|

سماع قلم رضایی

فريبرز سليمى‌.مدرس انجمن خوشنويسان

مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك
دو سه روزى قفسى ساخته‌اند از بدنم
غلامحسين رضايى در سال ١٣٣٥ در كرمانشاه به دنیا آمد و پدرش مرحوم علی‌محمد رضایی است. رضايى از هنرمندان باذوق انجمن خوشنويسان كرمانشاه بود كه نبوغ هنرى‌اش در اندك زمانى شهره خاص و عام اين ديار شد. او در تهران نمايشگاهى برپا كرد كه توجه صاحب‌نظران را به خود جلب نمود و به‌همين واسطه مورد تحسين هر صاحب ذوقى قرار گرفت.
او در سال ١٣٨٠ كتاب «مشق عشق» را منتشر كرد كه در این کتاب، با سماع قلمش، زيبايى را به تصوير کشانده بود. رضایی از محضر استاد عبدالله جواری بهره‌ها برده بود و نزد ایشان مشق عشق کرده بود. بهمین خاطر با ارادات خاصى كه به استادش عبدالله جوارى داشت، در ابتداى همین كتاب چنين مى‌نگارد: «آنچه در اين مجموعه تحرير نموده‌ام، نتيجه زحمات حضرت استاد عبدالله جوارى مى‌باشد».
او انسانی بود فروتن و خاضع، تکیه کلام شیرین ایشان که در خاطر اطرافیانش نقش بسته و ماندگار مانده، این بود: «خاک کف پاتم».
خشوع و تواضع وى مورد توجه بزرگانى چون يدالله بهزاد قرار گرفت. چندان كه استاد بهزاد در شعر خود خطاب به رضايى با اشاره به همین تكيه كلامش كه در ابراز ارادت خود به سایرین به کار می‌برد، چنين مى‌سرايد:
خواهى اگر از خلق رسيدن به خدا
اخلاص حسين جوى و تسليم رضا
آنگاه به يمن صدق چون اهل صفا
تاج سر ما باش نه خاك كف پا
اين شعر استاد بهزاد چون گفت و شنودى مهرمندانه به‌خط زيباى محمدرضا احمدی تحرير شده است.
متاسفانه از سال‌هاى ٧٧ و ٧٨ به بعد دچار بيمارى شد و اين نبوغ گرانمايه خانه‌نشين شد. اين بود كه روزبه‌روز بيمارى بر او غالب گشته و جامعه هنر را از او محروم‌تر مي‌نمود.
تا آنکه سرانجام آفتاب وجود نازنينش در افق‌هاى ناباورانه‌اى در اسفند ٩٤ به غروب نشست و جامعه خوشنويسان را را داغدار نمود.
يادش گرامى

مرغ باغ ملكوتم نيم از عالم خاك
دو سه روزى قفسى ساخته‌اند از بدنم
غلامحسين رضايى در سال ١٣٣٥ در كرمانشاه به دنیا آمد و پدرش مرحوم علی‌محمد رضایی است. رضايى از هنرمندان باذوق انجمن خوشنويسان كرمانشاه بود كه نبوغ هنرى‌اش در اندك زمانى شهره خاص و عام اين ديار شد. او در تهران نمايشگاهى برپا كرد كه توجه صاحب‌نظران را به خود جلب نمود و به‌همين واسطه مورد تحسين هر صاحب ذوقى قرار گرفت.
او در سال ١٣٨٠ كتاب «مشق عشق» را منتشر كرد كه در این کتاب، با سماع قلمش، زيبايى را به تصوير کشانده بود. رضایی از محضر استاد عبدالله جواری بهره‌ها برده بود و نزد ایشان مشق عشق کرده بود. بهمین خاطر با ارادات خاصى كه به استادش عبدالله جوارى داشت، در ابتداى همین كتاب چنين مى‌نگارد: «آنچه در اين مجموعه تحرير نموده‌ام، نتيجه زحمات حضرت استاد عبدالله جوارى مى‌باشد».
او انسانی بود فروتن و خاضع، تکیه کلام شیرین ایشان که در خاطر اطرافیانش نقش بسته و ماندگار مانده، این بود: «خاک کف پاتم».
خشوع و تواضع وى مورد توجه بزرگانى چون يدالله بهزاد قرار گرفت. چندان كه استاد بهزاد در شعر خود خطاب به رضايى با اشاره به همین تكيه كلامش كه در ابراز ارادت خود به سایرین به کار می‌برد، چنين مى‌سرايد:
خواهى اگر از خلق رسيدن به خدا
اخلاص حسين جوى و تسليم رضا
آنگاه به يمن صدق چون اهل صفا
تاج سر ما باش نه خاك كف پا
اين شعر استاد بهزاد چون گفت و شنودى مهرمندانه به‌خط زيباى محمدرضا احمدی تحرير شده است.
متاسفانه از سال‌هاى ٧٧ و ٧٨ به بعد دچار بيمارى شد و اين نبوغ گرانمايه خانه‌نشين شد. اين بود كه روزبه‌روز بيمارى بر او غالب گشته و جامعه هنر را از او محروم‌تر مي‌نمود.
تا آنکه سرانجام آفتاب وجود نازنينش در افق‌هاى ناباورانه‌اى در اسفند ٩٤ به غروب نشست و جامعه خوشنويسان را را داغدار نمود.
يادش گرامى

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.