فرهنگ در پیاده رو
امکان ندارد که از ضلع غربی میدان آزادی عبور کنی و فروشندگان داروهای روانگردان و مواد مخدر تو را به خرید انواع و اقسام مخدرها دعوت نکنند. بهویژه ساعات پایانی روز و دمدمای غروب غلغلهای است از خرید و فروش اقسام نشئهجات -ای کاش فقط فروش مواد بود- و چیزهای دیگری که برای عرضه وجود دارد. به گوشهای از این پیادهرو در میان زمین خالی کنار داروخانه رازی و برج آزادی سالهاست انسان شرافتمندی به فروش کتاب مشغول است. بساطاش را روی زمین پهن کرده و خودش روی یک صندلی زواردررفته و قراضهای نشسته و کتاب میفروشد. مدتی بود که دوست داشتم با او گپ و گفتی داشته باشم و از زندگیاش، خودش و علاقهاش به کتاب و خیلی چیزهای دیگر جویا شوم. آخرش یک روز دل به دریا زدم و رفتم و سلام کردم و یک شماره روزنامه شرق را دادم که بخواند. از تعجباش فهمیدم که تاکنون شرق را ندیده و نخوانده است. برای اینکه بیشتر با او قاطی شوم قیمت کتابی را پرسیدم که روی جلدش سی هزارتومان زده بود که گفت بیست هزار تومان است. گفتم خیلی منصفانه حساب میکنی. گفتم یادت هست پارسال کتاب همسایهها را از تو خریدم و قیمتی بسیار عادلانه و ارزانتر از هرجای دیگر با من حساب کردی؟ لبخند شیرینی زد و گفت من تخفیف میدهم. از او پرسیدم که چند سال است در اینجا به کتاب فروختن مشغول است و او جواب داد ده سالی میشود. وقتی بیشتر به گفتوگو پرداختیم فهمیدم خودش هم اهل کتاب است و بیشتر به مطالعه در عرفان علاقهمند است. مشغول حرف زدن بودیم، مرد میانسالی چند کتاب را داخل ساک کهنهای جا داده بود، برای فروش آورد، هرچند کتابها سطحی بود و به نظر من شاید سالها فروش نمیرفت اما آنها را خرید و پولاش را به مرد داد و گفت: «وضع فروش کتاب هرسال بدتر میشود. الان من خیلی درآمدم زیاد باشد روزی ده،پونزده هزارتومان است. مردم مثل قدیم کتاب نمیخرند. جوانان که اصلا نمیخرند. آدمهای سی تا شصت ساله بیشتر اهل کتاباند و پول برای کتاب میدهند، آنها بیش تر طالب کتابهای مذهبیاند.» گفتم ای کاش این گزارش من سبب شود تا مسئولان به تو کمکی کنند، بدون هیچگونه درنگی گفت: «توقعی از کسی ندارم. من اینجا پشت جدول پیادهرو بساطام را پهن میکنم و مزاحمت برای کسی ایجاد نکردهام. سد معبر هم نکردهام. هدف من هم در زندگی این است که لقمهای نان حلال برای زن و بچهام به خانه ببرم تا گرسنه نمانند.» حرفهایش زخمی بود بر قلب هر انسان شرافتمندی. اشک در چشمانم حلقه زد و خداحافظی کردم. چند قدمی دور نشده بودیم که جوانکی از دور پیدا شد و گفت: «ترامادول میخوای حاجی؟ ....»
امکان ندارد که از ضلع غربی میدان آزادی عبور کنی و فروشندگان داروهای روانگردان و مواد مخدر تو را به خرید انواع و اقسام مخدرها دعوت نکنند. بهویژه ساعات پایانی روز و دمدمای غروب غلغلهای است از خرید و فروش اقسام نشئهجات -ای کاش فقط فروش مواد بود- و چیزهای دیگری که برای عرضه وجود دارد. به گوشهای از این پیادهرو در میان زمین خالی کنار داروخانه رازی و برج آزادی سالهاست انسان شرافتمندی به فروش کتاب مشغول است. بساطاش را روی زمین پهن کرده و خودش روی یک صندلی زواردررفته و قراضهای نشسته و کتاب میفروشد. مدتی بود که دوست داشتم با او گپ و گفتی داشته باشم و از زندگیاش، خودش و علاقهاش به کتاب و خیلی چیزهای دیگر جویا شوم. آخرش یک روز دل به دریا زدم و رفتم و سلام کردم و یک شماره روزنامه شرق را دادم که بخواند. از تعجباش فهمیدم که تاکنون شرق را ندیده و نخوانده است. برای اینکه بیشتر با او قاطی شوم قیمت کتابی را پرسیدم که روی جلدش سی هزارتومان زده بود که گفت بیست هزار تومان است. گفتم خیلی منصفانه حساب میکنی. گفتم یادت هست پارسال کتاب همسایهها را از تو خریدم و قیمتی بسیار عادلانه و ارزانتر از هرجای دیگر با من حساب کردی؟ لبخند شیرینی زد و گفت من تخفیف میدهم. از او پرسیدم که چند سال است در اینجا به کتاب فروختن مشغول است و او جواب داد ده سالی میشود. وقتی بیشتر به گفتوگو پرداختیم فهمیدم خودش هم اهل کتاب است و بیشتر به مطالعه در عرفان علاقهمند است. مشغول حرف زدن بودیم، مرد میانسالی چند کتاب را داخل ساک کهنهای جا داده بود، برای فروش آورد، هرچند کتابها سطحی بود و به نظر من شاید سالها فروش نمیرفت اما آنها را خرید و پولاش را به مرد داد و گفت: «وضع فروش کتاب هرسال بدتر میشود. الان من خیلی درآمدم زیاد باشد روزی ده،پونزده هزارتومان است. مردم مثل قدیم کتاب نمیخرند. جوانان که اصلا نمیخرند. آدمهای سی تا شصت ساله بیشتر اهل کتاباند و پول برای کتاب میدهند، آنها بیش تر طالب کتابهای مذهبیاند.» گفتم ای کاش این گزارش من سبب شود تا مسئولان به تو کمکی کنند، بدون هیچگونه درنگی گفت: «توقعی از کسی ندارم. من اینجا پشت جدول پیادهرو بساطام را پهن میکنم و مزاحمت برای کسی ایجاد نکردهام. سد معبر هم نکردهام. هدف من هم در زندگی این است که لقمهای نان حلال برای زن و بچهام به خانه ببرم تا گرسنه نمانند.» حرفهایش زخمی بود بر قلب هر انسان شرافتمندی. اشک در چشمانم حلقه زد و خداحافظی کردم. چند قدمی دور نشده بودیم که جوانکی از دور پیدا شد و گفت: «ترامادول میخوای حاجی؟ ....»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.