|

درد بی‌مرهم شهر فراموشی‌ها

هر دولتی که دولتش می دمد و هر کس که به قدرت می‌رسد ، اوضاع و احوال استان ما همچنان بر پاشنه آشیل می‌گردد، پس از دوران مهرورزی و یادگارهایی چون ستون‌های خشک و خوفناک منوریل و تقاطع منقطع میدان امام حسین بر پیکره شهر و جذب توده‌ای منسوبان اصولگرایی در بدنه نهادهای دولتی ، مردم رو به شعار تدبیر آوردند تا امیدی بر نا‌امیدی‌هایشان باشد، اما حکایت استان پنجم باز هم در این دولت حکایت دیگری هرچند دوران نودولتی پس از بیست و دو ماه به‌سر رسید اما ،بسیاری از نهاد‌‌های مدنی ، زمستان را با روی سپید نگذراندند که در این مجال به تعدادی از آنها می‌پردازیم.
رسانه‌ها:
تا پیش از این معمولا صاحبان نشریات استان تنها میدان داران عرصه رسانه‌ای استان بودند که با عنایت به بوروکراسی و سخت گیری‌های خاص وزارت ارشاد ، این افراد به تعداد انگشتان دست می‌رسیدند و از آنجایی که تعداد بسیار قلیل تری هم در جذب مخاطب موفق بودند ، به‌راحتی جریان‌های تاثیر گذار قابل نقدبودند و حتی‌الامکان آنها هم سعی داشتند برای حفظ مخاطب هم که شده گاه گاهی آگاهی را بر آگهی ترجیح دهند به عنوان نهادی ناظر بر قدرت رسالت خویش را به انجام برسانند، اما هم اکنون با وجود دهها سایت که به‌راحتی و با هزینه‌ای پنجاه هزار تومانی قابل ثبت و انتشار هستند. اوضاع این نهاد مدنی در استان تفاوت بسیاری کرده و در بسیاری از موارد نیز جریان برعکسی شکل گرفته است. به عبارتی به‌جای آنکه رسانه‌های دیدبانی شهروندان را بر دولت بر عهده گیرند، صاحبان قدرت و یا خاندان‌ها و خانواده‌هایی که در همین بیست و دو ماه به خوان تدبیر، امید داشتند ، با ایجاد سایتی سعی در توجیه و تشریح مردم نسبت به اتفاقات حاکم در حوزه استانداری نمودند و از این میان نشریاتی نیز که متولیانش سهیم سفره بودند به رسانه توجبه گر بدل شدند و همه این نکته‌ها موجب فرآیند بیماری در استان شد که این اواخر هر فردی که در پی شغل و منسبی بود ،سایتی را با شعار دیدبانی و افشاگری تاسیس کرد پس از چندی با وی مذاکراتی می‌کردند و وی در ازای پست و منصبی به طرفدار بدل شد و این امر منحر به بدعت ناصوابی در فضای رسانه‌‌ای استان شد.
گروه‌های مرجع:
ریش سفیدان خصوصا در جوامعی با پیشینه روستایی و قومی بسیار تاثیر گذارند و در صورت اجماع گروه ها و افراد بر ایشان می‌توانند به عنوان نهادی ناظر عمل کنند، در آغاز حضور بابادی در استان چنین نهاد‌هایی به خوبی شکل گرفته و ملاقات‌های مکرر و متعددی هم با استاندار سابق انجام گرفت، اما از آنجایی که دغدغه این افراد بیش از آنکه نظارت باشد، سهیم شدن در قدرت بود پس از چندی بابادی با اعطای پست‌‌های متعدد مشاور! به ایشان عملا این جریان را هم به جریانی بر عکس بدل کرد، و این نهاد نیز چون رسانه‌ها به جریانی توجیه‌گر از طرف قدرت بر مردم بدل شد و مقبولیت خویش را فدای نزدیکی با استاندار کرد همین رویکرد را هم می‌توان در مورد احزاب اصلاح‌طلب استان با همین روند تجویز کرد که افراد موثر آن هم پس از چندی به مشاوره‌های مدیرکل‌های ادارات استان منصوب شدند و رویکرد دیگری در پیش گرفتند و آنها هم به فرجامی تکراری دچار شدند.
نمایندگان مجلس شورای اسلامی شهر کرمانشاه:
نمایندگان مجلس به دلیل قدرت قانونی که پیرامون نظارت بر دولت برایشان تعریف شده است می‌توانستند نقش پررنگی را در جلوگیری از این اتفاقات نا خوشایند ایفا کنند اما متاسفانه این امر صورت نگرفت و حتی در مواردی هم تعاملاتی به‌وجود آمد که به تبع آن فردی از نزدیکان و منسوبین ایشان منصبی گرفت و استاندار هم به اموراتش مشغول شد.
اوضاع در شورای شهر کرمانشاه نیز بسیار درد ناک تر است از وثیقه‌های چند صد میلیونی گرفته تا حکایت‌هایی که هرچند یکبار از برخی ساخت و ساز‌های خاص در شهر به گوش می‌رسد که این امور نشان دهنده این‌است که چه بسا شوراییان شهر در پی کار دیگر به گرد هم آمده‌اند که چند دستگی بین اعضا و افشاگری‌های متقابل همه و همه مدعایی بر این ادعا است .به زعم نگارنده در این مجال و فرصت مختصر و مغتنم و با این تفاسیری که بیان شد ، بیش از آنکه در پی کلید مشکلات استان در صندوقچه دولت‌های نو به نو بود، بایسته است که این گم گشته را در نهادینه سازی فرهنگ و بازتولید هویت شهروندی جست که آن نیز نیاز به دیدی توسعه نگر بلند و صبور دارد تا در آینده ای نه چندان نزدیک بتوان اندک شمیم تغییر و تدبیر را از کران آن استشمام کرد چه آنکه به تعبیر مصطفی ملکیان ، سیاست میوه ایست که بر شاخه فرهنگ می روید!

هر دولتی که دولتش می دمد و هر کس که به قدرت می‌رسد ، اوضاع و احوال استان ما همچنان بر پاشنه آشیل می‌گردد، پس از دوران مهرورزی و یادگارهایی چون ستون‌های خشک و خوفناک منوریل و تقاطع منقطع میدان امام حسین بر پیکره شهر و جذب توده‌ای منسوبان اصولگرایی در بدنه نهادهای دولتی ، مردم رو به شعار تدبیر آوردند تا امیدی بر نا‌امیدی‌هایشان باشد، اما حکایت استان پنجم باز هم در این دولت حکایت دیگری هرچند دوران نودولتی پس از بیست و دو ماه به‌سر رسید اما ،بسیاری از نهاد‌‌های مدنی ، زمستان را با روی سپید نگذراندند که در این مجال به تعدادی از آنها می‌پردازیم.
رسانه‌ها:
تا پیش از این معمولا صاحبان نشریات استان تنها میدان داران عرصه رسانه‌ای استان بودند که با عنایت به بوروکراسی و سخت گیری‌های خاص وزارت ارشاد ، این افراد به تعداد انگشتان دست می‌رسیدند و از آنجایی که تعداد بسیار قلیل تری هم در جذب مخاطب موفق بودند ، به‌راحتی جریان‌های تاثیر گذار قابل نقدبودند و حتی‌الامکان آنها هم سعی داشتند برای حفظ مخاطب هم که شده گاه گاهی آگاهی را بر آگهی ترجیح دهند به عنوان نهادی ناظر بر قدرت رسالت خویش را به انجام برسانند، اما هم اکنون با وجود دهها سایت که به‌راحتی و با هزینه‌ای پنجاه هزار تومانی قابل ثبت و انتشار هستند. اوضاع این نهاد مدنی در استان تفاوت بسیاری کرده و در بسیاری از موارد نیز جریان برعکسی شکل گرفته است. به عبارتی به‌جای آنکه رسانه‌های دیدبانی شهروندان را بر دولت بر عهده گیرند، صاحبان قدرت و یا خاندان‌ها و خانواده‌هایی که در همین بیست و دو ماه به خوان تدبیر، امید داشتند ، با ایجاد سایتی سعی در توجیه و تشریح مردم نسبت به اتفاقات حاکم در حوزه استانداری نمودند و از این میان نشریاتی نیز که متولیانش سهیم سفره بودند به رسانه توجبه گر بدل شدند و همه این نکته‌ها موجب فرآیند بیماری در استان شد که این اواخر هر فردی که در پی شغل و منسبی بود ،سایتی را با شعار دیدبانی و افشاگری تاسیس کرد پس از چندی با وی مذاکراتی می‌کردند و وی در ازای پست و منصبی به طرفدار بدل شد و این امر منحر به بدعت ناصوابی در فضای رسانه‌‌ای استان شد.
گروه‌های مرجع:
ریش سفیدان خصوصا در جوامعی با پیشینه روستایی و قومی بسیار تاثیر گذارند و در صورت اجماع گروه ها و افراد بر ایشان می‌توانند به عنوان نهادی ناظر عمل کنند، در آغاز حضور بابادی در استان چنین نهاد‌هایی به خوبی شکل گرفته و ملاقات‌های مکرر و متعددی هم با استاندار سابق انجام گرفت، اما از آنجایی که دغدغه این افراد بیش از آنکه نظارت باشد، سهیم شدن در قدرت بود پس از چندی بابادی با اعطای پست‌‌های متعدد مشاور! به ایشان عملا این جریان را هم به جریانی بر عکس بدل کرد، و این نهاد نیز چون رسانه‌ها به جریانی توجیه‌گر از طرف قدرت بر مردم بدل شد و مقبولیت خویش را فدای نزدیکی با استاندار کرد همین رویکرد را هم می‌توان در مورد احزاب اصلاح‌طلب استان با همین روند تجویز کرد که افراد موثر آن هم پس از چندی به مشاوره‌های مدیرکل‌های ادارات استان منصوب شدند و رویکرد دیگری در پیش گرفتند و آنها هم به فرجامی تکراری دچار شدند.
نمایندگان مجلس شورای اسلامی شهر کرمانشاه:
نمایندگان مجلس به دلیل قدرت قانونی که پیرامون نظارت بر دولت برایشان تعریف شده است می‌توانستند نقش پررنگی را در جلوگیری از این اتفاقات نا خوشایند ایفا کنند اما متاسفانه این امر صورت نگرفت و حتی در مواردی هم تعاملاتی به‌وجود آمد که به تبع آن فردی از نزدیکان و منسوبین ایشان منصبی گرفت و استاندار هم به اموراتش مشغول شد.
اوضاع در شورای شهر کرمانشاه نیز بسیار درد ناک تر است از وثیقه‌های چند صد میلیونی گرفته تا حکایت‌هایی که هرچند یکبار از برخی ساخت و ساز‌های خاص در شهر به گوش می‌رسد که این امور نشان دهنده این‌است که چه بسا شوراییان شهر در پی کار دیگر به گرد هم آمده‌اند که چند دستگی بین اعضا و افشاگری‌های متقابل همه و همه مدعایی بر این ادعا است .به زعم نگارنده در این مجال و فرصت مختصر و مغتنم و با این تفاسیری که بیان شد ، بیش از آنکه در پی کلید مشکلات استان در صندوقچه دولت‌های نو به نو بود، بایسته است که این گم گشته را در نهادینه سازی فرهنگ و بازتولید هویت شهروندی جست که آن نیز نیاز به دیدی توسعه نگر بلند و صبور دارد تا در آینده ای نه چندان نزدیک بتوان اندک شمیم تغییر و تدبیر را از کران آن استشمام کرد چه آنکه به تعبیر مصطفی ملکیان ، سیاست میوه ایست که بر شاخه فرهنگ می روید!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.