سی سالگی
حسن لطفی . نویسنده و کارگردان
سینما که نود ساله میشود ( 1985 میلادی) سرانجام پیگیری های هادی تبسمی (مدیر اداره ارشاد وقت) در سال 1364 ثمر میدهد و دفتر سینمای جوان در محل کتابخانه عارف در قزوین تاسیس میشود. با راه اندازی این دفتر روند فیلمسازی در قزوین و شهرها و روستاهای پیرامونش شکل و سرعت بهتری پیدا میکند . البته فیلمسازی در قزوین سال ها پیش از آن آغاز گشته و در آن سالها تنها عده ای از جوانان علاقمند همت به خرج داده و با پول تو جیبی خود فیلمهای «سوپر هشتی» ساخته بودند، اگر چه این فیلمها تاثیر چندانی در جریان متلاطم فیلمسازی دهه پنجاه سینمای کشور نداشت . یکسال بعد در مرداد 1365 اولین فیلم های تولیدی این فیلمسازان در سینما مهتاب ( ارشاد ) بر روی پرده میرود تا آغاز جدی تری از حضور نسل جدید فیلمسازی قزوین باشد.
نسلی که با بلند شدن طول عمر سینمای جوان پایش به جشنواره های داخلی و خارجی باز میشود و کم کم تبدیل به فیلمسازانی در عرصه سینما و تلویزیون کشور میگردند ( مرتضی متولی، محمدرضا رحمانی، محمد رضا تیموری، محسن آقالر، ذبیح اله رحمانی، مجید عاشقی، حمید نجفی، امیر یوسفی و ....) در کنار اینها با گذشت زمان نسل جوان تر فیلمسازی (عطا مجابی، مهری رحیم زاده، مریم خوئینی، سمیه زاجکانی، حامد کولجه ای، امیر جلالیان، مجتبی کوهی، حامد فارسی، شهرام رحیمی، میثم آقا جانزاده، محمود آقازاده، مریم کریمی و ...) هم پر شور اعلام حضور میکنند. حالا در سی سالگی سینمای جوان قزوین به همت همه فیلمسازان این خطه و با همراهی مسوولین و مدرسان سالهای مختلف آن، این دفتر در بین دفاتر برتر کشور است. اما این یکروی سکه است. روی دیگر آن شتابی است که در حد و اندازه توان فیلمسازان مستعد این استان نیست . شتابی که تنها بی پولی توانسته سد راهش شود. بله بی پولی، دردی که اگر همت متولیان بخش های فرهنگی و اداری و سیاسی شهر جدی تر شود، بی شک قابل رفع است.
البته در کنار این بی پولی کمی تنبلی و ظلم در حق خود فیلمسازان هم دلیل دیگری است، دلیلی که دیر یا زود با خواست و باور خود فیلمسازان مستعد باید از بین رود. ناگفته نماند هرچه با گذشت زمان روند فیلمسازی استان بهتر شد اوضاع سالن های نمایش فیلم و سینما بد و بدتر گردید. از پنج سینمای فعال سالهای قبل از انقلاب تنها یک سینما مانده است. از دو سینمای ساخته شده در سالهای اخیر هم فقط سینما بهمن فعال است. شاید وقت ساخت مجتمع تجاری، تفریحی و هنری در قزوین رسیده باشد.
مجتمعهایی با مغازههای تجاری در طبقات پائین تر و چند سالن سینما در کنار آن، یادمان باشد که سینمای خانگی نمیتواند جای سالن سینما را بگیرد. سینمایی که به جای نزدیک کردن آدمهای غریبه ، گاهی اعضاء یک خانواده را از هم دور میکند و هیچ حس مشترکی در آن پیدا نمی شود. حالا وقت آن رسیده که بهترینها را برای سینما در قزوین آرزو کنیم و شمع سی سالگی را فُوت کنیم.
سینما که نود ساله میشود ( 1985 میلادی) سرانجام پیگیری های هادی تبسمی (مدیر اداره ارشاد وقت) در سال 1364 ثمر میدهد و دفتر سینمای جوان در محل کتابخانه عارف در قزوین تاسیس میشود. با راه اندازی این دفتر روند فیلمسازی در قزوین و شهرها و روستاهای پیرامونش شکل و سرعت بهتری پیدا میکند . البته فیلمسازی در قزوین سال ها پیش از آن آغاز گشته و در آن سالها تنها عده ای از جوانان علاقمند همت به خرج داده و با پول تو جیبی خود فیلمهای «سوپر هشتی» ساخته بودند، اگر چه این فیلمها تاثیر چندانی در جریان متلاطم فیلمسازی دهه پنجاه سینمای کشور نداشت . یکسال بعد در مرداد 1365 اولین فیلم های تولیدی این فیلمسازان در سینما مهتاب ( ارشاد ) بر روی پرده میرود تا آغاز جدی تری از حضور نسل جدید فیلمسازی قزوین باشد.
نسلی که با بلند شدن طول عمر سینمای جوان پایش به جشنواره های داخلی و خارجی باز میشود و کم کم تبدیل به فیلمسازانی در عرصه سینما و تلویزیون کشور میگردند ( مرتضی متولی، محمدرضا رحمانی، محمد رضا تیموری، محسن آقالر، ذبیح اله رحمانی، مجید عاشقی، حمید نجفی، امیر یوسفی و ....) در کنار اینها با گذشت زمان نسل جوان تر فیلمسازی (عطا مجابی، مهری رحیم زاده، مریم خوئینی، سمیه زاجکانی، حامد کولجه ای، امیر جلالیان، مجتبی کوهی، حامد فارسی، شهرام رحیمی، میثم آقا جانزاده، محمود آقازاده، مریم کریمی و ...) هم پر شور اعلام حضور میکنند. حالا در سی سالگی سینمای جوان قزوین به همت همه فیلمسازان این خطه و با همراهی مسوولین و مدرسان سالهای مختلف آن، این دفتر در بین دفاتر برتر کشور است. اما این یکروی سکه است. روی دیگر آن شتابی است که در حد و اندازه توان فیلمسازان مستعد این استان نیست . شتابی که تنها بی پولی توانسته سد راهش شود. بله بی پولی، دردی که اگر همت متولیان بخش های فرهنگی و اداری و سیاسی شهر جدی تر شود، بی شک قابل رفع است.
البته در کنار این بی پولی کمی تنبلی و ظلم در حق خود فیلمسازان هم دلیل دیگری است، دلیلی که دیر یا زود با خواست و باور خود فیلمسازان مستعد باید از بین رود. ناگفته نماند هرچه با گذشت زمان روند فیلمسازی استان بهتر شد اوضاع سالن های نمایش فیلم و سینما بد و بدتر گردید. از پنج سینمای فعال سالهای قبل از انقلاب تنها یک سینما مانده است. از دو سینمای ساخته شده در سالهای اخیر هم فقط سینما بهمن فعال است. شاید وقت ساخت مجتمع تجاری، تفریحی و هنری در قزوین رسیده باشد.
مجتمعهایی با مغازههای تجاری در طبقات پائین تر و چند سالن سینما در کنار آن، یادمان باشد که سینمای خانگی نمیتواند جای سالن سینما را بگیرد. سینمایی که به جای نزدیک کردن آدمهای غریبه ، گاهی اعضاء یک خانواده را از هم دور میکند و هیچ حس مشترکی در آن پیدا نمی شود. حالا وقت آن رسیده که بهترینها را برای سینما در قزوین آرزو کنیم و شمع سی سالگی را فُوت کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.