منهاي سياست
ملزيار خسروي
سرخوردگي، با همه پيچيدگيهاي پيدا و پنهانش، با معادلهاي ساده قابلصورتبندي و اندازهگيري است؛ سرخوردگي، حاصل تفريق اميدها و آروزهاست از شرايط واقعي. به زبان ديگر، هرچه دره ميان روياهاي فرد با زندگي روزمره و ملموس او ژرفتر باشد، سرخوردگياش بيشتر ميشود. اين فرمول را - با اندكي تسامح - مي توان به عرصه اجتماعي نيز تعميم داد. سرخوردگي جمعي چيزي نيست جز فاصله بعيد پديد آمده ميان جايگاه مورد انتظار و مطلوب ذهني يك جامعه با شرايط عيني و واقعي زيست آن جامعه.سخنم را با يك نمونه روشن ميكنم. فرض كنيد يك كشتيگير با اميد و انتظار ايستادن بر سكوي نخست قهرماني جهان پاي به عرصه رقابت بگذارد. اگر اين انتظار و اميد علاوه بر خود او در ميان هم تيميها و همشهريان و اهالي ورزش ديارش قطعي و در دسترس فرض شود، حتي دوم شدن او در مسابقات شكستي تلخ و ناكامي بارز تلقي خواهد شد. در چنين حال و هوايي، ميزان تلاش و آمادگي و ورزشكار، سطح حريفان و مسابقه و ... همگي موضوعي فرعي تلقي شده و گوش كسي به توجيههايي از اين دست كه اغلب نيز پس از افتادن تشت ناكامي از بام بيان ميشود بدهكار نخواهد بود.حال فرض كنيد همين ورزشكار با تحليل دقيق
از شرايط مسابقه، ميزان آمادگي خود و نيز قدرت حريف پاي به عرصه رقابت بگذارد. در چنين حال و هواي به دور از هيجان و ذوقزدگي، از نگاه تماشاگران و طرفداران، مهم انجام حداكثر تلاش و بهره گرفتن از همه روزنهها و امكانات موجود براي پيشي گرفتن بر حريفان و پيش رفتن تا آخرين مرزهاي ممكن خواهد بود. بر همين اساس شايد نايب قهرمان نيز در بازگشت به شهر و ديار با هلهله شادي و حلقه گل بر گردن تا خانه بدرقه شود.
مهمتر اينكه نه خود ورزشكار و نه تماشاگران دچار سرخوردگي بيهوده نشده و اميد عزمشان براي دستيابي به نتايج بهتر در كارزارهاي بعدي زايل نميشود.رقابتهاي سياسي با همه پيچيدگيهايش، با رقابتهاي ورزشي بي شباهت نيست. البته به شرط آنكه روح جوانمردي و صداقت در هيچيك، در مسلخ برد و باختهاي گذرا، ذبح نشود.هيچ يك از ما نبايد از ياد ببريم كه صرفنظر از نتيجه انتخابات اسفند و «منهاي سياست» آنچه باقي ميماند ماييم و شهر و دياري كه زيستبوم مشترك ماست. مايي كه ملزم به زيستن در كنار يكديگريم و نيازمند هم...
اكنون اين ماييم، در ميانه فصلي سرد، در پيله انتظار و اميدي كه اندك اندك جوانه مي زند.
سرخوردگي، با همه پيچيدگيهاي پيدا و پنهانش، با معادلهاي ساده قابلصورتبندي و اندازهگيري است؛ سرخوردگي، حاصل تفريق اميدها و آروزهاست از شرايط واقعي. به زبان ديگر، هرچه دره ميان روياهاي فرد با زندگي روزمره و ملموس او ژرفتر باشد، سرخوردگياش بيشتر ميشود. اين فرمول را - با اندكي تسامح - مي توان به عرصه اجتماعي نيز تعميم داد. سرخوردگي جمعي چيزي نيست جز فاصله بعيد پديد آمده ميان جايگاه مورد انتظار و مطلوب ذهني يك جامعه با شرايط عيني و واقعي زيست آن جامعه.سخنم را با يك نمونه روشن ميكنم. فرض كنيد يك كشتيگير با اميد و انتظار ايستادن بر سكوي نخست قهرماني جهان پاي به عرصه رقابت بگذارد. اگر اين انتظار و اميد علاوه بر خود او در ميان هم تيميها و همشهريان و اهالي ورزش ديارش قطعي و در دسترس فرض شود، حتي دوم شدن او در مسابقات شكستي تلخ و ناكامي بارز تلقي خواهد شد. در چنين حال و هوايي، ميزان تلاش و آمادگي و ورزشكار، سطح حريفان و مسابقه و ... همگي موضوعي فرعي تلقي شده و گوش كسي به توجيههايي از اين دست كه اغلب نيز پس از افتادن تشت ناكامي از بام بيان ميشود بدهكار نخواهد بود.حال فرض كنيد همين ورزشكار با تحليل دقيق
از شرايط مسابقه، ميزان آمادگي خود و نيز قدرت حريف پاي به عرصه رقابت بگذارد. در چنين حال و هواي به دور از هيجان و ذوقزدگي، از نگاه تماشاگران و طرفداران، مهم انجام حداكثر تلاش و بهره گرفتن از همه روزنهها و امكانات موجود براي پيشي گرفتن بر حريفان و پيش رفتن تا آخرين مرزهاي ممكن خواهد بود. بر همين اساس شايد نايب قهرمان نيز در بازگشت به شهر و ديار با هلهله شادي و حلقه گل بر گردن تا خانه بدرقه شود.
مهمتر اينكه نه خود ورزشكار و نه تماشاگران دچار سرخوردگي بيهوده نشده و اميد عزمشان براي دستيابي به نتايج بهتر در كارزارهاي بعدي زايل نميشود.رقابتهاي سياسي با همه پيچيدگيهايش، با رقابتهاي ورزشي بي شباهت نيست. البته به شرط آنكه روح جوانمردي و صداقت در هيچيك، در مسلخ برد و باختهاي گذرا، ذبح نشود.هيچ يك از ما نبايد از ياد ببريم كه صرفنظر از نتيجه انتخابات اسفند و «منهاي سياست» آنچه باقي ميماند ماييم و شهر و دياري كه زيستبوم مشترك ماست. مايي كه ملزم به زيستن در كنار يكديگريم و نيازمند هم...
اكنون اين ماييم، در ميانه فصلي سرد، در پيله انتظار و اميدي كه اندك اندك جوانه مي زند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.