MC یا Management Company. به‌این‌ترتیب برون‌سپاری انجام می‌دهند. خودشان به فکرکردن، طرح‌دادن و بررسی می‌پردازند. هرچند کشور ما منابع خوبی دارد ولی دیگر پارس جنوبیِ دومی در کار نخواهد بود. نمی‌توانیم این‌قدر در آن جولان بدهیم و پروژه اجرا کنیم. شاید تکه‌های کوچکی پیدا کنیم ولی باید افق 20ساله جدیدی برای خودمان تعریف کنیم. قطعا کشور تعریف خواهد کرد ولی ما نیز باید تعریف هدفمندی بیاوریم. این هدف‌گذاری راهکار دارد. نیازمند مدیران جهانی خواهیم بود.
جنگ‌های امروز بر پایه اقتصاد است
اگر به 38 سال پیش بازگردم، دلم می‌خواهد باز هم به شرکت گاز بیایم و از آنجا به پارس جنوبی بروم. حالا که دو سال است به حوزه نفت رفته‌ام خدمات جدیدی انجام می‌دهم. زیاد مهم نیست در بخش نفت باشم یا گاز! من از روز اول پارس جنوبی حضور داشتم. اکنون به بخش توسعه آمده‌ام و برایم تجربه جالبی است. همیشه وقتی می‌خواهم برای همکاران ایجاد انگیزه کنم، می‌گویم: «دوران جنگ‌های رودررو گذشته است. همه جنگ‌ها بر پایه اقتصاد است». ما هنوز جنگ داریم. یک میدان مشترک موجود است. شرکت‌های آمریکایی و اروپایی داخل قطر ریخته‌‌اند و مرتب می‌برند درحالی‌که ما بی‌بهره‌ایم. رسالت سنگینی بر دوشمان است.
بعضی دوستان می‌گویند: «حالا که به بخش توسعه آمده‌ای می‌توانی نقش‌آفرینی بیشتری کنی». دوست دارم در همان شرکت گاز و در پارس جنوبی باشم. تمام آرزو و عشق من مجتمع گاز پارس جنوبی است. اکنون دارم همان عشق و علاقه را به شرکت نفت و گاز پارس نیز پیدا می‌کنم. به همین دلیل است که در آنجا به من می‌گویند «پدر». همه کسانی که آنجا کار می‌کنند مثل بچه‌های من هستند.
پارس جنوبی، نقطه طلایی شرکت گاز
بزرگ‌ترین تحول و نقطه طلایی شرکت، بازمی‌گردد به پارس جنوبی. پارس جنوبی فقط محدود به شرکت گاز نیست؛ پارس جنوبی، بزرگ‌ترین نقطه طلایی برای کل کشور ما محسوب می‌شود. روزهای اول بین استان فارس و بوشهر بر سر پارس جنوبی دعوا بود. عسلویه روستای کوچکی به شمار می‌رفت. فارسی‌ها می‌گفتند: «عسلویه جزء استان فارس است چون نزدیک لامرد قرار دارد». یک نفر گفت: «الان وقت این نیست که بگوییم پارس جنوبی مال بوشهر است یا مال شیراز؟ باید بپرسیم آیا بوشهر مال پارس جنوبی است یا شیراز؟!». پارس جنوبی به کل مملکت تعلق دارد. پارس جنوبی، نقطه طلایی هم برای گاز است، هم برای نفت و هم پتروشیمی و کل کشور! بخش گاز، پالایشگاه‌ها را اداره می‌کند. 13 پالایشگاه شوخی نیست؛ اگر بخش‌های گلشن و فردوسی هم به آن اضافه شود تولیدش به یک میلیارد در روز می‌رسد. بیش از 80 میلیون مترمکعب گاز از پارس جنوبی می‌آید که شرکت گاز باید تصفیه کند. این همه میعانات، گوگرد، اتان، ال.پی.جی و... را تولید می‌کند. همه پتروشیمی‌هایی که آنجا تأسیس شده‌‌اند خوراکشان توسط مجتمع گاز پارس جنوبی تأکید می‌شود. شکوفایی باعث احساس غرور است. قطر 10 سال زودتر از ما شروع به سرمایه‌گذاری در آن حوزه کرد. الان قطر کل بخش مربوط به خودش را دارد بهره‌برداری می‌کند. پارس جنوبی از نظر مساحت، حدود 10 هزار کیلومتر مربع می‌شود. حدود سه‌هزارو 700 کیلومترمربع در طرف ما و دوسوم دیگر در حوالی قطر. قطری‌ها هم زودتر از ما شروع کرده‌‌اند و هم شرایط متفاوتی داشتند. آنها شرکت‌های معتبر جهانی را آوردند و استفاده کردند. الان توسعه کل مجموعه آنها به اتمام رسیده است. اخیرا دارند اقداماتی به انجام می‌رسانند که حتی از قسمت‌های وسط بلوک‌ها هم بهره‌برداری کنند.
از وقتی به نفت و گاز پارس جنوبی آمده‌ام سالی یک بار جلسات مشترک با قطر می‌گذاریم. پارسال نوبت ما بود که به قطر برویم. جلسه مشترک با مدیرعامل مجموعه آنها گذاشتیم. بسیار عظیم است. تقریبا مثل ما متمرکز، ولی تأسیساتشان در دشت‌های کنار دریا است. آنها 22 میلیارد تولید می‌کنند؛ معادل 22 فاز استاندارد ما. ما تازه به 17 فاز رسیده‌ایم. اگر محدودیت‌های مالی در شرکت نفت و شرکت ما نبود امسال می‌توانستیم به 19 فاز برسیم.
روزهای اولِ برداشت از پارس جنوبی می‌گفتند: «تا 300 سال برداشت از آن دوام دارد» ولی با برداشت‌هایی که الان اتفاق می‌افتد خیلی کوتاه‌تر است. روز اول فقط سه فاز داشتیم ولی بعد به پنج فاز رسید. می‌گفتند: «75 یا 100 سال عمر می‌کند». بررسی‌های شخصی من نشان می‌دهد پارس جنوبی بین 30 تا 40 سال دوام می‌آورد. الان بدون ایستگاه تقویت فشار در محل سکو می‌توانیم از فشار خود چاه استفاده کنیم ولی در آینده چنین نخواهد بود.
معضلات خانه‌های سازمانی در پارس جنوبی
ما خانه‌های سازمانی را کنار محل کار گذاشته‌ایم. برایشان مدرسه و استخر و امکانات هم ساخته‌ایم. همه این کارها خوب است ولی آن بچه که به 15 یا 17سالگی رسیده است در چنین جایی نمی‌تواند زندگی کند. در اوقات فراغتش می‌خواهد چه کاری انجام دهد؟ موقعی که دانشجو می‌شود چه کاری می‌توان برای او کرد؟
یک روز 650 نفر را در پارس جنوبی استخدام کردیم. پای حکم استخدام همه جوان‌های آنجا امضای من هست. در دوره‌های بعدی نیز 700 یا 750 نفر را در مقاطع مختلف استخدام کردیم. همه اینها با هم به سن بازنشستگی می‌رسند. خانواده‌هایشان را نباید فراموش کنیم. شنیده‌ام شرکت گاز دارد کارهای خوبی انجام می‌دهد. می‌خواهند منازل سازمانی را توسعه دهند. پیشنهادم این است که مردم را در شهرهای نزدیک ساکن کنند و شهرک‌های مستقل نسازند. من در اصفهان به سپاهان‌شهر رفتم و تعدادی ساختمان هشت، نه‌طبقه خریدم که کارکنان ساکن شوند. دیگر کاری نداشتیم که بچه‌شان را به کدام مدرسه می‌فرستند یا مسائل بهداشتی و پزشکی او را چه‌کار می‌کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.