|

بار دیگر جوجه طلایی

بهاره رهنما

برایش آواز می‌خواند؛ برای مادرش. همان‌ها را که مادر در کودکی برای او می‌خواند: جوجه جوجه طلایی نوکت سرخ و حنایی...مادرش می‌خندد و می‌پرسد: خانم شما مامان منی؟ زن سکوت می‌کند و به طرف ظرف میوه پاک‌کرده می‌رود و یک تکه سیب به دهان مادر می‌گذارد، مادر سر می‌کشد. سیب دوست ندارد. درست مثل بچگی خود او، وارونگی دنیا به خنده‌اش می‌اندازد. مادرش بی‌سوال با او می‌خندد. ظرف میوه را برمی‌دارد و به بقیه هم تعارف می‌کند. به سیمین خانم با موهای بافته‌اش، به زهرا خانم که همیشه شال سفید روی سر دارد، به مریم جان با آن موهای کوتاه پسرانه‌اش و حتی به مرضیه خانم که هیچ دل خوشی از او ندارد و همیشه با اخم و تخم می‌گوید: قیافه‌ات لنگه عروس بی‌شرفمه و هرگز از دست او چیزی نمی‌خورد. نزدیکی خانه سالمندان، خانه‌اش طوری دلش را آرام می‌کند که هر وقت بتواند پیاده هم شده به مادر سری بزند و بقیه زن‌ها ‌را هم ببیند؛ آن‌ها که سال تا ماه هیچ ملاقاتی ندارند!
شرایط کار و بزرگ کردن دست تنهای پسر تازه‌بالغش انقدر نگه‌داری مادر را در خانه سخت کرده بود که یا باید بی‌کار می‌ماند یا باید گزینه خانه سالمندان را انتخاب می‌کرد. چاره سومی نبود، خودش هم تک‌فرزند بود و هیچ کمک‌حالی برای رسیدگی به مادرش نداشت. آلزایمر و پوکی استخوان مادر هم مزید بر علت شده بود و مراقبت ویژه می‌خواست، حالا بیا و قضاوت مردم را درست کن؛ دست همه آن‌هایی که دور از آتش هستند و خوب حرف می‌زنند اما خدا می‌داند همه هفته و ساعت‌ها را به شوق همین مادری که حالا کودک شده و به شوق همین جوجه جوجه طلایی خواندن‌ها می‌گذراند و تمام ساعت‌های شب، قلبش چند کوچه آن‌طرف‌تر در خانه سالمندان کنار تخت مادرش می‌زند.

برایش آواز می‌خواند؛ برای مادرش. همان‌ها را که مادر در کودکی برای او می‌خواند: جوجه جوجه طلایی نوکت سرخ و حنایی...مادرش می‌خندد و می‌پرسد: خانم شما مامان منی؟ زن سکوت می‌کند و به طرف ظرف میوه پاک‌کرده می‌رود و یک تکه سیب به دهان مادر می‌گذارد، مادر سر می‌کشد. سیب دوست ندارد. درست مثل بچگی خود او، وارونگی دنیا به خنده‌اش می‌اندازد. مادرش بی‌سوال با او می‌خندد. ظرف میوه را برمی‌دارد و به بقیه هم تعارف می‌کند. به سیمین خانم با موهای بافته‌اش، به زهرا خانم که همیشه شال سفید روی سر دارد، به مریم جان با آن موهای کوتاه پسرانه‌اش و حتی به مرضیه خانم که هیچ دل خوشی از او ندارد و همیشه با اخم و تخم می‌گوید: قیافه‌ات لنگه عروس بی‌شرفمه و هرگز از دست او چیزی نمی‌خورد. نزدیکی خانه سالمندان، خانه‌اش طوری دلش را آرام می‌کند که هر وقت بتواند پیاده هم شده به مادر سری بزند و بقیه زن‌ها ‌را هم ببیند؛ آن‌ها که سال تا ماه هیچ ملاقاتی ندارند!
شرایط کار و بزرگ کردن دست تنهای پسر تازه‌بالغش انقدر نگه‌داری مادر را در خانه سخت کرده بود که یا باید بی‌کار می‌ماند یا باید گزینه خانه سالمندان را انتخاب می‌کرد. چاره سومی نبود، خودش هم تک‌فرزند بود و هیچ کمک‌حالی برای رسیدگی به مادرش نداشت. آلزایمر و پوکی استخوان مادر هم مزید بر علت شده بود و مراقبت ویژه می‌خواست، حالا بیا و قضاوت مردم را درست کن؛ دست همه آن‌هایی که دور از آتش هستند و خوب حرف می‌زنند اما خدا می‌داند همه هفته و ساعت‌ها را به شوق همین مادری که حالا کودک شده و به شوق همین جوجه جوجه طلایی خواندن‌ها می‌گذراند و تمام ساعت‌های شب، قلبش چند کوچه آن‌طرف‌تر در خانه سالمندان کنار تخت مادرش می‌زند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.