|

بهزاد بحرالعلوم بود

محمد حبيبيان

یدالله ایوانی (بهزاد کرمانشاهی) در سال 1304 خورشیدی در کرمانشاه دیده به جهان گشود.
از زمانی که دانش‌آموز بود ودر دبیرستان شاهپور درس می‌خواند، یار رفیق و شفیق‌اش کتاب بود و منزلگاه دومش کتابفروشی‌ها. شوق در چشمانش هویدا بود وقتی کتاب تازه‌ای می‌گرفت. هنوز به خانه نرسیده از کوچه‌ها شروع می‌کرد به ورق زدن کتاب و برگ به برگ جلو می‌رفت.
وقتی در سال 1327 به دانشکده ادبیات رفت، از محضر بزرگان و ادیبانی چون فروزانفر، بهمنیار، خانلری، معین، همایی و ذبیح‌الله صفا درس گرفت. تحصیلاتش که تمام شد، به کرمانشاه بازگشت. به استخدام اداره فرهنگ در آمد و معلم ادبیات شد.
جوان که بود با گام‌های مصمم و استوار خود، در کنار سایر مبارزان، به نهضت ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق پیوست و آروزیش، آزادی و آبادی و سرافرازی ایران عزیز بود.
بهزاد 27 سال معلم بود و در آموزش و پرورش، مسوولیتی به جز معلمی را نپذیرفت. او معلمی را زندگی کرد. بهزاد برای دانش آموزانش مربی و پدری وارسته بود.
کتاب‌های «گلی بیرنگ» و «یادگار مهر» درس عشق و اخلاق و عرفان و انسانیت است.
بهزاد خوشنویس برجسته ای بود و استادانش در هنر خط، حسن خطاط، محمدرضا اقبال، غلامحسین امیرخانی و یدالله کابلی بودند.
او با استادانی همچون فیروزکوهی، یغمایی، خانلری، اخوان ثالث، شفیعی کدکنی، محمدحسین جیلی، کیوان سمیعی، نواب صفا، خان بابا جیحونی، علی‌اشرف نوبتی و یدالله عاطفی حشر و نشر داشت.
بهزاد نه تنها در شعر و ادب فارسی و عربی، بلکه در عرفان و فلسفه و ایران‌شناسی مطالعه و پژوهش داشت.
وقتی در پارک ولیعصر می‌نشست، مشتاقان و عاشقانش چون شمع گرد پروانه به دور شمع وجودش حلقه می‌زدند. شمع پر فروغ وجودش اما، در فروردین 1386 خاموش شد.
او در قلب کرمانشاهیان زنده است و گویی هنوز با آن صدای رسا و دلنشین، برای بچه‌ها غزل حافظ می‌خواند:
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق‌کش عیار کجاست
آری پژواک صدای بهزاد، هنوز هم در کلاس‌های درس دبیرستان‌های کرمانشاه و در روح و جان معلمان عاشق جاری است.
مضمون شعرهایش علاوه بر عرفان و اخلاق و انسانیت، در نقد رژیم ستم‌شاهی و تجلیل از رهبر نهضت ملی شدن صنعت نفت، دکتر محمد مصدق هم هست.
تیغ اگر در کف ندارم چنگ و دندانم که هست
خصم را گو گر سلاحم نیست، ایمانم که هست
در نیابد مدعی گر درد جانکاه مرا
شعله این سوز پنهان در دل و جانم که هست
جایگاهی نیست بهزاد از وطن خوشتر مرا
گر نباشد گلشن فردوس، ایرانم که هست

یدالله ایوانی (بهزاد کرمانشاهی) در سال 1304 خورشیدی در کرمانشاه دیده به جهان گشود.
از زمانی که دانش‌آموز بود ودر دبیرستان شاهپور درس می‌خواند، یار رفیق و شفیق‌اش کتاب بود و منزلگاه دومش کتابفروشی‌ها. شوق در چشمانش هویدا بود وقتی کتاب تازه‌ای می‌گرفت. هنوز به خانه نرسیده از کوچه‌ها شروع می‌کرد به ورق زدن کتاب و برگ به برگ جلو می‌رفت.
وقتی در سال 1327 به دانشکده ادبیات رفت، از محضر بزرگان و ادیبانی چون فروزانفر، بهمنیار، خانلری، معین، همایی و ذبیح‌الله صفا درس گرفت. تحصیلاتش که تمام شد، به کرمانشاه بازگشت. به استخدام اداره فرهنگ در آمد و معلم ادبیات شد.
جوان که بود با گام‌های مصمم و استوار خود، در کنار سایر مبارزان، به نهضت ملی شدن صنعت نفت به رهبری دکتر محمد مصدق پیوست و آروزیش، آزادی و آبادی و سرافرازی ایران عزیز بود.
بهزاد 27 سال معلم بود و در آموزش و پرورش، مسوولیتی به جز معلمی را نپذیرفت. او معلمی را زندگی کرد. بهزاد برای دانش آموزانش مربی و پدری وارسته بود.
کتاب‌های «گلی بیرنگ» و «یادگار مهر» درس عشق و اخلاق و عرفان و انسانیت است.
بهزاد خوشنویس برجسته ای بود و استادانش در هنر خط، حسن خطاط، محمدرضا اقبال، غلامحسین امیرخانی و یدالله کابلی بودند.
او با استادانی همچون فیروزکوهی، یغمایی، خانلری، اخوان ثالث، شفیعی کدکنی، محمدحسین جیلی، کیوان سمیعی، نواب صفا، خان بابا جیحونی، علی‌اشرف نوبتی و یدالله عاطفی حشر و نشر داشت.
بهزاد نه تنها در شعر و ادب فارسی و عربی، بلکه در عرفان و فلسفه و ایران‌شناسی مطالعه و پژوهش داشت.
وقتی در پارک ولیعصر می‌نشست، مشتاقان و عاشقانش چون شمع گرد پروانه به دور شمع وجودش حلقه می‌زدند. شمع پر فروغ وجودش اما، در فروردین 1386 خاموش شد.
او در قلب کرمانشاهیان زنده است و گویی هنوز با آن صدای رسا و دلنشین، برای بچه‌ها غزل حافظ می‌خواند:
ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
منزل آن مه عاشق‌کش عیار کجاست
آری پژواک صدای بهزاد، هنوز هم در کلاس‌های درس دبیرستان‌های کرمانشاه و در روح و جان معلمان عاشق جاری است.
مضمون شعرهایش علاوه بر عرفان و اخلاق و انسانیت، در نقد رژیم ستم‌شاهی و تجلیل از رهبر نهضت ملی شدن صنعت نفت، دکتر محمد مصدق هم هست.
تیغ اگر در کف ندارم چنگ و دندانم که هست
خصم را گو گر سلاحم نیست، ایمانم که هست
در نیابد مدعی گر درد جانکاه مرا
شعله این سوز پنهان در دل و جانم که هست
جایگاهی نیست بهزاد از وطن خوشتر مرا
گر نباشد گلشن فردوس، ایرانم که هست

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.