«گلایههای جشنوارهای»
محمد حبیبیان: «بچههای کرمانشاه جشنوارهزده هستند. در طول نه ماه از سال هیچ فعالیتی ندارند اما در آستانه جشنواره استانی، همه هجوم میآورند برای اجرای تئاتر». این بخشی از پاسخ حجتالاسلام هدایت حیدری به اعتراض عدهای از تئاتریهای کرمانشاه به کیفیت پایین برگزاری جشنواره تئاتر بود.
«سعید فرازمند» از کارگردانان و بازیگران تئاتر استان در اینباره به شرق میگوید: «چرا هرساله بودجه تئاتر اعلام نمیشود؟ چرا بودجه تئاتر استان مشخص نیست؟ چرا ارشاد بیلان سالانه مخارج و درآمدها را اعلام نمیکند؟ جشنواره تئاتر پیشانی و تابلوی فرهنگی شهر ماست. باید آبرو و حیثیت کرمانشاه را حفظ کند. ما حاضریم نفری پانصد هزارتومان هم کمک کنیم ولی آبروی جشنواره حفظ شود». فرازمند با اشاره به مراسم اختتامیه از پایین بودن سطح این مراسم گفت. او ادامه داد: «چرا در این مراسم نامی از درگذشتگان نیامد؟ خانم شیرزادی سالها بری تئاتر کرمانشاه زحمت کشید. چرا اختتامیه مثل مراسم ترحیم برگزار شد؟ چرا به کارگردانان لوح فشرده کارهایشان را ندادند؟ قبلا در پایان هر اجرا گروهها با دستهگل تقدیر میشدند ولی امسال دریغ از یک شاخه گل. قبلا کلاس آموزش در جشنوارهها جلسههای نقد و بررسی بود که آن هم امسال حذف شده بود. مسوولین فقط به فکر این هستند که زودتر جشنواره پایان یابد تا گزارشش را به تهران بفرستند». اما هدايت حيدري رییس انجمن نمایش در مورد جشنواره و مراسم اختتامیه نظر دیگری داشت: «احترام به شعائر اسلامی و پاسداشت فرهنگ دینی ما، بیش
و پیش از هرکس بر عهده هنرمندان است. زیرا که هنرمندان طلایهداران فرهنگ و آیین و سنت دینی جامعه خویش هستند. مراسم اختتامیه در آستانه ماه محرم اجرا شد آن هم در شرایطیکه تمام شهر سیاهپوش بود و پرچمهای سیاه در جلوی مغازهها و منازل و ادارات برافراشته شده بود. ما به احترام همین مردم که داعیه دلسوزی برای آنها را داریم، نخواستیم اختتامیه برگزار کنیم که سبب جریحهدار کردن احساسات مردم نشود».
گله و شکایت تئاتری ها اما تنها به پایین بودن سطح اختتامیه ختم نمیشد. یکی از بازیگران گروه فرازمند از محل تمرین شکایت داشت: «زندان هم هواکش دارد اما اتاق تمرینی که به ما دادند، حتا یک هواکش هم نداشت. این دیگر ربطی به زمان برگزاری اختتامیه ندارد». رییس انجمن نمایش در مورد محل تمرینها چنین پاسخ داد: «وقتی نزدیک جشنواره میشود، حداقل سیچهل گروه متقاضی محل تمرین هستند. مسلم است که جای تمرین نداشته باشیم و نکته مهمتر اینکه همه میخواهند بعدازظهر آن هم در ساعتی مشخص تمرین کنند. هیچکس تایم صبح ها را نمیخواهد. اگر دوستان جای ما بودند چگونه برنامهریزی میکرند؟»
اما یکی از جدیترین نقدها و اعتراضهای هنرمندان به مبالغ جوایز و اختصاص بودجه به گروهها بود. فرازمند در اینباره ادامه میدهد: «درآمد من از تئاتر نیست. من نماینده جماعتی هنرمند هستم و دون شخصیت خودم میدانم که این پولها را بگیرم. آیا نشان هنرمند و ارزش او تنها 300هزار تومان است؟ تازه مانده به اینکه پولها را هم چگونه بدهند؟ متاسفانه خیلی توهینآمیز است که ندادنش بهتر است. درگروه هفت هشت نفری ما همه دارای مدرک فوق لیسانس هستند. حتا یک لوح تقدیر هم به ما ندادند. ورودی جشنواره یعنی مبلغی که بابت اجرای دکور و سایر هزینهها به گروههای انتخابی داده شده بود، پانصد هزار تومان بود. من چطور این پول را بین ده نفر که اکثر آنها از شهرک ظفر سر تمرین حاضر میشدند تقسیم کنم؟ برای پول دکور و آفیش و بروشور چه کنم؟ آیا ما شایسته یک تقدیر ساده هم نبودیم؟»
رییس انجمن نمایش اما در پاسخ به این مورد میگویند: «انتقاد دوستان درمورد پایین بودن مبالغ ورودی و جوایز پذیرفتنی است ولی زمانی که ما یک بودجه اندک و محدودی داریم، چارهای جز پرداخت این مبلغ نیست».گلایهها فراوان بود و شکوهها بسیار. مورد دیگری که هنرمندان به آن نقد داشتند، بولتن جشنواره بود. هنرمند دیگری در اینباره میگفت: «تابحال بولتنی در این سطح نازل ندیدم. بعلاوه اینکه در لوحتقدیرهایی که به ما دادند، با خودکار آبی اسم ما نوشته شده بود و با خط بسیار بد. تنها سه بنر در سطح شهر نصب شده بود که آن هم هرکدام چند غلط املایی داشت. وقتی نقد میکنیم و تذکر میدهیم هم میگویند ولش کن...»
دیگر هنرمند گروه با مقایسه مراسم اختتامیه جشنواره کرمانشاه با ایلام گفت: «بروند از ایلام که یک استان محروم است یاد بگیرند. من امسال آنجا بودم. مگر آنجا هم محرم نبود؟»
سعید فرازمند و گروهش امسال با نمایش «چقدر قیافه شما برایم آشنا نیست» در جشنواره شرکت کرده بودند. بازیگرانش رضا عاطفیان، ندا قاسمی، سمیه رضایی و میثم علیرضاپور بودند. یکی از بازیگران میگوید: «ما چماقدارن فرهنگی هستیم که برای بالا بردن آمار از ما استفاده میکنند». رییس انجمن نمایش اما در مورد بودجه تئاتر دلخونتر از هنرمندان بود. او بیان داشت: «با توجه به تحریمهای ظالمانه، درآمدهای دولت محدود شده است و در دنیا مرسوم است که وقتی دولتها دچار مضیقه مالی میشوند، بودجه بخش فرهنگ و آموزش و بهداشت را محدود میکنند. ایران هم از این قاعده مستثنا نیست. بودجه تئاتر طی این سی ماهی که من مسوول انجمن بودهام به حدی اندک بوده که قابل ذکر نیست والبته ناگفته نماند که با تدبیر مدیرکل محترم ارشاد، تالار انتظار به مدت یک سال به انجمن نمایش واگذار شد و از محل درآمدهای تالار، بودجه انجمن و کمک هزینه اجراهای (حتا سنوات گذشته) پرداخت شد. همزمان با برگزاری جشنواره استانی تئاتر امسال قرارداد تالار منقضی و انجمن از این درآمد هم محروم شد».
جشنواره تئاتر تقریبا هیچ سالی بیحاشیه و گلایه نبوده است و منطبق کردن انتظارات به حق تئاتریها با امکانات و بودجه محدود بخش فرهنگی استان، ماموریتی است تقریبا غیر ممکن.
محمد حبیبیان: «بچههای کرمانشاه جشنوارهزده هستند. در طول نه ماه از سال هیچ فعالیتی ندارند اما در آستانه جشنواره استانی، همه هجوم میآورند برای اجرای تئاتر». این بخشی از پاسخ حجتالاسلام هدایت حیدری به اعتراض عدهای از تئاتریهای کرمانشاه به کیفیت پایین برگزاری جشنواره تئاتر بود.
«سعید فرازمند» از کارگردانان و بازیگران تئاتر استان در اینباره به شرق میگوید: «چرا هرساله بودجه تئاتر اعلام نمیشود؟ چرا بودجه تئاتر استان مشخص نیست؟ چرا ارشاد بیلان سالانه مخارج و درآمدها را اعلام نمیکند؟ جشنواره تئاتر پیشانی و تابلوی فرهنگی شهر ماست. باید آبرو و حیثیت کرمانشاه را حفظ کند. ما حاضریم نفری پانصد هزارتومان هم کمک کنیم ولی آبروی جشنواره حفظ شود». فرازمند با اشاره به مراسم اختتامیه از پایین بودن سطح این مراسم گفت. او ادامه داد: «چرا در این مراسم نامی از درگذشتگان نیامد؟ خانم شیرزادی سالها بری تئاتر کرمانشاه زحمت کشید. چرا اختتامیه مثل مراسم ترحیم برگزار شد؟ چرا به کارگردانان لوح فشرده کارهایشان را ندادند؟ قبلا در پایان هر اجرا گروهها با دستهگل تقدیر میشدند ولی امسال دریغ از یک شاخه گل. قبلا کلاس آموزش در جشنوارهها جلسههای نقد و بررسی بود که آن هم امسال حذف شده بود. مسوولین فقط به فکر این هستند که زودتر جشنواره پایان یابد تا گزارشش را به تهران بفرستند». اما هدايت حيدري رییس انجمن نمایش در مورد جشنواره و مراسم اختتامیه نظر دیگری داشت: «احترام به شعائر اسلامی و پاسداشت فرهنگ دینی ما، بیش
و پیش از هرکس بر عهده هنرمندان است. زیرا که هنرمندان طلایهداران فرهنگ و آیین و سنت دینی جامعه خویش هستند. مراسم اختتامیه در آستانه ماه محرم اجرا شد آن هم در شرایطیکه تمام شهر سیاهپوش بود و پرچمهای سیاه در جلوی مغازهها و منازل و ادارات برافراشته شده بود. ما به احترام همین مردم که داعیه دلسوزی برای آنها را داریم، نخواستیم اختتامیه برگزار کنیم که سبب جریحهدار کردن احساسات مردم نشود».
گله و شکایت تئاتری ها اما تنها به پایین بودن سطح اختتامیه ختم نمیشد. یکی از بازیگران گروه فرازمند از محل تمرین شکایت داشت: «زندان هم هواکش دارد اما اتاق تمرینی که به ما دادند، حتا یک هواکش هم نداشت. این دیگر ربطی به زمان برگزاری اختتامیه ندارد». رییس انجمن نمایش در مورد محل تمرینها چنین پاسخ داد: «وقتی نزدیک جشنواره میشود، حداقل سیچهل گروه متقاضی محل تمرین هستند. مسلم است که جای تمرین نداشته باشیم و نکته مهمتر اینکه همه میخواهند بعدازظهر آن هم در ساعتی مشخص تمرین کنند. هیچکس تایم صبح ها را نمیخواهد. اگر دوستان جای ما بودند چگونه برنامهریزی میکرند؟»
اما یکی از جدیترین نقدها و اعتراضهای هنرمندان به مبالغ جوایز و اختصاص بودجه به گروهها بود. فرازمند در اینباره ادامه میدهد: «درآمد من از تئاتر نیست. من نماینده جماعتی هنرمند هستم و دون شخصیت خودم میدانم که این پولها را بگیرم. آیا نشان هنرمند و ارزش او تنها 300هزار تومان است؟ تازه مانده به اینکه پولها را هم چگونه بدهند؟ متاسفانه خیلی توهینآمیز است که ندادنش بهتر است. درگروه هفت هشت نفری ما همه دارای مدرک فوق لیسانس هستند. حتا یک لوح تقدیر هم به ما ندادند. ورودی جشنواره یعنی مبلغی که بابت اجرای دکور و سایر هزینهها به گروههای انتخابی داده شده بود، پانصد هزار تومان بود. من چطور این پول را بین ده نفر که اکثر آنها از شهرک ظفر سر تمرین حاضر میشدند تقسیم کنم؟ برای پول دکور و آفیش و بروشور چه کنم؟ آیا ما شایسته یک تقدیر ساده هم نبودیم؟»
رییس انجمن نمایش اما در پاسخ به این مورد میگویند: «انتقاد دوستان درمورد پایین بودن مبالغ ورودی و جوایز پذیرفتنی است ولی زمانی که ما یک بودجه اندک و محدودی داریم، چارهای جز پرداخت این مبلغ نیست».گلایهها فراوان بود و شکوهها بسیار. مورد دیگری که هنرمندان به آن نقد داشتند، بولتن جشنواره بود. هنرمند دیگری در اینباره میگفت: «تابحال بولتنی در این سطح نازل ندیدم. بعلاوه اینکه در لوحتقدیرهایی که به ما دادند، با خودکار آبی اسم ما نوشته شده بود و با خط بسیار بد. تنها سه بنر در سطح شهر نصب شده بود که آن هم هرکدام چند غلط املایی داشت. وقتی نقد میکنیم و تذکر میدهیم هم میگویند ولش کن...»
دیگر هنرمند گروه با مقایسه مراسم اختتامیه جشنواره کرمانشاه با ایلام گفت: «بروند از ایلام که یک استان محروم است یاد بگیرند. من امسال آنجا بودم. مگر آنجا هم محرم نبود؟»
سعید فرازمند و گروهش امسال با نمایش «چقدر قیافه شما برایم آشنا نیست» در جشنواره شرکت کرده بودند. بازیگرانش رضا عاطفیان، ندا قاسمی، سمیه رضایی و میثم علیرضاپور بودند. یکی از بازیگران میگوید: «ما چماقدارن فرهنگی هستیم که برای بالا بردن آمار از ما استفاده میکنند». رییس انجمن نمایش اما در مورد بودجه تئاتر دلخونتر از هنرمندان بود. او بیان داشت: «با توجه به تحریمهای ظالمانه، درآمدهای دولت محدود شده است و در دنیا مرسوم است که وقتی دولتها دچار مضیقه مالی میشوند، بودجه بخش فرهنگ و آموزش و بهداشت را محدود میکنند. ایران هم از این قاعده مستثنا نیست. بودجه تئاتر طی این سی ماهی که من مسوول انجمن بودهام به حدی اندک بوده که قابل ذکر نیست والبته ناگفته نماند که با تدبیر مدیرکل محترم ارشاد، تالار انتظار به مدت یک سال به انجمن نمایش واگذار شد و از محل درآمدهای تالار، بودجه انجمن و کمک هزینه اجراهای (حتا سنوات گذشته) پرداخت شد. همزمان با برگزاری جشنواره استانی تئاتر امسال قرارداد تالار منقضی و انجمن از این درآمد هم محروم شد».
جشنواره تئاتر تقریبا هیچ سالی بیحاشیه و گلایه نبوده است و منطبق کردن انتظارات به حق تئاتریها با امکانات و بودجه محدود بخش فرهنگی استان، ماموریتی است تقریبا غیر ممکن.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.