|

ناتاشا امیری از فضای مناسب جزیره برای داستان‌نویسی می‌گوید

کیش امن است

عسل عباسیان: ناتاشا امیری از نویسندگان مطرح اما کم‌کار این سال‌ها که به‌تازگی هم کتاب «بعد دیگر نمی‌توان خوابید»ش از سوی نشر چشمه راهی بازار کتاب شده است، خاطرات جالبی از جزیره دارد. او صدف‌های ساحل را هدیه اقیانوس می‌داند و با این‌که تا به ‌حال داستانی ننوشته که اتفاقاتش در کیش رقم بخورد، اما دوست دارد روزی در کارنامه داستان‌نویسی‌اش داستانی با محوریت جزیره داشته باشد.
اولین بار چه زمانی به کیش سفر کردید؟
یک بار سال‌ها پیش از طرف هیئت سوارکاری استان تهران به جزیره سفر کردیم. آن زمان در هیئت سوارکاری فعال بودم. مسابقات بین‌المللی پرش با اسب در کیش برگزار می‌شد که سوارکارانی از اروپا و آسیا به این بهانه به کیش آمده بودند. یادم هست که حتی در آن سفر برای هتل ما مشکلی پیش آمد که ما به ویلای یکی از افراد سرشناس رفتیم. ماجرا به سال‌های 73 و 74 برمی‌گردد. در آن سفر رنگ دریای کیش برایم خیلی عجیب بود، چون همیشه دریای شمال را دیده بودم و هنوز هم سفر خارج از کشور نرفته بودم. تازه احساس کردم دریاهای منتهی به اقیانوس چه رنگ متفاوت و عجیبی دارند. آن سفر در زمستان بود و هوا هم خیلی خوب بود.
‌پررنگ‌ترین خاطره‌ای که از جزیره دارید، چیست؟
وقتی توی آب خلیج فارس رفتم و بیرون آمدم، تجربه شنای عجیبی برایم بود. جزیره خیلی زیبایی بود و مطمئنا حالا خیلی فرق کرده و دیگر چندان بکر نیست. درخت انجیر معابد را دیدم که خیلی زیبا بود. در کل لحظات خاطره‌انگیزی داشتم.
‌برای گشت‌وگذار در کیش کجا را انتخاب می‌کنید؟
اصولا تماشای آثار باستانی در هر سفری ترجیح من است. کیش البته خیلی آثار قدیمی ندارد. کشتی یونانی را خیلی دوست داشتم. پیشنهادم بیش از همه چیز تماشای دریاست و این رنگی که خیلی جذاب است. من دریای مدیترانه را هم دیده‌ام، ولی رنگ این دریا بسیار عجیب بود. خیره شدن به امواج جذاب‌ترین کار در یک ساحل است.
‌چقدر از محیط‌تان برای نوشتن الهام می‌گیرید؟
بعضی از داستان‌هایم اتفاقا در بستر سفرهایم می‌گذرد. یک داستان دارم درباره قلعه بابک خرم‌دین. همیشه سفرهای عجیبی داشته‌ام که حتی خطراتی هم داشته‌اند. تا به حال داستانی نداشته‌ام که در کیش بگذرد، اما کیش بستر خوبی برای نوشتن یک داستان است. کیش واقعا فضای امنی دارد.
‌آیا کیش برای شما الهام‌بخش بوده؟
تا الان فضای داستانی خاصی از آن‌جا در ذهنم نبوده و جرقه‌ای زده نشده، ولی نویسنده می‌تواند موضوع داستان را در هر بستر خاصی که می‌خواهد، قرار دهد. شاید روزی داستانی نوشتم که لوکیشن ماجرایش در کیش باشد. همیشه قصد دارم از سفرهایم الهام بگیرم. البته دست‌مایه‌های داستانی را می‌شود به هر محیط دل‌خواهی برد.
‌بهترین تصویر سینمایی یا داستانی‌ای که از یک جزیره یا یک ساحل در ذهن دارید، مربوط به کدام اثر است؟
فیلمی هست اقتباس از کتاب آگاتا کریستی به اسم «ده سرخ‌پوست کوچولو» که در آن 10 نفر به جزیره‌ای می‌روند و همه می‌میرند؛ داستان عجیب‌و‌غریب و پررمزورازی دارد. تا گفتید جزیره، در یک داستان یا یک فیلم فورا آن جزیره به یادم آمد. «جزیره گم‌شده» ژول ورن هم برایم بسیار جذاب بود. تصویری متفاوت از یک جزیره در ذهنم حک کرده است.
‌ساحل کیش برایتان چه ویژگی‌ای دارد که آن را از سایر ساحل‌ها متمایز می‌کند؟
رنگ لاجوردی دریایش و صدف‌ها و مرجان‌ها و هدایایی که اقیانوس به ساحل می‌فرستد و در ساحل دریای خزر نظیرش نیست شن‌هایش خیلی سفید هستند و سفیدی‌شان در کنار لاجوردی دریا تضاد عجیب و قشنگی ایجاد کرده، به نظرم جذاب‌ترین اتفاق کیش است که هیچ کجای جهان پیدا نمی‌شود.

عسل عباسیان: ناتاشا امیری از نویسندگان مطرح اما کم‌کار این سال‌ها که به‌تازگی هم کتاب «بعد دیگر نمی‌توان خوابید»ش از سوی نشر چشمه راهی بازار کتاب شده است، خاطرات جالبی از جزیره دارد. او صدف‌های ساحل را هدیه اقیانوس می‌داند و با این‌که تا به ‌حال داستانی ننوشته که اتفاقاتش در کیش رقم بخورد، اما دوست دارد روزی در کارنامه داستان‌نویسی‌اش داستانی با محوریت جزیره داشته باشد.
اولین بار چه زمانی به کیش سفر کردید؟
یک بار سال‌ها پیش از طرف هیئت سوارکاری استان تهران به جزیره سفر کردیم. آن زمان در هیئت سوارکاری فعال بودم. مسابقات بین‌المللی پرش با اسب در کیش برگزار می‌شد که سوارکارانی از اروپا و آسیا به این بهانه به کیش آمده بودند. یادم هست که حتی در آن سفر برای هتل ما مشکلی پیش آمد که ما به ویلای یکی از افراد سرشناس رفتیم. ماجرا به سال‌های 73 و 74 برمی‌گردد. در آن سفر رنگ دریای کیش برایم خیلی عجیب بود، چون همیشه دریای شمال را دیده بودم و هنوز هم سفر خارج از کشور نرفته بودم. تازه احساس کردم دریاهای منتهی به اقیانوس چه رنگ متفاوت و عجیبی دارند. آن سفر در زمستان بود و هوا هم خیلی خوب بود.
‌پررنگ‌ترین خاطره‌ای که از جزیره دارید، چیست؟
وقتی توی آب خلیج فارس رفتم و بیرون آمدم، تجربه شنای عجیبی برایم بود. جزیره خیلی زیبایی بود و مطمئنا حالا خیلی فرق کرده و دیگر چندان بکر نیست. درخت انجیر معابد را دیدم که خیلی زیبا بود. در کل لحظات خاطره‌انگیزی داشتم.
‌برای گشت‌وگذار در کیش کجا را انتخاب می‌کنید؟
اصولا تماشای آثار باستانی در هر سفری ترجیح من است. کیش البته خیلی آثار قدیمی ندارد. کشتی یونانی را خیلی دوست داشتم. پیشنهادم بیش از همه چیز تماشای دریاست و این رنگی که خیلی جذاب است. من دریای مدیترانه را هم دیده‌ام، ولی رنگ این دریا بسیار عجیب بود. خیره شدن به امواج جذاب‌ترین کار در یک ساحل است.
‌چقدر از محیط‌تان برای نوشتن الهام می‌گیرید؟
بعضی از داستان‌هایم اتفاقا در بستر سفرهایم می‌گذرد. یک داستان دارم درباره قلعه بابک خرم‌دین. همیشه سفرهای عجیبی داشته‌ام که حتی خطراتی هم داشته‌اند. تا به حال داستانی نداشته‌ام که در کیش بگذرد، اما کیش بستر خوبی برای نوشتن یک داستان است. کیش واقعا فضای امنی دارد.
‌آیا کیش برای شما الهام‌بخش بوده؟
تا الان فضای داستانی خاصی از آن‌جا در ذهنم نبوده و جرقه‌ای زده نشده، ولی نویسنده می‌تواند موضوع داستان را در هر بستر خاصی که می‌خواهد، قرار دهد. شاید روزی داستانی نوشتم که لوکیشن ماجرایش در کیش باشد. همیشه قصد دارم از سفرهایم الهام بگیرم. البته دست‌مایه‌های داستانی را می‌شود به هر محیط دل‌خواهی برد.
‌بهترین تصویر سینمایی یا داستانی‌ای که از یک جزیره یا یک ساحل در ذهن دارید، مربوط به کدام اثر است؟
فیلمی هست اقتباس از کتاب آگاتا کریستی به اسم «ده سرخ‌پوست کوچولو» که در آن 10 نفر به جزیره‌ای می‌روند و همه می‌میرند؛ داستان عجیب‌و‌غریب و پررمزورازی دارد. تا گفتید جزیره، در یک داستان یا یک فیلم فورا آن جزیره به یادم آمد. «جزیره گم‌شده» ژول ورن هم برایم بسیار جذاب بود. تصویری متفاوت از یک جزیره در ذهنم حک کرده است.
‌ساحل کیش برایتان چه ویژگی‌ای دارد که آن را از سایر ساحل‌ها متمایز می‌کند؟
رنگ لاجوردی دریایش و صدف‌ها و مرجان‌ها و هدایایی که اقیانوس به ساحل می‌فرستد و در ساحل دریای خزر نظیرش نیست شن‌هایش خیلی سفید هستند و سفیدی‌شان در کنار لاجوردی دریا تضاد عجیب و قشنگی ایجاد کرده، به نظرم جذاب‌ترین اتفاق کیش است که هیچ کجای جهان پیدا نمی‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.