وهم
بهرنگ چراغی
برای اینکه گم ام کند از «شاه بختی» نرفتم و انداختم توی کوچه پس کوچه ها. وقتی از «شریعتی» به «هشتی انقلاب» رسیدم باران نم نم گرفته بود و پرنده هم پر نمیزد. از «پل حاج محمدتقی» رفتم رو به بالا. آنجا که رسیدم نمیدانم چه شد که تصمیم گرفتم رو به «گاراژ» نروم. احساس میکردم نقشه اش این است که بکشاندم آنجا. پیچیدم دست چپ و آمدم سمت «چهارراه گاوکش ها». نزدیک «مهدیه» بودم که آب بینی اش را بالا کشید و تف کرد.وقتی آخرِ شب از خانه عمویم بیرون زدم، از همان «کَل هواس» همش حضورش را پشت سرم حس میکردم. عمویم اصرار کرد که با ماشین برساندنم. اما خواسته بودم این دو قدم را توی هوای پاییزی قدم بزنم. از کل هواس تا وقتی که روی «خیابان فرمانفرما» رسیدم، فکر کردم شاید حضورش اتفاقی است. اما «میدان شهناز» حس کردم که عمدا دنبالم می آید. مسیرم «آشیخ هادی» بود. اما گفتم شاید سمت گاراژ میرود و نمیخواستم حتی تا «وزیری» هم مسیرش باشم. به همین خاطر رو به پایین نرفتم و آمدم طرف شریعتی که از صدای کشیدن کفشهایش روی زمین فهمیدم هنوز هم دنبالم است.
روی زمین که تف کرد رعد و برقی زده شد و سایه اش را که افتاد جلوی خودم دیدم. قوی هیکل بود و حدود یک متر و نود قد داشت. از سایه اش به نظر می آمد چیزهایی به کمرش وصل است. شاید بی سیم، شاید باتوم، شاید تفنگ، یا چاقویی چیزی. شایدم همه را با هم به کمر بسته داشت. شلوارش شش جیب بود و خیلی خونسرد به نظر می آمد.به چهارراه که رسیدم، می خواستم بروم سمت «کوچه یزدی ها»، «درطویله»، «سرقبر آقا» و «پارک شیرین» را دور بزنم و بیایم توی «مُصَوَری» و بعد دوباره بروم سمت چهارراه گاوکش ها و بعدش «جوانشیر». اما دوست نداشتم که بفهمد ترسیده ام و بی مقصدم. به همین خاطر از چهارراه رفتم سمت مصوری. چند باری خواستم رویم را برگردانم و چهره اش را ببینم. اما ترس بَرَم داشته بود توان چرخاندن سرم را نداشتم. از صدای کفش هایش معلوم بود برای انجام کارش هیچ عجله ای ندارد و میخواهد سر فرصت کارش را بکند. دیگر حتی شک هم نداشتم که مقصودش من هستم. هیچ احمقی این وقت شب خیابان ها را مانند لقمهای دور سر خودش نمی گرداند. دوست داشتم بدانم چه میخواهد. چند بار خواستم رو برگردانم بروم سمتش، پول و موبایل و هر چیزی را که دارم بهش بدهم. اما این دیگر نهایت بی
ارادگی بود.باران شدت گرفته بود و مثل موش آب کشیده شده بودم. ای کاش قبول میکردم که با ماشین برساننم. چه میدانستم اینطور گیر می افتم. کاشکی حداقل با یکی بودم، آدم اینطور احساس آرامش بیشتری دارد.سرعتم را کم کردم که شاید بیاید و هر بلایی که میخواهد سرم بیاورد و از این همه رعد و برق و سایه و باران و سرما و ترس خلاص شود. اما انگار قصدش بیشتر ترساندنم بود.سرعتم را زیاد کردم که بهم نرسد و گم ام کند. اما مثل اینکه مانند سایه ام بود هر لحظه با همان فاصله دنبالم بود. با همان خونسردی. خواستم برگردم بروم باهاش درگیر شوم و خودم را از این فرار احمقانه خلاص کنم. اما شجاعت این کار را هم نداشتم و به مسیرم ادامه دادم.مصوری را رد کردم و رسیدم به «چهارراه شیر و خورشید». چند دقیقه ای ایستادم. دیگر نمیدانستم کجا بروم. شک داشتم که رو به «رفعتیه» برم یا «مصدق». اما هیچکدام را انتخاب نکردم. پیچیدم سمت راست و رفتم طرف «تاج گذاری» که پام گیر کرد به لبه ی جدول و بدجوری خوردم توی گندآب و تمام لباسم داغان شد. زمین که خوردم احساس کردم دیگر رفته و پشت سرم نیست، اما همین که بلند شدم و خواستم پشت سرم را نگاه کنم صدای صاف کردن سینه اش را
شنیدم. شاید بهم میخندید یا شایدم قصد داشت بفهماند که هنوز هم دنبالم است. آرزو داشتم هر چه زودتر این بازی مسخره تمام شود. چطور تمام شدنش دیگر برای مهم نبود فقط میخواستم یک نفس راحت بکشم.خواستم با کسی تماس بگیرم و کمک بخواهم. اما خیلی دیر بود همه خواب بودن. خواستم به پلیس زنگ بزنم. زنگ بزنم چه بگویم؟ او که آزاری به من نرسانده بود. و شاید تا من زنگ میزدم و پلیس می آمد میرفت و آنوقت شاید فکر می کردند نصف شبی قصد مسخره کردن پلیس را داشته ام و حتی بازداشتم می کردند.سر «چهارراه دانشسرا» که رسیدم بدون اینکه لحظه ای بایستم، سمت راست، کشیدم توی «مُنَزه». باران به شدت می بارید. دستم را کردم توی جیب کاپشنم و شروع کردم به دویدن. طوری میدویدم که فکر کند به خاطر شدت باران است، نه از ترس او. وقتی او هم شروع به دویدن کرد احساس می کردم که یک لشکر دارند پشت سرم میدوند و از شدت کوبیدن پایش روی زمین و توی آب باران قلبم به لرزه در می آمد.«سرچشمه» که رسیدم نای دویدن نداشتم و نفسم بالا نمی آمد. سرعتم را کم کردم و دوباره شروع کردم به قدم زدن.
هر وقت رعد و برق میزد چشمانم را می بستم، دیدن سایه اش همان یک بار برایم کافی بود و دوست نداشتم دوباره آن ترس را تجربه کنم.
از سرچشمه کشیدم روی «چهل متری سیروس» و آمدم طرف چهارراه جوانشیر. از آنجا خواستم بروم سمت «چهارراه اجاق» و از آنجا بندازم توی «خیابان سپه» و از «سه راه نواب» به وزیری و بعدشم آشیخ هادی. اما این کار را نکردم. از چهارراه رفتم رو به «میدان جوانشیر». میخواستم برگردم، برگردم و تا آنجا که توان دارم فریاد بزنم و بگویم دست از سرم بردار. اما ترسیدم. نمیدانم از چه ترسیدم. پاهایم دیگر توان راه رفتن نداشت. خسته بودم و میخواستم به خانه بروم و کم این لقمه را دور سرم بچرخانم. اما ترسیدم. قدم میزدم و خیال بافی میکردم که صدای کشیدن کبریت به گوشم رسید. چندتایی زد تا بالاخره یکی گُر گرفت و بعد از چند لحظه بوی تند سیگارش به مشامم نشست. نزدیک میدان بود که شروع کردم به دویدن سریع. اول خواستم از «خیابان گمرک» بروم اما چون میخواستم مسیرم را دور کنم که بهم نرسد دویدم طرف دیگر میدان که از «کوهساری» بروم پایین. آنجا جرعت کردم و سرم را برگرداندم که ببینم هنوز هم دنبالم است یا نه. هوا گرگ و میش بود اما دیدمش که آنطرف میدان ایستاده. پیش خودم گفتم پس حتما تمام شده و با خیال راحت از کوهساری آمدم پایین و کج کردم سمت گاراژ. از آخر
خیابان گمرک کمی رو به بالا آمدم و از «کوچه لک ها» رفتم رو به «جلوخان».داشتم میرفتم رو به «کاشی کاری» که صدای سینه صاف کردنش را پشت سرم شنیدم. خودش بود. مطمئن بودم. صدای سینه صاف کردنش را میشناختم. نمیدانم از کجا آمده بود و چطور میدانست مسیرم اینجاست که دوباره سر و کله اش پیدا شده بود. از کاشی کاری پیچیدم توی کوچه پس کوچههای «فیض آباد» و تا آنجا که می توانستم سرعت قدمهایم را تند و تندتر کردم و آمدم سمت آشیخ هادی. هرچه میکردم که کمی فاصله بگیرم و صدای پایش را کمتر بشنوم انگار فایده ای نداشت و قدم به قدم با من پیش میرفت. باران باز هم شدت گرفته بود و کوچههای باریک، باریکتر و تنگ تر از همیشه به نظرم میآمد.رسیدم آشیخ هادی. میدان را رد کردم و از خیابان آمدم رو به سمت خانه. داشتم وسط خیابان راه میرفتم که حس کردم خیلی بهم نزدیک شده. آنقدر نزدیک که صدای نفس هایش را هم میتوانستم بشنوم. شاید میخواست حالا که نزدیک خانه شده بودم و به اندازه کافی مرا ترسانده بود بلایی که میخواسته سرم بیاورد.خسته بودم. هیچ چیز برایم اهمیت نداشت، حتی مردن. فقط میخواستم از این کابوس رها شوم. صورتم از هم باز شد و آب دهانم را قورت
دادم. سرعتم را کم کردم و یک لحظه چشمانم را بستم و یک نفس راحت کشیدم و خواستم برگردم تا باهاش رو به رو شوم و قضیه را به هر شکلی تمام کنم.اما وقتی که برگشتم هیچکس نبود. حتی پرندهای هم توی آسمان پر نمیزد. چرخیدم و سمت دیگر را نگاه کردم، چند دور، دور خودم زدم و همه جا را به دقت نگاه کردم اما تنهای تنها بودم و هیچکس آنجا نبود. هیچکس، هیچکس، هیچکس...
برای اینکه گم ام کند از «شاه بختی» نرفتم و انداختم توی کوچه پس کوچه ها. وقتی از «شریعتی» به «هشتی انقلاب» رسیدم باران نم نم گرفته بود و پرنده هم پر نمیزد. از «پل حاج محمدتقی» رفتم رو به بالا. آنجا که رسیدم نمیدانم چه شد که تصمیم گرفتم رو به «گاراژ» نروم. احساس میکردم نقشه اش این است که بکشاندم آنجا. پیچیدم دست چپ و آمدم سمت «چهارراه گاوکش ها». نزدیک «مهدیه» بودم که آب بینی اش را بالا کشید و تف کرد.وقتی آخرِ شب از خانه عمویم بیرون زدم، از همان «کَل هواس» همش حضورش را پشت سرم حس میکردم. عمویم اصرار کرد که با ماشین برساندنم. اما خواسته بودم این دو قدم را توی هوای پاییزی قدم بزنم. از کل هواس تا وقتی که روی «خیابان فرمانفرما» رسیدم، فکر کردم شاید حضورش اتفاقی است. اما «میدان شهناز» حس کردم که عمدا دنبالم می آید. مسیرم «آشیخ هادی» بود. اما گفتم شاید سمت گاراژ میرود و نمیخواستم حتی تا «وزیری» هم مسیرش باشم. به همین خاطر رو به پایین نرفتم و آمدم طرف شریعتی که از صدای کشیدن کفشهایش روی زمین فهمیدم هنوز هم دنبالم است.
روی زمین که تف کرد رعد و برقی زده شد و سایه اش را که افتاد جلوی خودم دیدم. قوی هیکل بود و حدود یک متر و نود قد داشت. از سایه اش به نظر می آمد چیزهایی به کمرش وصل است. شاید بی سیم، شاید باتوم، شاید تفنگ، یا چاقویی چیزی. شایدم همه را با هم به کمر بسته داشت. شلوارش شش جیب بود و خیلی خونسرد به نظر می آمد.به چهارراه که رسیدم، می خواستم بروم سمت «کوچه یزدی ها»، «درطویله»، «سرقبر آقا» و «پارک شیرین» را دور بزنم و بیایم توی «مُصَوَری» و بعد دوباره بروم سمت چهارراه گاوکش ها و بعدش «جوانشیر». اما دوست نداشتم که بفهمد ترسیده ام و بی مقصدم. به همین خاطر از چهارراه رفتم سمت مصوری. چند باری خواستم رویم را برگردانم و چهره اش را ببینم. اما ترس بَرَم داشته بود توان چرخاندن سرم را نداشتم. از صدای کفش هایش معلوم بود برای انجام کارش هیچ عجله ای ندارد و میخواهد سر فرصت کارش را بکند. دیگر حتی شک هم نداشتم که مقصودش من هستم. هیچ احمقی این وقت شب خیابان ها را مانند لقمهای دور سر خودش نمی گرداند. دوست داشتم بدانم چه میخواهد. چند بار خواستم رو برگردانم بروم سمتش، پول و موبایل و هر چیزی را که دارم بهش بدهم. اما این دیگر نهایت بی
ارادگی بود.باران شدت گرفته بود و مثل موش آب کشیده شده بودم. ای کاش قبول میکردم که با ماشین برساننم. چه میدانستم اینطور گیر می افتم. کاشکی حداقل با یکی بودم، آدم اینطور احساس آرامش بیشتری دارد.سرعتم را کم کردم که شاید بیاید و هر بلایی که میخواهد سرم بیاورد و از این همه رعد و برق و سایه و باران و سرما و ترس خلاص شود. اما انگار قصدش بیشتر ترساندنم بود.سرعتم را زیاد کردم که بهم نرسد و گم ام کند. اما مثل اینکه مانند سایه ام بود هر لحظه با همان فاصله دنبالم بود. با همان خونسردی. خواستم برگردم بروم باهاش درگیر شوم و خودم را از این فرار احمقانه خلاص کنم. اما شجاعت این کار را هم نداشتم و به مسیرم ادامه دادم.مصوری را رد کردم و رسیدم به «چهارراه شیر و خورشید». چند دقیقه ای ایستادم. دیگر نمیدانستم کجا بروم. شک داشتم که رو به «رفعتیه» برم یا «مصدق». اما هیچکدام را انتخاب نکردم. پیچیدم سمت راست و رفتم طرف «تاج گذاری» که پام گیر کرد به لبه ی جدول و بدجوری خوردم توی گندآب و تمام لباسم داغان شد. زمین که خوردم احساس کردم دیگر رفته و پشت سرم نیست، اما همین که بلند شدم و خواستم پشت سرم را نگاه کنم صدای صاف کردن سینه اش را
شنیدم. شاید بهم میخندید یا شایدم قصد داشت بفهماند که هنوز هم دنبالم است. آرزو داشتم هر چه زودتر این بازی مسخره تمام شود. چطور تمام شدنش دیگر برای مهم نبود فقط میخواستم یک نفس راحت بکشم.خواستم با کسی تماس بگیرم و کمک بخواهم. اما خیلی دیر بود همه خواب بودن. خواستم به پلیس زنگ بزنم. زنگ بزنم چه بگویم؟ او که آزاری به من نرسانده بود. و شاید تا من زنگ میزدم و پلیس می آمد میرفت و آنوقت شاید فکر می کردند نصف شبی قصد مسخره کردن پلیس را داشته ام و حتی بازداشتم می کردند.سر «چهارراه دانشسرا» که رسیدم بدون اینکه لحظه ای بایستم، سمت راست، کشیدم توی «مُنَزه». باران به شدت می بارید. دستم را کردم توی جیب کاپشنم و شروع کردم به دویدن. طوری میدویدم که فکر کند به خاطر شدت باران است، نه از ترس او. وقتی او هم شروع به دویدن کرد احساس می کردم که یک لشکر دارند پشت سرم میدوند و از شدت کوبیدن پایش روی زمین و توی آب باران قلبم به لرزه در می آمد.«سرچشمه» که رسیدم نای دویدن نداشتم و نفسم بالا نمی آمد. سرعتم را کم کردم و دوباره شروع کردم به قدم زدن.
هر وقت رعد و برق میزد چشمانم را می بستم، دیدن سایه اش همان یک بار برایم کافی بود و دوست نداشتم دوباره آن ترس را تجربه کنم.
از سرچشمه کشیدم روی «چهل متری سیروس» و آمدم طرف چهارراه جوانشیر. از آنجا خواستم بروم سمت «چهارراه اجاق» و از آنجا بندازم توی «خیابان سپه» و از «سه راه نواب» به وزیری و بعدشم آشیخ هادی. اما این کار را نکردم. از چهارراه رفتم رو به «میدان جوانشیر». میخواستم برگردم، برگردم و تا آنجا که توان دارم فریاد بزنم و بگویم دست از سرم بردار. اما ترسیدم. نمیدانم از چه ترسیدم. پاهایم دیگر توان راه رفتن نداشت. خسته بودم و میخواستم به خانه بروم و کم این لقمه را دور سرم بچرخانم. اما ترسیدم. قدم میزدم و خیال بافی میکردم که صدای کشیدن کبریت به گوشم رسید. چندتایی زد تا بالاخره یکی گُر گرفت و بعد از چند لحظه بوی تند سیگارش به مشامم نشست. نزدیک میدان بود که شروع کردم به دویدن سریع. اول خواستم از «خیابان گمرک» بروم اما چون میخواستم مسیرم را دور کنم که بهم نرسد دویدم طرف دیگر میدان که از «کوهساری» بروم پایین. آنجا جرعت کردم و سرم را برگرداندم که ببینم هنوز هم دنبالم است یا نه. هوا گرگ و میش بود اما دیدمش که آنطرف میدان ایستاده. پیش خودم گفتم پس حتما تمام شده و با خیال راحت از کوهساری آمدم پایین و کج کردم سمت گاراژ. از آخر
خیابان گمرک کمی رو به بالا آمدم و از «کوچه لک ها» رفتم رو به «جلوخان».داشتم میرفتم رو به «کاشی کاری» که صدای سینه صاف کردنش را پشت سرم شنیدم. خودش بود. مطمئن بودم. صدای سینه صاف کردنش را میشناختم. نمیدانم از کجا آمده بود و چطور میدانست مسیرم اینجاست که دوباره سر و کله اش پیدا شده بود. از کاشی کاری پیچیدم توی کوچه پس کوچههای «فیض آباد» و تا آنجا که می توانستم سرعت قدمهایم را تند و تندتر کردم و آمدم سمت آشیخ هادی. هرچه میکردم که کمی فاصله بگیرم و صدای پایش را کمتر بشنوم انگار فایده ای نداشت و قدم به قدم با من پیش میرفت. باران باز هم شدت گرفته بود و کوچههای باریک، باریکتر و تنگ تر از همیشه به نظرم میآمد.رسیدم آشیخ هادی. میدان را رد کردم و از خیابان آمدم رو به سمت خانه. داشتم وسط خیابان راه میرفتم که حس کردم خیلی بهم نزدیک شده. آنقدر نزدیک که صدای نفس هایش را هم میتوانستم بشنوم. شاید میخواست حالا که نزدیک خانه شده بودم و به اندازه کافی مرا ترسانده بود بلایی که میخواسته سرم بیاورد.خسته بودم. هیچ چیز برایم اهمیت نداشت، حتی مردن. فقط میخواستم از این کابوس رها شوم. صورتم از هم باز شد و آب دهانم را قورت
دادم. سرعتم را کم کردم و یک لحظه چشمانم را بستم و یک نفس راحت کشیدم و خواستم برگردم تا باهاش رو به رو شوم و قضیه را به هر شکلی تمام کنم.اما وقتی که برگشتم هیچکس نبود. حتی پرندهای هم توی آسمان پر نمیزد. چرخیدم و سمت دیگر را نگاه کردم، چند دور، دور خودم زدم و همه جا را به دقت نگاه کردم اما تنهای تنها بودم و هیچکس آنجا نبود. هیچکس، هیچکس، هیچکس...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.