روح زخمی در بدن سالم
مریم قوی :قهرمان سرشناس کشتی فرنگی «بابک قربانی» که جوانی 26 ساله بود روز جمعه 9 تیرماه 1391 همراه برادرش برای تفریح و شکار به ارتفاعات کرمانشاه در منطقه «پایرهوند بیستون» میروند. در مسیر بازگشت در کنار رودخانهای در همان حوالی برای شنا کردن توقف میکنند و به شنا کردن مشغول میشوند. اما عدهای از اهالی آن منطقه که در آنجا حضور دارند مانع شنا کردن آنها شده و این ممانعت باعث درگیری لفظی و فیزیکی بین بابک قربانی و یکی از اهالی که جوانی 25 ساله بود میشود و او در حین درگیری با تفنگ شکاری توسط بابک قربانی به قتل میرسد.بابک قربانی که پشت بسیاری از نامداران کشتی جهان را به خاک نشانده بود و افتخارات زیادی در از جمله مدال طلای مسابقات قهرمانی آسیا را داشت و یکی از امیدهای مدال طلا در المپیک به شمار میرفت، پس از آن حادثه ناگوار، به دلیل عدم کنترل خشم و به خاطر قتل عمد، محکوم به قصاص شد و روزها و سالهایی را که میتوانستند، روزها و سالهای اوج شکوفایی او در ورزش حرفهای باشند را در زندان «دیزلآباد کرمانشاه» در انتظار قصاص گذراند. و به جای اینکه نام قهرمان و پهلوان را به دنبال خود به یدک بکشد،
مهر قاتل بر پیشانیاش خورد. اما به دلیل ندامت، عذاب وجدان و شاید هم ترس از چوبهدار، تاب نیاورد و پس از گذراندن 2 سال از بهترین سالهای عمرش در زندان، آبان ماه سال 1393 به زندگی خود خاتمه داد.
همه حرفهای ها خشن هستند؟
امروزه متاسفانه خبرهای زیادی از خشونت و پرخاشگری در بین ورزشکاران کرمانشاهی چه در حین مسابقه و چه خارج از گود، و در بستر شهر به گوش میرسد. که آمار دقیقی از آنها در دسترس نیست. و گاه شاهد حوادث ناگواری مانند داستان بابک قربانی هستیم. «مهدیه امیری» که دارای مقام سوم المپیاد کشوری در رشته شمشیربازی است در این باره به خبرنگار شرق میگوید: « یکی از دلایل خشونت در بین مردم کرمانشاه و به دنبال آن در بین ورزشکاران کرمانشاهی، تبعات هشت سال جنگ تحمیلی است که آثار خود را بر روی مردم گذاشته و باعث شده است که به طور ناخودآگاه زود از کوره در بروند و عصبی شوند.»«علی سکوتی» مربی اسبق تیم ملی «واترپلو» و مربی تیم واترپلو و تیم شنای کرمانشاه اما دیدگاه متفاوتی دارد. او معتقد است: «متاسفانه توجیهی که ورزشکاران کرمانشاهی برای خشونت دارند این است که ما بچههای جنگ هستیم. هشت سال زیر بمباران و جنگ بودهایم و جنگ روی ما اثر گذاشته است. متاسفانه لقب پهلوانی را هم که روی مردم شهر ما گذاشتهاند در ابراز خشونت از طرف مردم کرمانشاه و بخصوص ورزشکاران کرمانشاهی بی تاثیر نیست.» نکته کمتر دیده شده ماجرا در این میان تفاوت پرخاشگری و
جسارت است که هر ورزشکار بر بالا رفتن از قلههای موفقیت به آن نیازمند است.«مژگان سعیدی» مسئول کمیته روانشناسی ورزشی، هیات پزشکی ورزشی استان در این رابطه می گوید: «جسارت درجات بالایی از قدرت جسمانی یا کلامی است و یا نمایش تلاش و انرژی غیر عادی جسمانی را در بر میگیرد. تفاوت جسارت با خشونت و پرخاشگری در این است که در جسارت، قصد رفتار جسورانه، رسیدن به هدف است بصورت منصفانه و توام با رعایت حقوق دیگری و احترام گذاشتن به طرف مقابل نه آسیب رساندن به او. همچنین جسارت در چهار چوب قانون و مقررات است ولی خشونت و پرخاشگری جریمهای قانونی را برای فرد در پی دارد. پرخاشگری به معنای رفتاري است كه با نيت تخريب اموال يا صدمه زدن به شخص ديگر انجام ميشود و متضمن بيتوجهي محض به سلامت ديگران و احتمالاً خود فرد است. پيامدهاي پرخاشگري ممكن است فيزيكي يا روانی باشد.»علی سکوتی از دلایل خشونت در بین ورزشکاران کرمانشاهی و بطور کلی ورزش در سطح حرفهای میگوید: «به طور کلی یک ورزشکار مخصوصاً ورزشکارانی که در سطح حرفهای ورزش میکنند از روحیه خشنی برخوردارند. زیرا از لحاظ جسمی و روحی تحت فشار هستند.» به اعتقاد او «هر چه ورزش
حرفهایتر باشد، درجه خشونت بالاتر میرود. یکی از مهمترین دلایلی که ورزشکاران حرفهای را به سمت خشونت سوق میدهد این است که امنیت شغلی ندارند و ورزش کردن و مسابقه دادن برای آنها شغل محسوب شده و تنها منبع درآمد آنها به حساب میآید. به همین دلیل هیچ وقت به باخت فکر نمیکنند و تنها هدف آنها از مسابقه دادن بردن است. زیرا با هر باختی ممکن است مقدار قراردادهای آنها کاهش پیدا کند. بنابراین ممکن است هر رفتاری از خود بروز دهند.» اگر این دیدگاه درست باشد باید شاهد بروز رفتارهای خشن و پرخاشگرانه در بین همه کسانی باشیم که به طور حرفهای به ورزش مشغول هستند در حالی که مشاهدات عینی عکس این را نشان میدهد. مهدیه امیری در همین پیوند میگوید: «خوشبختانه تا به حال خشونتی در بین ورزشکاران کرمانشاهی در رشته شمشیربازی دیده نشده است من مدت 12 سال است که ورزش میکنم. یک سری حاشیهها و اختلافنظرها در این رشته ورزشی و بین ورزشکاران کرمانشاهی هست اما درگیری خاصی در رشته شمشیربازی ندیدهام..» او در مورد این نظر که خشونت در سطح ورزش حرفهای بیشتر است هم می گوید: « اگر ورزشکار برای پول ورزش کند و مسابقه بدهد میزان خشونت بالا است اما
اگر فقط هدف ورزش کردن باشد هر چه سطح ورزشکار حرفهایتر باشد تجربه بیشتر و از میزان خشونت ورزشکار کمتر می شود. اما به طور کلی اگر امکانات لازم در اختیار ورزشکاران قرار بگیرد، ورزشکاران به این مسائل جزیی توجهی نمیکنند و با آرامش بیشتری به ورزش میپردازند.» این البته به معنی آن نیست که میتوان از نقش استرس مسابقه در افزایش روحیه خشن در میان ورزشکاران چشم پوشی کرد. «مژگان سعیدی» در این مورد معتقد است: « نتیجه مسابقه، امتیازات نزدیک به هم و مکان تیم در جدول از عوامل موثر بر پرخاشگری هستند. به طور مثال احتمال پرخاشگری در تیمهای رده پایینتر جدول بیشتر است. تاکید بیش از حد به برد و نتیجه، تاثیرپذیری از مربیان و ورزشکاران پرخاشگر، و همچنین فشار مطبوعات و رسانههای تصویری از عوامل موثر دیگر بر پرخاشگری و خشم در ورزش هستند. ناکامی یکی از عوامل مرتبط با پرخاشگری در اکثر افراد است. در ورزشکاران، باید دورههای آمادگی روانی در هنگام شکست مورد توجه جدی قرار بگیرد و وظیفه روانشناسان ورزشی دقیقا بازگرداندن و ریکاوری روانی سریعتر ورزشکار به سطح تمرین و مسابقات قبلی است. آموزش مولفههای سرسختی در ورزشکاران یک ضرورت جدی
است.»
مریم قوی :قهرمان سرشناس کشتی فرنگی «بابک قربانی» که جوانی 26 ساله بود روز جمعه 9 تیرماه 1391 همراه برادرش برای تفریح و شکار به ارتفاعات کرمانشاه در منطقه «پایرهوند بیستون» میروند. در مسیر بازگشت در کنار رودخانهای در همان حوالی برای شنا کردن توقف میکنند و به شنا کردن مشغول میشوند. اما عدهای از اهالی آن منطقه که در آنجا حضور دارند مانع شنا کردن آنها شده و این ممانعت باعث درگیری لفظی و فیزیکی بین بابک قربانی و یکی از اهالی که جوانی 25 ساله بود میشود و او در حین درگیری با تفنگ شکاری توسط بابک قربانی به قتل میرسد.بابک قربانی که پشت بسیاری از نامداران کشتی جهان را به خاک نشانده بود و افتخارات زیادی در از جمله مدال طلای مسابقات قهرمانی آسیا را داشت و یکی از امیدهای مدال طلا در المپیک به شمار میرفت، پس از آن حادثه ناگوار، به دلیل عدم کنترل خشم و به خاطر قتل عمد، محکوم به قصاص شد و روزها و سالهایی را که میتوانستند، روزها و سالهای اوج شکوفایی او در ورزش حرفهای باشند را در زندان «دیزلآباد کرمانشاه» در انتظار قصاص گذراند. و به جای اینکه نام قهرمان و پهلوان را به دنبال خود به یدک بکشد،
مهر قاتل بر پیشانیاش خورد. اما به دلیل ندامت، عذاب وجدان و شاید هم ترس از چوبهدار، تاب نیاورد و پس از گذراندن 2 سال از بهترین سالهای عمرش در زندان، آبان ماه سال 1393 به زندگی خود خاتمه داد.
همه حرفهای ها خشن هستند؟
امروزه متاسفانه خبرهای زیادی از خشونت و پرخاشگری در بین ورزشکاران کرمانشاهی چه در حین مسابقه و چه خارج از گود، و در بستر شهر به گوش میرسد. که آمار دقیقی از آنها در دسترس نیست. و گاه شاهد حوادث ناگواری مانند داستان بابک قربانی هستیم. «مهدیه امیری» که دارای مقام سوم المپیاد کشوری در رشته شمشیربازی است در این باره به خبرنگار شرق میگوید: « یکی از دلایل خشونت در بین مردم کرمانشاه و به دنبال آن در بین ورزشکاران کرمانشاهی، تبعات هشت سال جنگ تحمیلی است که آثار خود را بر روی مردم گذاشته و باعث شده است که به طور ناخودآگاه زود از کوره در بروند و عصبی شوند.»«علی سکوتی» مربی اسبق تیم ملی «واترپلو» و مربی تیم واترپلو و تیم شنای کرمانشاه اما دیدگاه متفاوتی دارد. او معتقد است: «متاسفانه توجیهی که ورزشکاران کرمانشاهی برای خشونت دارند این است که ما بچههای جنگ هستیم. هشت سال زیر بمباران و جنگ بودهایم و جنگ روی ما اثر گذاشته است. متاسفانه لقب پهلوانی را هم که روی مردم شهر ما گذاشتهاند در ابراز خشونت از طرف مردم کرمانشاه و بخصوص ورزشکاران کرمانشاهی بی تاثیر نیست.» نکته کمتر دیده شده ماجرا در این میان تفاوت پرخاشگری و
جسارت است که هر ورزشکار بر بالا رفتن از قلههای موفقیت به آن نیازمند است.«مژگان سعیدی» مسئول کمیته روانشناسی ورزشی، هیات پزشکی ورزشی استان در این رابطه می گوید: «جسارت درجات بالایی از قدرت جسمانی یا کلامی است و یا نمایش تلاش و انرژی غیر عادی جسمانی را در بر میگیرد. تفاوت جسارت با خشونت و پرخاشگری در این است که در جسارت، قصد رفتار جسورانه، رسیدن به هدف است بصورت منصفانه و توام با رعایت حقوق دیگری و احترام گذاشتن به طرف مقابل نه آسیب رساندن به او. همچنین جسارت در چهار چوب قانون و مقررات است ولی خشونت و پرخاشگری جریمهای قانونی را برای فرد در پی دارد. پرخاشگری به معنای رفتاري است كه با نيت تخريب اموال يا صدمه زدن به شخص ديگر انجام ميشود و متضمن بيتوجهي محض به سلامت ديگران و احتمالاً خود فرد است. پيامدهاي پرخاشگري ممكن است فيزيكي يا روانی باشد.»علی سکوتی از دلایل خشونت در بین ورزشکاران کرمانشاهی و بطور کلی ورزش در سطح حرفهای میگوید: «به طور کلی یک ورزشکار مخصوصاً ورزشکارانی که در سطح حرفهای ورزش میکنند از روحیه خشنی برخوردارند. زیرا از لحاظ جسمی و روحی تحت فشار هستند.» به اعتقاد او «هر چه ورزش
حرفهایتر باشد، درجه خشونت بالاتر میرود. یکی از مهمترین دلایلی که ورزشکاران حرفهای را به سمت خشونت سوق میدهد این است که امنیت شغلی ندارند و ورزش کردن و مسابقه دادن برای آنها شغل محسوب شده و تنها منبع درآمد آنها به حساب میآید. به همین دلیل هیچ وقت به باخت فکر نمیکنند و تنها هدف آنها از مسابقه دادن بردن است. زیرا با هر باختی ممکن است مقدار قراردادهای آنها کاهش پیدا کند. بنابراین ممکن است هر رفتاری از خود بروز دهند.» اگر این دیدگاه درست باشد باید شاهد بروز رفتارهای خشن و پرخاشگرانه در بین همه کسانی باشیم که به طور حرفهای به ورزش مشغول هستند در حالی که مشاهدات عینی عکس این را نشان میدهد. مهدیه امیری در همین پیوند میگوید: «خوشبختانه تا به حال خشونتی در بین ورزشکاران کرمانشاهی در رشته شمشیربازی دیده نشده است من مدت 12 سال است که ورزش میکنم. یک سری حاشیهها و اختلافنظرها در این رشته ورزشی و بین ورزشکاران کرمانشاهی هست اما درگیری خاصی در رشته شمشیربازی ندیدهام..» او در مورد این نظر که خشونت در سطح ورزش حرفهای بیشتر است هم می گوید: « اگر ورزشکار برای پول ورزش کند و مسابقه بدهد میزان خشونت بالا است اما
اگر فقط هدف ورزش کردن باشد هر چه سطح ورزشکار حرفهایتر باشد تجربه بیشتر و از میزان خشونت ورزشکار کمتر می شود. اما به طور کلی اگر امکانات لازم در اختیار ورزشکاران قرار بگیرد، ورزشکاران به این مسائل جزیی توجهی نمیکنند و با آرامش بیشتری به ورزش میپردازند.» این البته به معنی آن نیست که میتوان از نقش استرس مسابقه در افزایش روحیه خشن در میان ورزشکاران چشم پوشی کرد. «مژگان سعیدی» در این مورد معتقد است: « نتیجه مسابقه، امتیازات نزدیک به هم و مکان تیم در جدول از عوامل موثر بر پرخاشگری هستند. به طور مثال احتمال پرخاشگری در تیمهای رده پایینتر جدول بیشتر است. تاکید بیش از حد به برد و نتیجه، تاثیرپذیری از مربیان و ورزشکاران پرخاشگر، و همچنین فشار مطبوعات و رسانههای تصویری از عوامل موثر دیگر بر پرخاشگری و خشم در ورزش هستند. ناکامی یکی از عوامل مرتبط با پرخاشگری در اکثر افراد است. در ورزشکاران، باید دورههای آمادگی روانی در هنگام شکست مورد توجه جدی قرار بگیرد و وظیفه روانشناسان ورزشی دقیقا بازگرداندن و ریکاوری روانی سریعتر ورزشکار به سطح تمرین و مسابقات قبلی است. آموزش مولفههای سرسختی در ورزشکاران یک ضرورت جدی
است.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.