|

يونس در گفت‌وگو با شرق

چشم انتظار مردم نيكوكارم

(ی-ع) در آخری گفت‌وگوی خود با شرق از شب قبل از اعدام و ماجرای به تعویق افتادن اعدام خود سخن می‌گوید:

پیش از این در گفت‌وگو با شرق گفته بودی ای کاش شرایطی بوجود آید که با خانواده مقتول روبرو شوی. گویا این اتفاق آن هم در بدترین حالت ممکن رخ داد و بالاخره پس از پنج سال که در زندان بودی، آنها را دیدی. موفق شدی حرف‌های ناگفته‌ات را به آنها بگویی؟
بله پس از هفت سال آنها را دیدم و با آنها صحبت کردم. تا حدودی توانستم حرف‌هایم را به آنها بگویم ولی بیشتر حرف‌هایی که می‌خواستم به آنها بگویم یادم رفت!
چرا بیشتر حرف‌هایت را فراموش کردی؟
بعضی وقت‌ها آدم برای کاری که می‌خواهد انجام بدهد برنامه‌ریزی می‌کند. ملاقات آنها برای من ناگهانی بود و من انتظار دیدن آنها را نداشتم.
یعنی از قبل نمی‌دانستی قرار است خانواده مقتول را ملاقات کنی؟
نه. چهارشنبه شب مرا به بند 10 انتقال دادند. آنوقت فهمیدم که قرار است اعدام شوم و دنیا برایم به آخر رسید. آن شب به جز دعا و نماز به هیچ چیز دیگر فکر نمی‌کردم.
بند 10 بند اعدامی‌هاست؟
زندانی‌هایی که قرار است اعدام شوند یک شب قبل از اعدام به بند 10 منتقل می‌شوند و تا صبح آنجا می‌مانند.
پس آن شب را در بند اعدامی‌ها به صبح رساندی. احساست به عنوان کسی که یک شب را به عنوان آخرین شب زندگی به صبح رسانده چه بود؟
خیلی سخت بود. من هرچه بگویم سخت بود، شما آن را درک نمی‌کنید. آرزو می‌کردم هیچ وقت روشنی صبح را نبینم و اصلا صبح نشود. تا صدای در آهنی سلول را می‌شنیدم و یا حتا صدای پا می‌شنیدم، ضربان قلبم می‌رفت روی هزار. اصلا نخوابیدم. (مدتی مکث می‌کند). مطمئن بودم که مرگم حتمی است...
پس از آنکه شب به پایان رسید و صبح اعدام رسید چه اتفاقی افتاد که اعدام نشدی؟
با تلاش و صحبت‌های رییس زندان آقای فرزادی و مسوول اجرای حکم زندان که با خانواده مقتول کردند ما را در یکی از اتاق‌های زندان با هم روبرو کردندو با هم صحبت کردیم.
پس از هفت سال که تو را دیدند، با تو چه برخوردی داشتند و چه گفتند؟
رییس زندان از آنها درخواست کرد که مرا ببخشند و آنها در پاسخ به او گفتند که چه تضمینی وجود دارد که من بعد از آزادی دوباره مرتکب قتل نشوم. آنوقت بود که من حرف‌هایم را زدم.
به آنها چه گفتی و نتیجه‌اش چه شد؟
گفتم من اگر آدم بی‌وجدانی بودم بعد از فرار به ترکیه دوباره به ایران بر نمی‌گشتم و خود را تسلیم نمی‌کردم. گفتم من عذاب وجدان داشتم و خودم مرگ را انتخاب کردم. آنها هم دیگر حرفی نزدند.
در آخر صحبت‌هایشان چه نتیجه‌ای گرفتند؟
آنها دو ماه به من فرصت دادند که مبلغ دیه را آماده کنم. تا سوم اسفند ماه به من وقت دادند.
مبلغ دیه‌ای که باید بپردازی چقدر است؟
300 میلیون تومان خواسته‌اند
خانواده‌ات چه مقدار از این پول را آماده کرده‌اند؟
حدود 60میلیون آن جور شده که بخش زیادی از آن از طریق روزنامه شرق بود.
فکر می‌کنی 240 میلیون تومان دیگر تا دو ماه دیگر جور شود؟
توکلم به خداست. آن خدایی که مرگ مرا دو ماه عقب انداخت اگر بخواهد هرکاری می‌تواند بکند. بعد از خدا چشم انتظار مردم خیّر و نیکوکار هستم.

(ی-ع) در آخری گفت‌وگوی خود با شرق از شب قبل از اعدام و ماجرای به تعویق افتادن اعدام خود سخن می‌گوید:

پیش از این در گفت‌وگو با شرق گفته بودی ای کاش شرایطی بوجود آید که با خانواده مقتول روبرو شوی. گویا این اتفاق آن هم در بدترین حالت ممکن رخ داد و بالاخره پس از پنج سال که در زندان بودی، آنها را دیدی. موفق شدی حرف‌های ناگفته‌ات را به آنها بگویی؟
بله پس از هفت سال آنها را دیدم و با آنها صحبت کردم. تا حدودی توانستم حرف‌هایم را به آنها بگویم ولی بیشتر حرف‌هایی که می‌خواستم به آنها بگویم یادم رفت!
چرا بیشتر حرف‌هایت را فراموش کردی؟
بعضی وقت‌ها آدم برای کاری که می‌خواهد انجام بدهد برنامه‌ریزی می‌کند. ملاقات آنها برای من ناگهانی بود و من انتظار دیدن آنها را نداشتم.
یعنی از قبل نمی‌دانستی قرار است خانواده مقتول را ملاقات کنی؟
نه. چهارشنبه شب مرا به بند 10 انتقال دادند. آنوقت فهمیدم که قرار است اعدام شوم و دنیا برایم به آخر رسید. آن شب به جز دعا و نماز به هیچ چیز دیگر فکر نمی‌کردم.
بند 10 بند اعدامی‌هاست؟
زندانی‌هایی که قرار است اعدام شوند یک شب قبل از اعدام به بند 10 منتقل می‌شوند و تا صبح آنجا می‌مانند.
پس آن شب را در بند اعدامی‌ها به صبح رساندی. احساست به عنوان کسی که یک شب را به عنوان آخرین شب زندگی به صبح رسانده چه بود؟
خیلی سخت بود. من هرچه بگویم سخت بود، شما آن را درک نمی‌کنید. آرزو می‌کردم هیچ وقت روشنی صبح را نبینم و اصلا صبح نشود. تا صدای در آهنی سلول را می‌شنیدم و یا حتا صدای پا می‌شنیدم، ضربان قلبم می‌رفت روی هزار. اصلا نخوابیدم. (مدتی مکث می‌کند). مطمئن بودم که مرگم حتمی است...
پس از آنکه شب به پایان رسید و صبح اعدام رسید چه اتفاقی افتاد که اعدام نشدی؟
با تلاش و صحبت‌های رییس زندان آقای فرزادی و مسوول اجرای حکم زندان که با خانواده مقتول کردند ما را در یکی از اتاق‌های زندان با هم روبرو کردندو با هم صحبت کردیم.
پس از هفت سال که تو را دیدند، با تو چه برخوردی داشتند و چه گفتند؟
رییس زندان از آنها درخواست کرد که مرا ببخشند و آنها در پاسخ به او گفتند که چه تضمینی وجود دارد که من بعد از آزادی دوباره مرتکب قتل نشوم. آنوقت بود که من حرف‌هایم را زدم.
به آنها چه گفتی و نتیجه‌اش چه شد؟
گفتم من اگر آدم بی‌وجدانی بودم بعد از فرار به ترکیه دوباره به ایران بر نمی‌گشتم و خود را تسلیم نمی‌کردم. گفتم من عذاب وجدان داشتم و خودم مرگ را انتخاب کردم. آنها هم دیگر حرفی نزدند.
در آخر صحبت‌هایشان چه نتیجه‌ای گرفتند؟
آنها دو ماه به من فرصت دادند که مبلغ دیه را آماده کنم. تا سوم اسفند ماه به من وقت دادند.
مبلغ دیه‌ای که باید بپردازی چقدر است؟
300 میلیون تومان خواسته‌اند
خانواده‌ات چه مقدار از این پول را آماده کرده‌اند؟
حدود 60میلیون آن جور شده که بخش زیادی از آن از طریق روزنامه شرق بود.
فکر می‌کنی 240 میلیون تومان دیگر تا دو ماه دیگر جور شود؟
توکلم به خداست. آن خدایی که مرگ مرا دو ماه عقب انداخت اگر بخواهد هرکاری می‌تواند بکند. بعد از خدا چشم انتظار مردم خیّر و نیکوکار هستم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.