|

«پنجاه کیلو آلبالوي» كال

پیمان فلاحی: پنجاه کیلو آلبالو داستان پسر و دختری است که در یک مراسم جشن ازدواج بایکدیگر آشنا می‌شوند. در مراسم ازدواج مرجان جنجالی برپا می‌شود و در این وضعیت آشفته براثر یک اتفاق، او به شکل نامناسبی در اتاق با آیدا روبرو می‌شود و در همین حین یکی از ماموران پلیس که به دنبال خواستگار کلاهبردار است آنها را می‌بیند و دستگیر می‌کند. آیدا علی‌رغم اینکه با مانی نامزد است برای رهایی اعلام می‌کند که داوود نامزد اوست و آنها قرار است باهم ازدواج کنند و از طرفی داوود خود با انوشه نامزد است این حادثه، مسئله داستان می‌شود. اما فیلم دارای ضعف‌های عمده داستانی است. ماهیت فیلم در میانه یک اثر کمدی نازل و یک ملودرام سبک معلق است اگر فیلم کمدی نباشد پس بنای این همه اتفاقات عجیب و خلق‌الساعه از کجاست و اگر کمدی است (که به نظر می‌رسد قرار بوده کمدی باشد!!!) از کدام یک از انواع کمدی است؟ ظاهرا همان وضعیت بغرنج ، این چهار کاراکتر (داوود ، آیدا ، مانی و انوشه) قرار بوده تا موقعیت کمیک فیلم را رقم بزنند، وضعیتی که با بهره‌گیری از آن می‌توان به خلق فضای کمیک دست زد اما متاسفانه این امر محقق نمی‌شود و داستان فیلم به جای تمرکز بر نیروی این موقعیت بالقوه کمیک به سراغ عناصری می‌رود که نه تنها به خلق صحنه‌های کمیک کمکی نمی‌کند بلکه به‌شدت آنرا تا حد یک فیلم سطحی تقلیل می‌دهد.
مولف با عبور از این نیروی بالقوه با تمرکز بر روی بازیگران فیلم می‌خواهد این کمبود را جبران کند که متاسفانه به‌هیچ‌وجه موفق نبوده است. صرف چند شوخی جنسی و چند فیگور نامتعارف از سوی بازیگران کمدی خلق نمی‌کند بلکه این کار نیاز به یک پرداخت ماهرانه و ظریف چه در سطح فیلمنامه چه کارگردانی و چه بازیگری است واقعیت این است که نوع کمدی برخلاف تصور رایج یکی از سخت‌ترین حوزه‌های هنری و ادبی است صرف خندانیدن مخاطب به معنی موفقیت اثر کمدی نیست. مثلا در همین فیلم نویسنده با دست گذاشتن روی یک سری نقاط حساس اجتماعی (که اغلب جنسی هستند) و تحریک این نقاط باعث ایجاد خنده در مخاطب میشود، خنده‌ای که البته بیشتر بخاطر جادوی سالن سینما و حضور جمع زیادی از انسان‌هاست، به‌عبارتی ما وقتی اینگونه مسائل را در حضور دیگران می‌بینیم این شرم حضور دیگران و وقاحت نمایش آن و تحریک این احساسات در نزد دیگران منجر به واکنش خنده در ما می‌شود . شاید از همین روست وقتی که این‌گونه فیلم‌ها را در خلوت و بدون حضور دیگران می‌بینیم به‌هیچ‌وجه حس خندیدن در ما برانگیخته نمی‌شود. کمدی خود به گونه‌های زیادی تقسیم می‌شود که هرکدام از آنها از یک‌سری قراردادها و اصول و تکنیک‌های خاصی برای نیل به مقصود خود بهره می‌برند اما تمامی آنها بر شناخت موقعیت کمیک داستان خود بنا می‌شوند. کمدی شیرین‌ترین بیانی است که با آن تلخ‌ترین حقیقت‌ها بیان شده است. ماندگارترین آثار تاریخ کمدی آنهایی بوده‌اند که با تیزبین‌ترین و نافذترین نگاه‌ها بزرگترین حقیقت‌ها را بیان کرده‌اند. چیزی که متاسفانه در سینمای کمدی ایران خیلی کم شاهد آن بوده‌ایم. هر ژانر و سبک، چه در سینما و چه در تمامی هنرها زبان ویژه خود را می‌طلبد. نمی‌شود با زبان تراژدی، کمدی گفت یا بالعکس. اثر کمدی باید در تمامی ابعاد و سطوحش کمیک باشد و این در وهله اول نیاز به متخصص دارد مثلا در ادامه فیلم متوجه می‌شویم که آیدا و انوشه سابقا باهم دوست بوده‌اند اما اصلا نمی‌فهمیم که این مسئله چه کمکی به روند داستان فیلم می‌کند یعنی اگر آیدا و انوشه قبلا باهم دوست نمی‌بودند چه نقصی در فیلم پدیدار می‌گشت که حالا با این کار این نقص مرتفع شده است؟حضور این همه بازیگر که بیشترشان نام‌های آشنایی در سینمای ایران هستند جز اینکه فیلم را شلوغ کرده است و کمکی به تبلیغات فیلم کرده چه کمک دیگری به آن می‌کند؟ شخصیت‌هایی که گاهی فقط در چند نمای بسیار کوتاه ظاهر می‌شوند و به نظر می‌رسد که بیشتر برای جوری جنس حضور دارند تا پیشبرد فیلم... درکل در کنار تمامی ضعف باید موضوع فیلم را هم به آنها اضافه کرد که متاسفانه نه تنها موضوع بسیار پیش‌وپا افتاده و سطحی است و نه تنها هیچ‌گونه لایه‌های زیرینی را نمی‌توان برای فیلم استخراج کرد بلکه در همان سطح اولیه خود نیز ناقص، ضعیف و بی‌مایه باقی مانده است و هیچ حرفی برای گفتن ندارد.

پیمان فلاحی: پنجاه کیلو آلبالو داستان پسر و دختری است که در یک مراسم جشن ازدواج بایکدیگر آشنا می‌شوند. در مراسم ازدواج مرجان جنجالی برپا می‌شود و در این وضعیت آشفته براثر یک اتفاق، او به شکل نامناسبی در اتاق با آیدا روبرو می‌شود و در همین حین یکی از ماموران پلیس که به دنبال خواستگار کلاهبردار است آنها را می‌بیند و دستگیر می‌کند. آیدا علی‌رغم اینکه با مانی نامزد است برای رهایی اعلام می‌کند که داوود نامزد اوست و آنها قرار است باهم ازدواج کنند و از طرفی داوود خود با انوشه نامزد است این حادثه، مسئله داستان می‌شود. اما فیلم دارای ضعف‌های عمده داستانی است. ماهیت فیلم در میانه یک اثر کمدی نازل و یک ملودرام سبک معلق است اگر فیلم کمدی نباشد پس بنای این همه اتفاقات عجیب و خلق‌الساعه از کجاست و اگر کمدی است (که به نظر می‌رسد قرار بوده کمدی باشد!!!) از کدام یک از انواع کمدی است؟ ظاهرا همان وضعیت بغرنج ، این چهار کاراکتر (داوود ، آیدا ، مانی و انوشه) قرار بوده تا موقعیت کمیک فیلم را رقم بزنند، وضعیتی که با بهره‌گیری از آن می‌توان به خلق فضای کمیک دست زد اما متاسفانه این امر محقق نمی‌شود و داستان فیلم به جای تمرکز بر نیروی این موقعیت بالقوه کمیک به سراغ عناصری می‌رود که نه تنها به خلق صحنه‌های کمیک کمکی نمی‌کند بلکه به‌شدت آنرا تا حد یک فیلم سطحی تقلیل می‌دهد.
مولف با عبور از این نیروی بالقوه با تمرکز بر روی بازیگران فیلم می‌خواهد این کمبود را جبران کند که متاسفانه به‌هیچ‌وجه موفق نبوده است. صرف چند شوخی جنسی و چند فیگور نامتعارف از سوی بازیگران کمدی خلق نمی‌کند بلکه این کار نیاز به یک پرداخت ماهرانه و ظریف چه در سطح فیلمنامه چه کارگردانی و چه بازیگری است واقعیت این است که نوع کمدی برخلاف تصور رایج یکی از سخت‌ترین حوزه‌های هنری و ادبی است صرف خندانیدن مخاطب به معنی موفقیت اثر کمدی نیست. مثلا در همین فیلم نویسنده با دست گذاشتن روی یک سری نقاط حساس اجتماعی (که اغلب جنسی هستند) و تحریک این نقاط باعث ایجاد خنده در مخاطب میشود، خنده‌ای که البته بیشتر بخاطر جادوی سالن سینما و حضور جمع زیادی از انسان‌هاست، به‌عبارتی ما وقتی اینگونه مسائل را در حضور دیگران می‌بینیم این شرم حضور دیگران و وقاحت نمایش آن و تحریک این احساسات در نزد دیگران منجر به واکنش خنده در ما می‌شود . شاید از همین روست وقتی که این‌گونه فیلم‌ها را در خلوت و بدون حضور دیگران می‌بینیم به‌هیچ‌وجه حس خندیدن در ما برانگیخته نمی‌شود. کمدی خود به گونه‌های زیادی تقسیم می‌شود که هرکدام از آنها از یک‌سری قراردادها و اصول و تکنیک‌های خاصی برای نیل به مقصود خود بهره می‌برند اما تمامی آنها بر شناخت موقعیت کمیک داستان خود بنا می‌شوند. کمدی شیرین‌ترین بیانی است که با آن تلخ‌ترین حقیقت‌ها بیان شده است. ماندگارترین آثار تاریخ کمدی آنهایی بوده‌اند که با تیزبین‌ترین و نافذترین نگاه‌ها بزرگترین حقیقت‌ها را بیان کرده‌اند. چیزی که متاسفانه در سینمای کمدی ایران خیلی کم شاهد آن بوده‌ایم. هر ژانر و سبک، چه در سینما و چه در تمامی هنرها زبان ویژه خود را می‌طلبد. نمی‌شود با زبان تراژدی، کمدی گفت یا بالعکس. اثر کمدی باید در تمامی ابعاد و سطوحش کمیک باشد و این در وهله اول نیاز به متخصص دارد مثلا در ادامه فیلم متوجه می‌شویم که آیدا و انوشه سابقا باهم دوست بوده‌اند اما اصلا نمی‌فهمیم که این مسئله چه کمکی به روند داستان فیلم می‌کند یعنی اگر آیدا و انوشه قبلا باهم دوست نمی‌بودند چه نقصی در فیلم پدیدار می‌گشت که حالا با این کار این نقص مرتفع شده است؟حضور این همه بازیگر که بیشترشان نام‌های آشنایی در سینمای ایران هستند جز اینکه فیلم را شلوغ کرده است و کمکی به تبلیغات فیلم کرده چه کمک دیگری به آن می‌کند؟ شخصیت‌هایی که گاهی فقط در چند نمای بسیار کوتاه ظاهر می‌شوند و به نظر می‌رسد که بیشتر برای جوری جنس حضور دارند تا پیشبرد فیلم... درکل در کنار تمامی ضعف باید موضوع فیلم را هم به آنها اضافه کرد که متاسفانه نه تنها موضوع بسیار پیش‌وپا افتاده و سطحی است و نه تنها هیچ‌گونه لایه‌های زیرینی را نمی‌توان برای فیلم استخراج کرد بلکه در همان سطح اولیه خود نیز ناقص، ضعیف و بی‌مایه باقی مانده است و هیچ حرفی برای گفتن ندارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.