|

ما و‌ دوران« پسا تحریم»

مازیار خسروی

روزي روزگاري نه خيلي دور، اگر صبح زود از ميدان «لب آب» به سمت جاده همدان مي‌رفتي، پشت درخت‌هاي سبز و محوطه چمن‌كاري شده، صف كارگراني را مي‌ديدي كه گروه گروه از در بزرگ آهني مي‌گذشتند تا كار روزانه در كارخانه «پشم‌بافي كشمير» را آغاز كنند. حالا ديگر، نه از آن كارگران خبري هست و نه حتي از خود كارخانه؛ «كشمير» در پوشش خصوصي سازي و افزايش بهره‌وري واگذار شد. چندي بعد به بهانه زيان‌ده بودن، كارگران اخراج شدند. تجمع و تحصن اعتراضي اخراجي‌ها هم كارگر نشد. « جواد اكبري »، دبير اجرايي وقت خانه كارگر كرمانشاه آبان ماه سال 80 بود: «از فروردين ماه سال جاري تعدادي از كارگران اين واحد به بهانه‌هاي مختلف، از كارخانه اخراج شده‌اند... مطالبات معوقه آنها، كه بيش از 100 ميليون تومان است، هنوز پرداخت نشده...» به گفته او «تعداد كارگران اخراجي اين كارخانه 53 نفر بوده و 60 ميليون تومان حقوق كارگران اخراجي و حدود 40 ميليون تومان حقوق معوقه ديگر كارگران، به صورت چك به آنها پرداخت شده اما همه‌ اين چك‌ها برگشت خورده‌ است چراكه، پولي در حساب كارخانه وجود ندارد.... وام‌هايي كه در سه مرحله به اين كارخانه پرداخت شده، بنا به گفته مديرعامل كارخانه صرف بازسازي، نوسازي و تجهيزات آن گرديده و اين در حالي است كه، كارخانه مذكور حدود 1 ميليارد تومان به سازمان تامين اجتماعي بدهكار است.... كارگران متقاعد شدند كه با دريافت سالي 2 ماه سنوات، با كارخانه تسويه نموده اما متاسفانه مسوولان اين كارخانه، به وعده‌هاي خود براي پرداخت حقوق كارگران عمل نكردند.»
حالا 14 سال از آن روزها گذشته است. زمين جايي را كه روزي يكي از قديمي‌ترين واحدهاي توليدي كرمانشاه بود فروخته‌اند و جايش آپارتمان سازي كرده‌اند. كارگران كارخانه نيز يا به خيل بيكاران بيكارترين استان كشور پيوسته‌اند يا در بهترين حالت به دستفروشي و مسافركشي مشغول‌اند. تراژدي كشمير، مشتي است نمونه خروار از بي‌مهري‌ها در روزگار صلح، به استاني كه به روزگار جنگ، سهمي بزرگ و انكار ناپذير در «دفاع مقدس» از كيان ميهن بر دوش كشيد و در اين راه، زخم‌هايي بي‌شمار بر پيكرش نشست؛
ايران ما اكنون روزگار دشوار جنگ و تحريم را پشت سر گذاشته و در آستانه ورود به دوراني تازه است كه بر آن «پساتحريم» نام گذاشته‌اند. اين دوران، براي استاني كه سرشار از ظرفيت‌هاي پربار اقليمي و انساني است مي تواند و بايد، نويد بخش جهشي بزرگ براي جبران عقب‌ماندگي ها باشد. اين جهش البته نيازمند عزمي سترگ در همه ماست؛ از مردمي كه به درستي از كاستي‌ها لب به شكايت مي‌گشايند و بيش از آن‌ها در مسوولاني كه در اين سال‌ها بيشتر با «وعده‌درماني» به مصاف مشكلات رفته‌اند.

روزي روزگاري نه خيلي دور، اگر صبح زود از ميدان «لب آب» به سمت جاده همدان مي‌رفتي، پشت درخت‌هاي سبز و محوطه چمن‌كاري شده، صف كارگراني را مي‌ديدي كه گروه گروه از در بزرگ آهني مي‌گذشتند تا كار روزانه در كارخانه «پشم‌بافي كشمير» را آغاز كنند. حالا ديگر، نه از آن كارگران خبري هست و نه حتي از خود كارخانه؛ «كشمير» در پوشش خصوصي سازي و افزايش بهره‌وري واگذار شد. چندي بعد به بهانه زيان‌ده بودن، كارگران اخراج شدند. تجمع و تحصن اعتراضي اخراجي‌ها هم كارگر نشد. « جواد اكبري »، دبير اجرايي وقت خانه كارگر كرمانشاه آبان ماه سال 80 بود: «از فروردين ماه سال جاري تعدادي از كارگران اين واحد به بهانه‌هاي مختلف، از كارخانه اخراج شده‌اند... مطالبات معوقه آنها، كه بيش از 100 ميليون تومان است، هنوز پرداخت نشده...» به گفته او «تعداد كارگران اخراجي اين كارخانه 53 نفر بوده و 60 ميليون تومان حقوق كارگران اخراجي و حدود 40 ميليون تومان حقوق معوقه ديگر كارگران، به صورت چك به آنها پرداخت شده اما همه‌ اين چك‌ها برگشت خورده‌ است چراكه، پولي در حساب كارخانه وجود ندارد.... وام‌هايي كه در سه مرحله به اين كارخانه پرداخت شده، بنا به گفته مديرعامل كارخانه صرف بازسازي، نوسازي و تجهيزات آن گرديده و اين در حالي است كه، كارخانه مذكور حدود 1 ميليارد تومان به سازمان تامين اجتماعي بدهكار است.... كارگران متقاعد شدند كه با دريافت سالي 2 ماه سنوات، با كارخانه تسويه نموده اما متاسفانه مسوولان اين كارخانه، به وعده‌هاي خود براي پرداخت حقوق كارگران عمل نكردند.»
حالا 14 سال از آن روزها گذشته است. زمين جايي را كه روزي يكي از قديمي‌ترين واحدهاي توليدي كرمانشاه بود فروخته‌اند و جايش آپارتمان سازي كرده‌اند. كارگران كارخانه نيز يا به خيل بيكاران بيكارترين استان كشور پيوسته‌اند يا در بهترين حالت به دستفروشي و مسافركشي مشغول‌اند. تراژدي كشمير، مشتي است نمونه خروار از بي‌مهري‌ها در روزگار صلح، به استاني كه به روزگار جنگ، سهمي بزرگ و انكار ناپذير در «دفاع مقدس» از كيان ميهن بر دوش كشيد و در اين راه، زخم‌هايي بي‌شمار بر پيكرش نشست؛
ايران ما اكنون روزگار دشوار جنگ و تحريم را پشت سر گذاشته و در آستانه ورود به دوراني تازه است كه بر آن «پساتحريم» نام گذاشته‌اند. اين دوران، براي استاني كه سرشار از ظرفيت‌هاي پربار اقليمي و انساني است مي تواند و بايد، نويد بخش جهشي بزرگ براي جبران عقب‌ماندگي ها باشد. اين جهش البته نيازمند عزمي سترگ در همه ماست؛ از مردمي كه به درستي از كاستي‌ها لب به شكايت مي‌گشايند و بيش از آن‌ها در مسوولاني كه در اين سال‌ها بيشتر با «وعده‌درماني» به مصاف مشكلات رفته‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.