قانون بازي در وقت اضافه
مازيار خسروي
وقتي يك بازي حساس و نفسگير به وقت اضافه و ضربات پنالتي ميكشد، خيلي از مربيان و تماشاگران فكر ميكنند ديگر كاري از دستشان بر نميآيد. آنها فكر ميكنند از اينجا به بعد ديگر از دانش و تجربه، كاري بر نميآيد و همه چيز را بايد به سرانگشت بازيگوش بخت و اقبال سپرد.
لحظات اينچنيني، البته لحظاتي است كه عضلات بازيكنان حاضر در ميدان از فرط خستگي، كوفته وكم رمق شده است و مغزشان زير فشار مسابقه از ارسال فرمانهاي درست و به موقع از طريق سيستم عصبي، ناتوان است. از سوي ديگر در چنين شرايطي معمولا هواداران حاضر در سكوها هم هر آنچه در چنته داشتهاند را رو كردهاند و در حنجرههايشان ديگر نايي براي تشويق و تهيج تيم و بازيكنان مطبوعشان ندارد.
در اين لحظات است كه ضريب خطاي بازيكن، مربي و هوادار بالا مي رود. آدمها به گونهاي غير منتظره و دور از ذهن اشتباه ميكنند و نتيجه تلاش سالهاي يك تيم در خطر از دست رفتن قرار ميگيرد.حال فرض كنيد در چنين شرايط دشوار و حساسي، هواداران يك تيم كه مصاف نفسگيرش با حريف به وقت اضافه كشيده باشد از نشستن روي سكوها، زل زدن به زمين و تشويق و تهييج بازيكنان خسته شوند، خميازه بكشند و دسته دسته يا جدا از هم ورزشگاه را ترك كنند. كساني كه اين كار را ميكنند با زبان بيزباني ميگويند كه ديگر خسته و دلزده شده و معتقدند كاري از دستشان بر نميآيد. آنان همه چيز را به دست شانس و اتفاق ميسپارند و بايد منتظر شنيدن هر نتيجهاي از رسانهها باشند. حتي خبر باخت ناباورانه تيم مورد علاقهشان.
در بازي سياست اما، هرگز نميتوان و نبايد چيزي را به بخت و اقبال واگذار كرد. تكامليترين فرآيند اجتماعي است و چه بخواهيم چه نخواهيم بر سرنوشت تك تك ما تاثير گذر است. حتي بر سرنوشت آنان كه به اصطلاح سرشان لاك خودشان است.
تحليل آنچه در انتخابات هفتم اسفند رخ داد به فرصت و مجالي بيشتر و ديگر نيازمند است. خلاصه آنكه ناكامي نسبي اصلاحطلبان در انتخابات مجلس و كاميابي مطلق آنان در خبرگان را بايد توامان و به گونهاي مقايسهاي تحليل كرد. پيروزي خبرگان نتيجه اتحاد و تمركز بود آنچه در مجلس شد محصول بيبرنامهگي، چندپارگي، ضعف تشكيلاتي و ترجيح منافع فردي بر مصالح سياسي.
اكنون در آستانه آزموني ديگر هستيم. ميشود بخشي از آب رفته هفتم اسفند را در دهم ارديبهشت به جوي بازگردانيم. باشد كه چنين كنيم.
وقتي يك بازي حساس و نفسگير به وقت اضافه و ضربات پنالتي ميكشد، خيلي از مربيان و تماشاگران فكر ميكنند ديگر كاري از دستشان بر نميآيد. آنها فكر ميكنند از اينجا به بعد ديگر از دانش و تجربه، كاري بر نميآيد و همه چيز را بايد به سرانگشت بازيگوش بخت و اقبال سپرد.
لحظات اينچنيني، البته لحظاتي است كه عضلات بازيكنان حاضر در ميدان از فرط خستگي، كوفته وكم رمق شده است و مغزشان زير فشار مسابقه از ارسال فرمانهاي درست و به موقع از طريق سيستم عصبي، ناتوان است. از سوي ديگر در چنين شرايطي معمولا هواداران حاضر در سكوها هم هر آنچه در چنته داشتهاند را رو كردهاند و در حنجرههايشان ديگر نايي براي تشويق و تهيج تيم و بازيكنان مطبوعشان ندارد.
در اين لحظات است كه ضريب خطاي بازيكن، مربي و هوادار بالا مي رود. آدمها به گونهاي غير منتظره و دور از ذهن اشتباه ميكنند و نتيجه تلاش سالهاي يك تيم در خطر از دست رفتن قرار ميگيرد.حال فرض كنيد در چنين شرايط دشوار و حساسي، هواداران يك تيم كه مصاف نفسگيرش با حريف به وقت اضافه كشيده باشد از نشستن روي سكوها، زل زدن به زمين و تشويق و تهييج بازيكنان خسته شوند، خميازه بكشند و دسته دسته يا جدا از هم ورزشگاه را ترك كنند. كساني كه اين كار را ميكنند با زبان بيزباني ميگويند كه ديگر خسته و دلزده شده و معتقدند كاري از دستشان بر نميآيد. آنان همه چيز را به دست شانس و اتفاق ميسپارند و بايد منتظر شنيدن هر نتيجهاي از رسانهها باشند. حتي خبر باخت ناباورانه تيم مورد علاقهشان.
در بازي سياست اما، هرگز نميتوان و نبايد چيزي را به بخت و اقبال واگذار كرد. تكامليترين فرآيند اجتماعي است و چه بخواهيم چه نخواهيم بر سرنوشت تك تك ما تاثير گذر است. حتي بر سرنوشت آنان كه به اصطلاح سرشان لاك خودشان است.
تحليل آنچه در انتخابات هفتم اسفند رخ داد به فرصت و مجالي بيشتر و ديگر نيازمند است. خلاصه آنكه ناكامي نسبي اصلاحطلبان در انتخابات مجلس و كاميابي مطلق آنان در خبرگان را بايد توامان و به گونهاي مقايسهاي تحليل كرد. پيروزي خبرگان نتيجه اتحاد و تمركز بود آنچه در مجلس شد محصول بيبرنامهگي، چندپارگي، ضعف تشكيلاتي و ترجيح منافع فردي بر مصالح سياسي.
اكنون در آستانه آزموني ديگر هستيم. ميشود بخشي از آب رفته هفتم اسفند را در دهم ارديبهشت به جوي بازگردانيم. باشد كه چنين كنيم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.