|

تأثیر مذهب بر داستان

امیر حیدری

مذاهب گوناگون در سراسر جهان برای نشان‌ دادن بینش و تحلیل خاص خود از هستی و نشان‌ دادن راه سعادت مبتنی بر آن، از ابزار مختلفی استفاده می‌کنند؛ یکی از مهم‌ترین ابزاری که در این زمینه می‌توان از آن نام برد داستان است، زیرا داستان با تأکید بر به‌ کارگیری تخیل و ناخودآگاه فرد به تمام محیط ذهنی شخص رسوخ می‌کند و چکیده‌ای از اندیشه‌های خود را در عمق جان خواننده قرار می‌دهد؛ نمونه‌هایی از این مسئله را می‌توان در آثار نویسندگانی مانند "پائولو کوئیلو" که آثارش به شدت متأثر از گرایشات عرفان هندویی اوست مشاهده کرد. همچنین در این زمینه می‌توان از متفکرانی همچون "آلبر‌کامو" که در تبلیغ اندیشه‌های خود بر این کوس می‌کوبیدند اشاره کرد.
سوالی که اکنون پیش روی ما قرار می‌گیرد این است که برای نوشتن یک داستان مذهبی حتما باید مذهب در ذهن ما ریشه کند و عنان داستان را به دست گیرد یا ما به هر طریقی می‌توانیم داستان‌هایی از جنس مذهب بنویسیم؟
در پاسخ می‌توانیم به این موضوع برسیم که مذهب زمانی می‌تواند در ناخودآگاه و هنر ما تجلی پیدا کند و ماندگار گردد که در قلب نویسندگان ما رسوخ کند، درست به سان نقاشی‌های کلیسایی و هنر معماری اسلامی که قدرت خود را به بدون گفتن حتی کلمه‌ای و تنها با تکیه بر جادوی ایمان به رخ می‌کشند.
با توجه به کوتاه بودن این مقال چنانچه بخواهیم به عنوان این گفتار مراجعه کنیم به نظر می‌رسد اگر ما نویسندگانی از جنس مذهب بخواهیم، نه از تزریق آن، باید نویسندگانی حامل مذهب داشته‌باشیم که با شناخت دقیق عناصر مذهبی، بخواهند جان مطلب را منتقل کنند؛ و تنها از این طریق است که مذهب نه تنها در داستان بلکه در تمام وجوه زندگی تأثیرگذار خواهد بود.
اگر بخواهیم نتیجه تأثیر مذهب در داستان را در دو شاخه پسینی(تاثیر مذهب پس از نوشتن) و پیشینی(تاثیر مذهب پیش از نوشتن)خلاصه کنیم می‌بایست تمام تلاش ما در جهت نوشتن داستانی با تأثیر پسینی مذهب باشد.

مذاهب گوناگون در سراسر جهان برای نشان‌ دادن بینش و تحلیل خاص خود از هستی و نشان‌ دادن راه سعادت مبتنی بر آن، از ابزار مختلفی استفاده می‌کنند؛ یکی از مهم‌ترین ابزاری که در این زمینه می‌توان از آن نام برد داستان است، زیرا داستان با تأکید بر به‌ کارگیری تخیل و ناخودآگاه فرد به تمام محیط ذهنی شخص رسوخ می‌کند و چکیده‌ای از اندیشه‌های خود را در عمق جان خواننده قرار می‌دهد؛ نمونه‌هایی از این مسئله را می‌توان در آثار نویسندگانی مانند "پائولو کوئیلو" که آثارش به شدت متأثر از گرایشات عرفان هندویی اوست مشاهده کرد. همچنین در این زمینه می‌توان از متفکرانی همچون "آلبر‌کامو" که در تبلیغ اندیشه‌های خود بر این کوس می‌کوبیدند اشاره کرد.
سوالی که اکنون پیش روی ما قرار می‌گیرد این است که برای نوشتن یک داستان مذهبی حتما باید مذهب در ذهن ما ریشه کند و عنان داستان را به دست گیرد یا ما به هر طریقی می‌توانیم داستان‌هایی از جنس مذهب بنویسیم؟
در پاسخ می‌توانیم به این موضوع برسیم که مذهب زمانی می‌تواند در ناخودآگاه و هنر ما تجلی پیدا کند و ماندگار گردد که در قلب نویسندگان ما رسوخ کند، درست به سان نقاشی‌های کلیسایی و هنر معماری اسلامی که قدرت خود را به بدون گفتن حتی کلمه‌ای و تنها با تکیه بر جادوی ایمان به رخ می‌کشند.
با توجه به کوتاه بودن این مقال چنانچه بخواهیم به عنوان این گفتار مراجعه کنیم به نظر می‌رسد اگر ما نویسندگانی از جنس مذهب بخواهیم، نه از تزریق آن، باید نویسندگانی حامل مذهب داشته‌باشیم که با شناخت دقیق عناصر مذهبی، بخواهند جان مطلب را منتقل کنند؛ و تنها از این طریق است که مذهب نه تنها در داستان بلکه در تمام وجوه زندگی تأثیرگذار خواهد بود.
اگر بخواهیم نتیجه تأثیر مذهب در داستان را در دو شاخه پسینی(تاثیر مذهب پس از نوشتن) و پیشینی(تاثیر مذهب پیش از نوشتن)خلاصه کنیم می‌بایست تمام تلاش ما در جهت نوشتن داستانی با تأثیر پسینی مذهب باشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.