|

گفتگویی با دبیر هیات ورزش‌های بیماری‌های خاص و پیوند اعضا

تربیت‌بدنی کمپی است برای ترک ورزش

مريم قوي

بیست و هفت سال دارد. متولد کرمانشاه است و در همینجا زندگی می‌کند. فارغ‌التحصیل رشته زبان و ادبیات فارسی در مقطع کارشناسی ارشد است. ورزش را از سن هفده سالگی شروع کرده و 10 سال است که عضو تیم ملی دوومیدانی پیوند اعضا است. «نیلوفر محمدی» دبیر هیات ورزش‌های بیماری‌های خاص و پیوند اعضا، از سال 1385 عضو تیم ملی است و در پنج دوره از مسابقات برون مرزی، 2 دوره از مسابقات خاورمیانه و 2 دوره از مسابقات جهانی دوومیدانی پیوند اعضا حضور بسیار چشمگیری داشته و افتخارات زیادی را کسب کرده است. او در سال 2009 در مسابقات دوومیدانی پیوند اعضا که به میزبانی تونس برگزار شد، در ماده‌های 200 متر، 800 متر و 1500 متر مدال نقره کسب کرد و نایب قهرمان این دوره از مسابقات شد. در سال 2010 در بیستمین دوره از مسابقات جهانی پیوند اعضا،که در سوئد برگزار شد در ماده‌های 800 متر و 1500 متر نایب قهرمان شد و در ماده 3 هزار متر به مدال برنز دست پیدا کرد. نیلوفر، در مسابقات 2012 خاورمیانه در ابوظبی، افتخار بزرگی را به دست آورد. او در ماده‌های 100متر و 200 متر مدال طلا کسب کرد و قهرمان خاورمیانه شد. محمدی پس ازکسب این قهرمانی، در سال 2013 در مسابقات جهانی آفریقا، مسافت ماده ورزشی خود را تغییر و در مسافت 400 متر، با حریفان خود مسابقه داد و مدال طلا در این ماده را از آن خود و رکود جهان را به مدت سه ثانیه در ماده 400 متر جابه‌جا کرد و در ماده‌های 800 متر و 1500 متر نیز مدال نقره را به دست آورد. این بانوی دونده کرمانشاهی، در این دوره از مسابقات به عنوان پرمدال‌آورترین ورزشکار کاروان ایران در بین بانوان و آقایان معرفی شد. نیلوفر محمدی در مسابقات جهانی پیوند اعضا، در سال 2015 که در «مارتل‌پلاتای» آرژانتین برگزار شد نیز افتخارات زیادی کسب کرد. او در این مسابقات مدال نقره ماده‌های 400 متر و 1500 متر را از آن خود کرد و در ماده 800 متر به مدال برنز دست یافت. نیلوفر در این دوره از مسابقات، علاوه بر ماده ورزشی دو، در ماده ورزشی پرتاب توپ کریکت هم حضور پررنگی داشت و مدال طلای این ماده ورزشی را نیز تصاحب کرد. او علاوه بر ماده دوومیدانی و ماده پرتاب توپ کریکت، به همراه هم‌تیمی‌هایش در مسابقه دو امدادی نیز به مقام برنز تیمی دست یافت و در این دوره از مسابقات نیز عنوان پرمدال‌‌آورترین بانوی کاروان ایران، در بین بانوان را از آن خود کرد. در ادامه، گفتگوی شرق، با بانوی دونده کرمانشاهی را می‌خوانید.

چرا رشته ورزشی دوومیدانی را انتخاب کردی؟
«حدود 10 سال پیش بود که هیات دوومیدانی با کمک مربیانی که انتخاب کرده بود، در ماده‌های مختلف رشته دوومیدانی استعدادیابی می‌کرد. من هم مراجعه کردم و مربیان با توجه به سن و سال، شرایط بدنی و آمادگی جسمانی، بچه‌ها را برای ماده‌های ورزشی مناسب انتخاب می‌کردند. من هم برای دوومیدانی انتخاب شدم. بعد از استعدادیابی، به مدت چهار ماه با تمرینات فشرده خودم را برای انتخابی تیم ملی آماده کردم و از همان سال یعنی سال 85 تا امروز به طور پیوسته عضو تیم ملی دوومیدانی پیوند اعضا هستم.»
چرا عضو تیم ملی دوومیدانی پیوند اعضا شدی؟
«کلاس سوم راهنمایی بودم. فکر کنم پانزده سال سن داشتم. به دلیل مشکلات کلیوی، پیوند کلیه گرفتم.»
قبل از اینکه پیوند کلیه شوی، ورزش می‌کردی؟
«نه، من 2 سال بعد از پیوند کلیه، وارد ورزش شدم و قبل از آن ورزش نمی‌کردم.»
چرا اسم فدراسیون شما، فدراسیون ورزش‌های بیماران خاص و پیوند اعضا است؟ این دو مقلوله جدا از همی نیستند؟
«در جهان چیزی به عنوان ورزش بیماری‌های خاص وجود ندارد. فدراسیون جهانی، فدراسیون جهانی پیوند اعضا است. فدراسیون ایران هم اعتباری که می‌گیرد جهت صرف هزینه برای ورزشکاران پیوند اعضا است اما این اعتبار، در جهت بیماران خاص هم هزینه شده و بین دو گروه تقسیم می‌شود. در صورتی که بحث در مورد بیماران خاص و افرادی که پیوند اعضا شده‌اند دو مقوله جدا از هم هستند. ورزشکارانی که پیوند اعضا شده‌اند کاملاً بهبود یافته‌اند و دیگر بیمار نیستند. و مقایسه این دو با یگدیگر باعث افت ورزشکاران پیوند اعضا از لحاظ جسمی در دید عموم می‌شود. اما درباره این موضوع به خاطر اینکه به چالش کشیده نشود در جایی صحبت نمی‌کنند.»
چه تفاوتی بین ورزشکاران عادی با ورزشکارانی که پیوند اعضا شده‌اند وجود دارد؟
«تفاوت چندانی ندارند. در رشته دوومیدانی، در بین دختران، ورزشکاران عادی یک مصافت مشخص را 12 ثانیه می‌دوند اما ورزشکارانی که پیوند عضو شده‌اند آن مصافت را 13 ثانیه، یا چند صدم ثانیه کمتر می‌دوند و در کل در سطح خوبی هستند. در رشته دوومیدانی پیوند اعضا، کسانی هستندکه حتی قهرمان مسابقات المپیک لندن شده‌اند.»
آیا دوومیدانی پیوند اعضا المپیکی است؟
«قرار است از المپیک 2017 اسپانیا به طور رسمی وارد عرصه رقابت‌های المپیکی شود. اما هر دونده‌ای که پیوند عضو شده است اگر این توانایی را در خود ببیند این اجازه را دارد که برود و در مسابقات المپیک شرکت کند. در صورتی که برای ورزشکاران نابینا، معلول و جانبازان این‌طور نیست.»
ورزشکاران پیوند اعضا در کدام کشورها قدرتمندتر هستند؟
«تعداد کشورهایی که در مسابقات جهانی پیوند اعضا شرکت می‌کنند بین حداقل 55 تا حداکثر 70 کشور است. که در این بین، کشورهای آمریکا، آرژانتین، انگلیس و آفریقای جنوبی بیشترین شرکت‌کننده‌ها را دارند. اما کشور انگلیس از همه قوی‌تر است و تعداد مدال‌آورانش بیشتر.»
به نظر شما چرا؟
«به دلیل کادر پزشکی قوی، امکانات خوب و تعداد زیاد شرکت‌کننده.»
ورزش پیوند اعضا بین افراد جامعه شناخته شده است؟
«نه، اصلاً شناخته شده نیست. مردم در این رابطه هیچ اطلاعی ندارند. آنها حتی در رابطه با پیوند عضو هم به اندازه کافی اطلاعات ندارد.»
ریشه اصلی این عدم آگاهی کجاست؟
«به نظر من مشکل اصلی این عدم آگاهی از جانب مردم، بر عهده فدراسیون است. بنیانگذار و مسئول فدراسیون ورزشهای بیماری‌های خاص و پیوند اعضا «فاطمه هاشمی رفسنجانی» است. ایشان و مسئولین خیلی کم‌کاری کردند. ما هیچ‌گونه حمایت و امکاناتی برای شناساندن فدراسیون نداشتیم و نتوانستیم فعالیت فدراسیون را مانند سایر فدراسیون‌ها در بین عموم جا بیاندازیم. و مانند سایر فدراسیون‌ها امتیاز بگیریم. ما فقط یک اسم را جابه‌جا کردیم. حتی وزارت ورزش هم هیچ حمایتی نمی‌کند. من زمانی که به عنوان نایب رییس این هیات، به سایر هیات‌های ورزشی در کرمانشاه سر زدم اصلاً چنین هیاتی را نمی‌شناختند و این ضعف بزرگی است.»
خوب از این بحث‌ها گذشته، فکرش را می‌کردی روزی قهرمان جهان شوی؟
«من برای هر هدفی که در زندگی دارم به طور عجیبی می‌جنگم و هرگز رسیدن به اهدافم را معجزه تلقی نمی‌کنم. من با توکل به خدا و تحمل سختی‌های بسیار به اینجا رسیدم. به همین دلیل بله تا حدودی فکر می‌کردم که شاید روزی به قهرمانی برسم.»
خوب چند سال طول کشید که قهرمان جهان شوی؟
«در سال 85 که بعد از چهار ماه عضو تیم ملی شدم قرار بود به مسابقات جهانی استرالیا اعزام شویم و تا لحظه آخر هم در اردوی آمادگی به سر می‌بردیم. قبل از مسابقات تونس. اما به دلیل شایعاتی درباره شیوع آنفولانزای خوکی در استرالیا و فوت وزیر این کشور، اعزام نشدیم. اگر اعزام می‌شدیم در این مسابقات می‌توانستم قهرمان شوم. از این مسابقه فاکتور بگیریم، 2 سال بعد از حضور در تیم ملی قهرمان شدم.»
در مدتی که به طور حرفه‌ای ورزش می‌کنی تمریناتت به چه صورت بوده و هست؟
«قبلاً در پیست دوومیدانی مجموعه ورزشی «کوثر» که یک پیست خاکی است می‌دویدم. که این شرایط برای ورزشکاران بخصوص ما که پیوند عضو شده‌ایم خیلی خطرناک است. بعد از 10 سال مدت یک سال است که یک پیست استاندارد در استادیوم پانزده خرداد ایجاد کرده‌اند که در آنجا هم من با روابط شخصی خودم و با اجازه پیمانکار مجموعه تمرین می‌کنم. در فصل‌هایی که هوا سرد است بیشتر تمرینات بدنسازی دارم و دو جلسه در هفته هم می‌دوم. اما در فصل‌های دیگر مخصوصاً زمانی که به مسابقات نزدیک می‌شویم، هر روز تا سه تایم در روز می‌دوم.»
گفتید با روابط شخصی خودتان و اجازه پیمانکار در پیست پانزده خرداد می‌دوید! اداره ورزش در جریان نیست؟
«نه. من هیچ اطلاعی از آنها حتی سایر ورزشکاران ندارم. هیات دوومیدانی در بخش بانوان خیلی ضعیف است. حتی یک قهرمان دو نداریم. یک مربی خوب و باتجربه نداریم. چه برسد به دوومیدانی پیوند اعضا. ورزشکارانی مثل من به دلیل اینکه پیوند عضو شده‌اند باید با مربی‌های متخصص‌تری کار کنند. چون حد و مدت زمان تمرین، باید توسط مربی تشخیص داده شود وگرنه به ورزشکار فشار می‌آید. اما من هیچ‌وقت مربی تخصصی نداشتم و گاهی ‌اوقات بدون مربی تمرین می‌کردم.»
می‌توان ورزش پیوند اعضا در ایران را با جهان مقایسه کرد؟
«با توجه به اینکه بچه‌های ما در مسابقات برون‌مرزی با جان و دل و تمام توانشان مسابقه می‌دهند، اما با سطح جهان خیلی فاصله داریم. در مسابقاتی که در آفریقای جنوبی شرکت کردیم، مدال کاروان ایران کم بود. من بنا به خواست خودم در پنج ماده ورزشی شرکت کردم تا تعداد مدال‌های کاروان ایران را افزایش دهم اما علی‌رغم کسب مدال هم نتوانستیم تعداد مدال‌ها را به سطح کشورهای دیگر برسانیم.»
چند تا سوال شخصی! شما مجرد هستین یا متاهل؟
«من متاهل هستم و مدت سه سال است که ازدواج کرده‌ام.»
بچه دارید؟
«نه. بچه ندارم.»
همسرتان هم ورزشکار هستند؟
«نه. ایشان ورزشکار نیستند.»
همسرتان با اردو رفتن و حضور شما در مسابقات برون‌مرزی، مشکلی ندارد؟ با توجه به اتفاقات اخیری که برای کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان پیش آمد این سوال را می‌پرسم!
«نه ایشان هیچ مشکلی با این مسئله ندارد. از ابتدا پدر و مادرم خیلی من را حمایت کردند و از زمانی که ازدواج کردم همسرم خیلی به من کمک می‌کند و همیشه به من می‌گوید که هیچ‌وقت از اهدافت فاصله نگیر. من و همسرم امسال از طرف استانداری و صداوسیما به عنوان خانواده برتر کرمانشاه معرفی شدیم. در سال 92 هم خودم به عنوان جوان برتر کرمانشاه شناخته شدم.»
پیامی در ارتباط با اهدای عضو به مردم جامعه دارید؟
«از تمامی‌ مردم درخواست می‌کنم که بروند و کارت اهدای عضو دریافت کنند و نگذارند این گنجی که در بدن وجود دارد به راحتی زیر خاک دفن شود. اجازه بدهند که این گنج بماند و استفاده شود و ثوابی هم به خودشان برسد. هیچ‌کس از فردای خودش اطلاعی ندارد.»
و اما حرف آخر!
«از مسئولین تقاضا دارم به ورزشکاران پیوند اعضا هم مانند سایر ورزشکاران عادی نگاه کنند. و اجازه دهند که ورزشکاران پیوند اعضا از امتیازات ورزشکاران عادی برخوردار باشند. چون این ورزشکاران با سختی و تحمل مشکلات فراوان سعی می‌کنند خود را به دنیا ثابت کنند و ایران را بالا ببرند. ما طی سال‌هایی که در مسابقات برون‌مرزی و جهانی حضور داشتیم غیر از مدالی که خودمان کسب کرده‌ایم، هیچ پاداشی نگرفته‌ایم. حتی به اندازه یک عدد سکه. سالیان سال است که عضو تیم ملی هستیم اما دریغ از دریافت یک ماه حقوق. هرگز حقوقی دریافت نکرده‌ایم. مطمئن باشید آن مسئولی که هر ساله کاروان ایران را به مسابقات می‌برد و این همه هزینه می‌کند حتماً سودی برایش دارد و امتیازاتی به دست می‌آورد اما در قبال ورزشکاران سهل‌انگاری می‌کند. تربیت‌بدنی، کمپی است برای ترک ورزش...»
گفتني است نیلوفر محمدی، اواخر خرداد ماه سال 95 در مسابقات ورزشی پیوند اعضا خاورمیانه که در مصر برگزار می‌شود، شرکت می‌کند. در این مسابقات کشورهای ایران، ترکیه، پاکستان، عربستان، قطر، کویت، تونس، عراق، سوریه و سایر کشورهای خاورمیانه حضور دارند. برگزاری این مسابقات از سطح خوبی برخوردار است و تیم ایران، بخصوص تیم کرمانشاه از پرمدال‌آورترین‌ کاروان‌های ورزشی حاضر در این مسابقات است.

بیست و هفت سال دارد. متولد کرمانشاه است و در همینجا زندگی می‌کند. فارغ‌التحصیل رشته زبان و ادبیات فارسی در مقطع کارشناسی ارشد است. ورزش را از سن هفده سالگی شروع کرده و 10 سال است که عضو تیم ملی دوومیدانی پیوند اعضا است. «نیلوفر محمدی» دبیر هیات ورزش‌های بیماری‌های خاص و پیوند اعضا، از سال 1385 عضو تیم ملی است و در پنج دوره از مسابقات برون مرزی، 2 دوره از مسابقات خاورمیانه و 2 دوره از مسابقات جهانی دوومیدانی پیوند اعضا حضور بسیار چشمگیری داشته و افتخارات زیادی را کسب کرده است. او در سال 2009 در مسابقات دوومیدانی پیوند اعضا که به میزبانی تونس برگزار شد، در ماده‌های 200 متر، 800 متر و 1500 متر مدال نقره کسب کرد و نایب قهرمان این دوره از مسابقات شد. در سال 2010 در بیستمین دوره از مسابقات جهانی پیوند اعضا،که در سوئد برگزار شد در ماده‌های 800 متر و 1500 متر نایب قهرمان شد و در ماده 3 هزار متر به مدال برنز دست پیدا کرد. نیلوفر، در مسابقات 2012 خاورمیانه در ابوظبی، افتخار بزرگی را به دست آورد. او در ماده‌های 100متر و 200 متر مدال طلا کسب کرد و قهرمان خاورمیانه شد. محمدی پس ازکسب این قهرمانی، در سال 2013 در مسابقات جهانی آفریقا، مسافت ماده ورزشی خود را تغییر و در مسافت 400 متر، با حریفان خود مسابقه داد و مدال طلا در این ماده را از آن خود و رکود جهان را به مدت سه ثانیه در ماده 400 متر جابه‌جا کرد و در ماده‌های 800 متر و 1500 متر نیز مدال نقره را به دست آورد. این بانوی دونده کرمانشاهی، در این دوره از مسابقات به عنوان پرمدال‌آورترین ورزشکار کاروان ایران در بین بانوان و آقایان معرفی شد. نیلوفر محمدی در مسابقات جهانی پیوند اعضا، در سال 2015 که در «مارتل‌پلاتای» آرژانتین برگزار شد نیز افتخارات زیادی کسب کرد. او در این مسابقات مدال نقره ماده‌های 400 متر و 1500 متر را از آن خود کرد و در ماده 800 متر به مدال برنز دست یافت. نیلوفر در این دوره از مسابقات، علاوه بر ماده ورزشی دو، در ماده ورزشی پرتاب توپ کریکت هم حضور پررنگی داشت و مدال طلای این ماده ورزشی را نیز تصاحب کرد. او علاوه بر ماده دوومیدانی و ماده پرتاب توپ کریکت، به همراه هم‌تیمی‌هایش در مسابقه دو امدادی نیز به مقام برنز تیمی دست یافت و در این دوره از مسابقات نیز عنوان پرمدال‌‌آورترین بانوی کاروان ایران، در بین بانوان را از آن خود کرد. در ادامه، گفتگوی شرق، با بانوی دونده کرمانشاهی را می‌خوانید.

چرا رشته ورزشی دوومیدانی را انتخاب کردی؟
«حدود 10 سال پیش بود که هیات دوومیدانی با کمک مربیانی که انتخاب کرده بود، در ماده‌های مختلف رشته دوومیدانی استعدادیابی می‌کرد. من هم مراجعه کردم و مربیان با توجه به سن و سال، شرایط بدنی و آمادگی جسمانی، بچه‌ها را برای ماده‌های ورزشی مناسب انتخاب می‌کردند. من هم برای دوومیدانی انتخاب شدم. بعد از استعدادیابی، به مدت چهار ماه با تمرینات فشرده خودم را برای انتخابی تیم ملی آماده کردم و از همان سال یعنی سال 85 تا امروز به طور پیوسته عضو تیم ملی دوومیدانی پیوند اعضا هستم.»
چرا عضو تیم ملی دوومیدانی پیوند اعضا شدی؟
«کلاس سوم راهنمایی بودم. فکر کنم پانزده سال سن داشتم. به دلیل مشکلات کلیوی، پیوند کلیه گرفتم.»
قبل از اینکه پیوند کلیه شوی، ورزش می‌کردی؟
«نه، من 2 سال بعد از پیوند کلیه، وارد ورزش شدم و قبل از آن ورزش نمی‌کردم.»
چرا اسم فدراسیون شما، فدراسیون ورزش‌های بیماران خاص و پیوند اعضا است؟ این دو مقلوله جدا از همی نیستند؟
«در جهان چیزی به عنوان ورزش بیماری‌های خاص وجود ندارد. فدراسیون جهانی، فدراسیون جهانی پیوند اعضا است. فدراسیون ایران هم اعتباری که می‌گیرد جهت صرف هزینه برای ورزشکاران پیوند اعضا است اما این اعتبار، در جهت بیماران خاص هم هزینه شده و بین دو گروه تقسیم می‌شود. در صورتی که بحث در مورد بیماران خاص و افرادی که پیوند اعضا شده‌اند دو مقوله جدا از هم هستند. ورزشکارانی که پیوند اعضا شده‌اند کاملاً بهبود یافته‌اند و دیگر بیمار نیستند. و مقایسه این دو با یگدیگر باعث افت ورزشکاران پیوند اعضا از لحاظ جسمی در دید عموم می‌شود. اما درباره این موضوع به خاطر اینکه به چالش کشیده نشود در جایی صحبت نمی‌کنند.»
چه تفاوتی بین ورزشکاران عادی با ورزشکارانی که پیوند اعضا شده‌اند وجود دارد؟
«تفاوت چندانی ندارند. در رشته دوومیدانی، در بین دختران، ورزشکاران عادی یک مصافت مشخص را 12 ثانیه می‌دوند اما ورزشکارانی که پیوند عضو شده‌اند آن مصافت را 13 ثانیه، یا چند صدم ثانیه کمتر می‌دوند و در کل در سطح خوبی هستند. در رشته دوومیدانی پیوند اعضا، کسانی هستندکه حتی قهرمان مسابقات المپیک لندن شده‌اند.»
آیا دوومیدانی پیوند اعضا المپیکی است؟
«قرار است از المپیک 2017 اسپانیا به طور رسمی وارد عرصه رقابت‌های المپیکی شود. اما هر دونده‌ای که پیوند عضو شده است اگر این توانایی را در خود ببیند این اجازه را دارد که برود و در مسابقات المپیک شرکت کند. در صورتی که برای ورزشکاران نابینا، معلول و جانبازان این‌طور نیست.»
ورزشکاران پیوند اعضا در کدام کشورها قدرتمندتر هستند؟
«تعداد کشورهایی که در مسابقات جهانی پیوند اعضا شرکت می‌کنند بین حداقل 55 تا حداکثر 70 کشور است. که در این بین، کشورهای آمریکا، آرژانتین، انگلیس و آفریقای جنوبی بیشترین شرکت‌کننده‌ها را دارند. اما کشور انگلیس از همه قوی‌تر است و تعداد مدال‌آورانش بیشتر.»
به نظر شما چرا؟
«به دلیل کادر پزشکی قوی، امکانات خوب و تعداد زیاد شرکت‌کننده.»
ورزش پیوند اعضا بین افراد جامعه شناخته شده است؟
«نه، اصلاً شناخته شده نیست. مردم در این رابطه هیچ اطلاعی ندارند. آنها حتی در رابطه با پیوند عضو هم به اندازه کافی اطلاعات ندارد.»
ریشه اصلی این عدم آگاهی کجاست؟
«به نظر من مشکل اصلی این عدم آگاهی از جانب مردم، بر عهده فدراسیون است. بنیانگذار و مسئول فدراسیون ورزشهای بیماری‌های خاص و پیوند اعضا «فاطمه هاشمی رفسنجانی» است. ایشان و مسئولین خیلی کم‌کاری کردند. ما هیچ‌گونه حمایت و امکاناتی برای شناساندن فدراسیون نداشتیم و نتوانستیم فعالیت فدراسیون را مانند سایر فدراسیون‌ها در بین عموم جا بیاندازیم. و مانند سایر فدراسیون‌ها امتیاز بگیریم. ما فقط یک اسم را جابه‌جا کردیم. حتی وزارت ورزش هم هیچ حمایتی نمی‌کند. من زمانی که به عنوان نایب رییس این هیات، به سایر هیات‌های ورزشی در کرمانشاه سر زدم اصلاً چنین هیاتی را نمی‌شناختند و این ضعف بزرگی است.»
خوب از این بحث‌ها گذشته، فکرش را می‌کردی روزی قهرمان جهان شوی؟
«من برای هر هدفی که در زندگی دارم به طور عجیبی می‌جنگم و هرگز رسیدن به اهدافم را معجزه تلقی نمی‌کنم. من با توکل به خدا و تحمل سختی‌های بسیار به اینجا رسیدم. به همین دلیل بله تا حدودی فکر می‌کردم که شاید روزی به قهرمانی برسم.»
خوب چند سال طول کشید که قهرمان جهان شوی؟
«در سال 85 که بعد از چهار ماه عضو تیم ملی شدم قرار بود به مسابقات جهانی استرالیا اعزام شویم و تا لحظه آخر هم در اردوی آمادگی به سر می‌بردیم. قبل از مسابقات تونس. اما به دلیل شایعاتی درباره شیوع آنفولانزای خوکی در استرالیا و فوت وزیر این کشور، اعزام نشدیم. اگر اعزام می‌شدیم در این مسابقات می‌توانستم قهرمان شوم. از این مسابقه فاکتور بگیریم، 2 سال بعد از حضور در تیم ملی قهرمان شدم.»
در مدتی که به طور حرفه‌ای ورزش می‌کنی تمریناتت به چه صورت بوده و هست؟
«قبلاً در پیست دوومیدانی مجموعه ورزشی «کوثر» که یک پیست خاکی است می‌دویدم. که این شرایط برای ورزشکاران بخصوص ما که پیوند عضو شده‌ایم خیلی خطرناک است. بعد از 10 سال مدت یک سال است که یک پیست استاندارد در استادیوم پانزده خرداد ایجاد کرده‌اند که در آنجا هم من با روابط شخصی خودم و با اجازه پیمانکار مجموعه تمرین می‌کنم. در فصل‌هایی که هوا سرد است بیشتر تمرینات بدنسازی دارم و دو جلسه در هفته هم می‌دوم. اما در فصل‌های دیگر مخصوصاً زمانی که به مسابقات نزدیک می‌شویم، هر روز تا سه تایم در روز می‌دوم.»
گفتید با روابط شخصی خودتان و اجازه پیمانکار در پیست پانزده خرداد می‌دوید! اداره ورزش در جریان نیست؟
«نه. من هیچ اطلاعی از آنها حتی سایر ورزشکاران ندارم. هیات دوومیدانی در بخش بانوان خیلی ضعیف است. حتی یک قهرمان دو نداریم. یک مربی خوب و باتجربه نداریم. چه برسد به دوومیدانی پیوند اعضا. ورزشکارانی مثل من به دلیل اینکه پیوند عضو شده‌اند باید با مربی‌های متخصص‌تری کار کنند. چون حد و مدت زمان تمرین، باید توسط مربی تشخیص داده شود وگرنه به ورزشکار فشار می‌آید. اما من هیچ‌وقت مربی تخصصی نداشتم و گاهی ‌اوقات بدون مربی تمرین می‌کردم.»
می‌توان ورزش پیوند اعضا در ایران را با جهان مقایسه کرد؟
«با توجه به اینکه بچه‌های ما در مسابقات برون‌مرزی با جان و دل و تمام توانشان مسابقه می‌دهند، اما با سطح جهان خیلی فاصله داریم. در مسابقاتی که در آفریقای جنوبی شرکت کردیم، مدال کاروان ایران کم بود. من بنا به خواست خودم در پنج ماده ورزشی شرکت کردم تا تعداد مدال‌های کاروان ایران را افزایش دهم اما علی‌رغم کسب مدال هم نتوانستیم تعداد مدال‌ها را به سطح کشورهای دیگر برسانیم.»
چند تا سوال شخصی! شما مجرد هستین یا متاهل؟
«من متاهل هستم و مدت سه سال است که ازدواج کرده‌ام.»
بچه دارید؟
«نه. بچه ندارم.»
همسرتان هم ورزشکار هستند؟
«نه. ایشان ورزشکار نیستند.»
همسرتان با اردو رفتن و حضور شما در مسابقات برون‌مرزی، مشکلی ندارد؟ با توجه به اتفاقات اخیری که برای کاپیتان تیم ملی فوتسال بانوان پیش آمد این سوال را می‌پرسم!
«نه ایشان هیچ مشکلی با این مسئله ندارد. از ابتدا پدر و مادرم خیلی من را حمایت کردند و از زمانی که ازدواج کردم همسرم خیلی به من کمک می‌کند و همیشه به من می‌گوید که هیچ‌وقت از اهدافت فاصله نگیر. من و همسرم امسال از طرف استانداری و صداوسیما به عنوان خانواده برتر کرمانشاه معرفی شدیم. در سال 92 هم خودم به عنوان جوان برتر کرمانشاه شناخته شدم.»
پیامی در ارتباط با اهدای عضو به مردم جامعه دارید؟
«از تمامی‌ مردم درخواست می‌کنم که بروند و کارت اهدای عضو دریافت کنند و نگذارند این گنجی که در بدن وجود دارد به راحتی زیر خاک دفن شود. اجازه بدهند که این گنج بماند و استفاده شود و ثوابی هم به خودشان برسد. هیچ‌کس از فردای خودش اطلاعی ندارد.»
و اما حرف آخر!
«از مسئولین تقاضا دارم به ورزشکاران پیوند اعضا هم مانند سایر ورزشکاران عادی نگاه کنند. و اجازه دهند که ورزشکاران پیوند اعضا از امتیازات ورزشکاران عادی برخوردار باشند. چون این ورزشکاران با سختی و تحمل مشکلات فراوان سعی می‌کنند خود را به دنیا ثابت کنند و ایران را بالا ببرند. ما طی سال‌هایی که در مسابقات برون‌مرزی و جهانی حضور داشتیم غیر از مدالی که خودمان کسب کرده‌ایم، هیچ پاداشی نگرفته‌ایم. حتی به اندازه یک عدد سکه. سالیان سال است که عضو تیم ملی هستیم اما دریغ از دریافت یک ماه حقوق. هرگز حقوقی دریافت نکرده‌ایم. مطمئن باشید آن مسئولی که هر ساله کاروان ایران را به مسابقات می‌برد و این همه هزینه می‌کند حتماً سودی برایش دارد و امتیازاتی به دست می‌آورد اما در قبال ورزشکاران سهل‌انگاری می‌کند. تربیت‌بدنی، کمپی است برای ترک ورزش...»
گفتني است نیلوفر محمدی، اواخر خرداد ماه سال 95 در مسابقات ورزشی پیوند اعضا خاورمیانه که در مصر برگزار می‌شود، شرکت می‌کند. در این مسابقات کشورهای ایران، ترکیه، پاکستان، عربستان، قطر، کویت، تونس، عراق، سوریه و سایر کشورهای خاورمیانه حضور دارند. برگزاری این مسابقات از سطح خوبی برخوردار است و تیم ایران، بخصوص تیم کرمانشاه از پرمدال‌آورترین‌ کاروان‌های ورزشی حاضر در این مسابقات است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.