|

پلاک 69

پرك چاوشي

برای ما آدم‌های معمولی، خانواده یعنی جایی که اگر از همه‌جا و همه‌کس ناامید شوی به آن پناه ببری؛ حتا اگر رنجانده باشی‌شان... حتا اگر طرد شده باشی... به آخر خط که برسی به دادت می‌رسند، بی‌هیچ منتی... اما برای بعضی‌ها خانواده یعنی چیزی که می‌توانست باشد و نیست. برای آنهایی که خانواده‌شان محدود می‌شود به افرادی که گاهی به مناسبت‌هایی می‌آیند اینجا و دیدار تازه می‌کنند. مثلا برای عیددیدنی. همین یکی‌دو ساعت برای آنها به اندازه یک عمر است. بلند می‌شود و با لبخندی از ته دل و به‌نمایندگی از همه می‌گوید: «ممنون که آمدین، شادمان کردین». آنها شادی را می‌فهمند. و هم‌چنین غم را. شادی یعنی آدم‌های بیرون را ببینند، آدم‌هایی غیر از چهره‌های آشنای دور و برشان، غم یعنی چشم‌شان به در خشک شود اما در باز نشود، حتا اندکی از گوشه‌اش. آری اینجا برای آنان آخر خط است، ته دنیا. اینجا مرکز نگهداری از معلولین جسمی و ذهنی است. بعضی‌هایشان خانواده‌ای ندارند، اما آنها هم که دارند، به‌ندرت حواسشان هست که جگرگوشه‌ای در این گوشه از دنیا دارند. دلتان را به درد نیاورم، درد یعنی در شهر راه بروی و ندانی که در کوچه دوم شهدا چه می‌گذرد. درد یعنی یادت باشد به عیددیدنی اقوامت بروی و ندانی که چشم‌های زیادی پشت در پلاک 69 به در دوخته است. اما شادی یعنی اگر در خیابان «گلستان» بی‌بهانه پرسه می‌زدی، سری بزن به کوچه دوم شهدا، پلاک 69، مرکز توان‌بخشی رضوان. آنجا کسانی هستند که تو برای همیشه می‌توانی خانواده‌شان باشی. این تنها یک آدرس است. آدرس‌های دیگر را تو پیدا کن...

برای ما آدم‌های معمولی، خانواده یعنی جایی که اگر از همه‌جا و همه‌کس ناامید شوی به آن پناه ببری؛ حتا اگر رنجانده باشی‌شان... حتا اگر طرد شده باشی... به آخر خط که برسی به دادت می‌رسند، بی‌هیچ منتی... اما برای بعضی‌ها خانواده یعنی چیزی که می‌توانست باشد و نیست. برای آنهایی که خانواده‌شان محدود می‌شود به افرادی که گاهی به مناسبت‌هایی می‌آیند اینجا و دیدار تازه می‌کنند. مثلا برای عیددیدنی. همین یکی‌دو ساعت برای آنها به اندازه یک عمر است. بلند می‌شود و با لبخندی از ته دل و به‌نمایندگی از همه می‌گوید: «ممنون که آمدین، شادمان کردین». آنها شادی را می‌فهمند. و هم‌چنین غم را. شادی یعنی آدم‌های بیرون را ببینند، آدم‌هایی غیر از چهره‌های آشنای دور و برشان، غم یعنی چشم‌شان به در خشک شود اما در باز نشود، حتا اندکی از گوشه‌اش. آری اینجا برای آنان آخر خط است، ته دنیا. اینجا مرکز نگهداری از معلولین جسمی و ذهنی است. بعضی‌هایشان خانواده‌ای ندارند، اما آنها هم که دارند، به‌ندرت حواسشان هست که جگرگوشه‌ای در این گوشه از دنیا دارند. دلتان را به درد نیاورم، درد یعنی در شهر راه بروی و ندانی که در کوچه دوم شهدا چه می‌گذرد. درد یعنی یادت باشد به عیددیدنی اقوامت بروی و ندانی که چشم‌های زیادی پشت در پلاک 69 به در دوخته است. اما شادی یعنی اگر در خیابان «گلستان» بی‌بهانه پرسه می‌زدی، سری بزن به کوچه دوم شهدا، پلاک 69، مرکز توان‌بخشی رضوان. آنجا کسانی هستند که تو برای همیشه می‌توانی خانواده‌شان باشی. این تنها یک آدرس است. آدرس‌های دیگر را تو پیدا کن...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.