راز آسماني «سهيل»
محمد حبيبيان: سهیل ایوانی در اردیبهشت ۱۳۳۸ در کرمانشاه بهدنیا آمد. او موسیقیدان و آهنگساز موسیقی سنتی ایرانی، متخصص ردیفهای موسیقی سنتی و نوازنده کمانچه و ویولن بود و با حدود ربع قرن سابقه در زمینه سازهای سنتی مختلف، نام خود را در تاریخ موسیقی ایران جاودانه کرد.سهیل ایوانی در خانوادهای مذهبی و متدین متولد شد اما او و برادر بزرگترش، محمدرضا ایوانی، در همان ایام کودکی با استفاده از خلاقیت خود تلاش بسیاری برای درست کردن ساز انجام میدادند، به طوری که موفق به ساختن سازی شبیه تار شدند، اما خانواده سنتي و پدر با وجود آلات موسیقی در خانه مخالف بود.در همان سالهای اول دبیرستان نزد استاد محمود مرآتی مشق ویولن کرد تا اینکه در سال ۵۶-۱۳۵۵ در کنکور سراسری آزمون باربد که به همت زندهیاد نورعلیخان برومند برگزار شد، در رشته کمانچه مقام اول کشور را کسب کرد و جایزه و لوح یادبودی با امضای استاتیدی نظیر مرحوم استاد علیاکبر شهنازی، دکتر داریوش صفوت، زندهیاد دکتر مهدی برکشلی، دکتر مهدی فروغ و استاد علی تجویدی از دست مرحوم استاد شهنازی دریافت نمود. او یک سال بعد به دلیل انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه، به
کرمانشاه بازگشت و دراین ایام به اداره ارکستر سنتی صدا و سیمای کرمانشاه و ساخت و تنظیم قطعات محلی کردی و همچنین تمرین ساشزهای غیر تخصصی خود از قبیل سهتار، تار، دف، ضرب، دهل، بمتار و ... پرداخت. او مجددا در سال ۱۳۶۴ به تهران بازگشت و با ارکستر بزرگ رادیو همکاری کرد.
سهیل ایوانی از بین اساتیدی که او را در پیشبرد اهدافش یاری رسانده بودند مجتبی میرزاده و محمود مرآتی را از همه دلسوزتر و مفیدتر و به نوعی مرشد خود میدانست.سهیل ایوانی ساز کمانچه را به خاطر اصالت ایرانی بودنش ساز تخصصی خود میدانست و تسلط کاملی در نواختن ویولن، کمانچه، سهتار، تار، بمتار، تنبک، دف، دهل و سنتور داشت، و در طول آثاری که تنظیم میکرد، از تمام این سازها همزمان استفاده میکرد که در آثاری چون «خیال خوبان» با صدای ملک مسعودی، «سرمستان» با صدای علیرضا افتخاری، «بیدلان» با صدای منوچهر طاهرزاده، «شور شیرین» با صدای محمدرضا دارابی، «پاییزه» با صدای علاءالدین شهابی وجود دارد.او کنسرتهای متعددی را در داخل و خارج از کشور با گروههای مختلف اجرا نمود، که از آن جمله میتوان به اجرای کنسرت در کشور ژاپن درسال ۱۹۹۰ میلادی به همراه ارکستر صدا و سیما و کنسرت دونوازی با استاد هابیل علیاُف بهعنوان نوازنده سهتار، در سفری که به ایران داشت، اشاره کرد.سهیل ایوانی در طی حدود ۲۵ سال تلاش بیوقفه در عرصه موسیقی سنتی و محلی ایران بیش از ۳۰ آلبوم موسیقی از خود به یادگار گذاشت. او همچنین عضو کمیته سازهای ایرانی و
آهنگسازان بود. روز یکشنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۱ بود که صدای ساز سهیل برای همیشه خاموش شد و او را در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپردند.
محمد حبيبيان: سهیل ایوانی در اردیبهشت ۱۳۳۸ در کرمانشاه بهدنیا آمد. او موسیقیدان و آهنگساز موسیقی سنتی ایرانی، متخصص ردیفهای موسیقی سنتی و نوازنده کمانچه و ویولن بود و با حدود ربع قرن سابقه در زمینه سازهای سنتی مختلف، نام خود را در تاریخ موسیقی ایران جاودانه کرد.سهیل ایوانی در خانوادهای مذهبی و متدین متولد شد اما او و برادر بزرگترش، محمدرضا ایوانی، در همان ایام کودکی با استفاده از خلاقیت خود تلاش بسیاری برای درست کردن ساز انجام میدادند، به طوری که موفق به ساختن سازی شبیه تار شدند، اما خانواده سنتي و پدر با وجود آلات موسیقی در خانه مخالف بود.در همان سالهای اول دبیرستان نزد استاد محمود مرآتی مشق ویولن کرد تا اینکه در سال ۵۶-۱۳۵۵ در کنکور سراسری آزمون باربد که به همت زندهیاد نورعلیخان برومند برگزار شد، در رشته کمانچه مقام اول کشور را کسب کرد و جایزه و لوح یادبودی با امضای استاتیدی نظیر مرحوم استاد علیاکبر شهنازی، دکتر داریوش صفوت، زندهیاد دکتر مهدی برکشلی، دکتر مهدی فروغ و استاد علی تجویدی از دست مرحوم استاد شهنازی دریافت نمود. او یک سال بعد به دلیل انقلاب فرهنگی و تعطیلی دانشگاه، به
کرمانشاه بازگشت و دراین ایام به اداره ارکستر سنتی صدا و سیمای کرمانشاه و ساخت و تنظیم قطعات محلی کردی و همچنین تمرین ساشزهای غیر تخصصی خود از قبیل سهتار، تار، دف، ضرب، دهل، بمتار و ... پرداخت. او مجددا در سال ۱۳۶۴ به تهران بازگشت و با ارکستر بزرگ رادیو همکاری کرد.
سهیل ایوانی از بین اساتیدی که او را در پیشبرد اهدافش یاری رسانده بودند مجتبی میرزاده و محمود مرآتی را از همه دلسوزتر و مفیدتر و به نوعی مرشد خود میدانست.سهیل ایوانی ساز کمانچه را به خاطر اصالت ایرانی بودنش ساز تخصصی خود میدانست و تسلط کاملی در نواختن ویولن، کمانچه، سهتار، تار، بمتار، تنبک، دف، دهل و سنتور داشت، و در طول آثاری که تنظیم میکرد، از تمام این سازها همزمان استفاده میکرد که در آثاری چون «خیال خوبان» با صدای ملک مسعودی، «سرمستان» با صدای علیرضا افتخاری، «بیدلان» با صدای منوچهر طاهرزاده، «شور شیرین» با صدای محمدرضا دارابی، «پاییزه» با صدای علاءالدین شهابی وجود دارد.او کنسرتهای متعددی را در داخل و خارج از کشور با گروههای مختلف اجرا نمود، که از آن جمله میتوان به اجرای کنسرت در کشور ژاپن درسال ۱۹۹۰ میلادی به همراه ارکستر صدا و سیما و کنسرت دونوازی با استاد هابیل علیاُف بهعنوان نوازنده سهتار، در سفری که به ایران داشت، اشاره کرد.سهیل ایوانی در طی حدود ۲۵ سال تلاش بیوقفه در عرصه موسیقی سنتی و محلی ایران بیش از ۳۰ آلبوم موسیقی از خود به یادگار گذاشت. او همچنین عضو کمیته سازهای ایرانی و
آهنگسازان بود. روز یکشنبه ۲۹ اردیبهشت ۱۳۸۱ بود که صدای ساز سهیل برای همیشه خاموش شد و او را در قطعه هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.