|

نظام مهندسی باید خانه دوم مهندسان باشد

برخی مهندسان حاضر نیستند به نظام مهندسی بیایند

در اعتبار نظام مهندسی اصفهان چنان خدشه ای وارد شده است که به گفته مهندس عموشاهی برخی عضویت در آن را کسر شان خود می دانند. در لزوم آن نیز البته آن قدر دلیل و برهان وجود دارد که نمی توان عطایش را به لقایش بخشید و بی دردسر به راه خود ادامه داد.
کسانی که عرق جبین و روزگار جوانی را به پای پا گرفتن اساس مهندسی این شهر ریخته اند دلسوزانه برای سروسامان دادنش می جنگند و تلاش می کنند. مهندس علی عموشاهی که اصفهان بسیاری از سازه های معاصرش را مدیون اوست، از کسانی است که عزم خود را برای زنده کردن آن جزم کرده است.

فعالیت شما در شهرداری چگونه بود؟
زمانی من به شهرداری رفتم که شهرداری های کشور با بحران بسیار عجیبی درگیر بودند واین زمان مصادف شده بود با برخورد با آقای کرباسجی در سال 76. اعتماد مردم به شهرداری مقداری کم شده بود و شهرداری هم ضعیف شده بود.
کار ساخت و ساز بسیار کاهش پیدا کرده بود و بسیاری از درآمدهای شهرداری که از همین ساخت و سازهاست نیز کاهش پیدا کرده بود. یادم است در آن سال که مهرماه به شهرداری رفتم و در حال بودجه نویسی برای سال آینده بودم همه شهرداری های کشور بودجه خود را با 30 تا 35 درصد کاهش برآورد می کردند، ولی ما بودجه را افزایش دادیم و شروع کردیم به کار. مثلا برای ساخت میدان لاله اصفهان ما 5 میلیون-5 میلیون به پیمانکار آن پول می دادیم و خوشبختانه به جایی رسیدیم که برای پروژه اتوبان صیاد شیرازی دیگر 300 میلیون، 300 ملیون پول به پیمانکار می دادیم.
با فعالان حوزه ساخت و ساز جلسه برگزار کردیم و برای رونق اقتصادی به آنان امتیازاتی دادیم که به کار برگردند و شروع به فعالیت کنند. این کار فواید فراوانی داشت. چرخ اقتصاد مسکن که شروع به چرخیدن کند،حدود 300 صنعت را با خود فعال می کند، اشتغال و درآمد شهرداری را افزایش می دهد و فساد اجتماعی مثل اعتیاد و ... را کاهش می دهد .
بی شک کار با برنامه، باعث ایجاد روند تدوین شده ای می شود که دیگر قائم به شخص نیست.
در شورای معاونین شهرداری به این نتیجه رسیدیم که اگر یک شورای مشورتی شهر ایجاد شود،می توانیم از نظرات مردم شهر استفاده کنیم. اعضای این شورا از بزرگان و سرشناسان شهر بودند مثل مرحوم مهندس کازرونی، آقای مهندس خرم، مرحوم آیت ا... طاهری، اسقف شهر، مهندس معین، مهندس شعرباف و ... در کل آدم های بزرگ و تاثیرگذار شهر بودند که می آمدند و جلسات رسمی می گذاشتند.
از این جلسات یک برنامه 35 ساله بیرون آمد به عنوان برنامه بلند مدت اصفهان 1414. کار بسیار نیکویی بود. زمان ریاست جمهوری رییس دولت اصلاحات که بحث تشکیل شورای شهر بود ایشان اصفهان را شاهد میآوردند که فلان کار در اصفهان صورت گرفته و بسیار هم خوب جواب داده است. گرچه مصوبه این طرح را شورای اول شهر اصفهان رای داد و قانونی شد .
در شهر کار کردن، شرایط و سختی های خاص خودش را دارد . مثل جابه جایی شبکه های برق و آب و فاضلاب و... گاهی از موارد چندین بار جابه جایی باید صورت گیرد یک بار با آقای دکتر حائری که از متخصصین پل ساز و بزرگان کشور است (به عنوان مثال پل بزرگمهر و پل فردوسی، پل آذر و اکثر پلهای روی رودخانه زاینده رود طراحش ایشان بوده است) تماس گرفتم و پیشنهادی دادم که آیا می شود ابتدا بدون به هم زدن خیابان پل را ساخت و بعد از تکمیل آن خاک زیرش را برداشت؟ البته شدن و نشدنش را نمی دانم! ایشان فکر کردند و پاسخ دادند چرا نمی شود؟ خیلی هم خوب می شود. از ایشان دعوت کردیم که به اصفهان بیایند تا طرح مطالعاتی آن را شروع کنیم .

تا به آن زمان این کار در ایران اجرا نشده بود ؟
خیر.اولین پلی که این گونه عمل کردیم پل صارمیه ابتدای خیابان آتشگاه بود. وارد عمل که شدیم بسیاری می گفتند چرا هیچ اتفاقی نمی افتد و پیشرفتی در پروژه صورت نمی گیرد ولی ظرف سه ماه یازده پل که کارهای آن انجام شده بود با شروع خاکبرداری دیده شد.
به جایی رسیدیم که زیرگذر پل ناژوان از شروع تا پایانش 28 روز طول کشید. این حرکت بزرگی بود و تحولی در پل سازی کشور صورت گرفت. البته مخالف هم داشتیم و بسیاری از کارشناسان آن را عملی نمی دانستند. به اعتقاد من کار نشد ندارد و با فکر و تلاش و کوشش می توان بزرگترین کارها را به اجرا درآورد .
فعالیت عمده دیگر ما فعالیت در مناطق محروم و کمتر توسعه پیدا کرده شهر برای بالا بردن سطح فرهنگ و رفاه مردم این مناطق بود، 32 کتابخانه و سالن مطالعه که بیشتر در حاشیه شهر ساخته شد از جمله این طرح ها بود.
در ادامه فعالیت های فرهنگی ساخت کتابخانه مرکزی از طرح هایی بود که به اجرا درآمد. آن زمان در محل فعلی کتابخانه مرکزی خانه ای مخروبه بود که بعد از تصویب طرح با مالک آن به توافق رسیدیم و الان این کتابخانه یکی از بهترین کتابخانه های شهر و کشور است .

برگردیم به گذشته و بحث ورزشگاه نقش جهان. چرا این ورزشگاه همچنان به بهره برداری نرسیده است؟
قبل از اینکه ما به آنجا برویم یک سری کارهای مقدماتی مثل خاکبرداری شده بود، با حضور ما خاکبرداری کامل شد و مشاور انتخاب شد، طرح تهیه کردیم و آن را به سازمان برنامه و بودجه کشور بردیم و حدود 300 ملیون تومان از ریاست جمهوری گرفتیم. به استانداری بردیم و از آقای جهانگیری استاندار وقت هم 400 میلیون گرفتم. 200 میلیون از آقای اسلامیان و 200 میلیون هم از آقای سیف اللهی و کار را شروع کردیم، ولی با حضور جناب مهندس جوادی به عنوان شهردار اصفهان از بنده نیز دعوت شد و من به شهرداری رفتم. در آن زمان با شهردار صحبت کردیم تااین طرح بیاید زیر نظر شهرداری تا ما یک سال و نیمه تحویل دهیم.
ایشان هم خیلی پیگیری کردند، ولی متاسفانه به نتیجه نرسید. الان هم مشکل آن، مشکل مدیریتی است. این طرح هم استانی است و هم کشوری ولی نه کشوری است و نه استانی!هر روز دست یک نفر است. از سال 75 که ما شروع کردیم تا الان 19 تا 20 سال است و باید حتی بعضی از نقاط آن بازسازی و ترمیم شود. در کل برای به نتیجه رسیدن باید کار به یک مدیریت واحد ارجاع داده شود .
با توجه به مدیریت موفق شما در شهرداری و دیگر نهادها چه مواردی را در سازمان نظام مهندسی برای پرداختن به آن ارجح می دانید؟
هر کس از یک دیدگاه به نظام مهندسی نگاه می کند.بسیاری از مردم جایگاه و حقوق خود را نمی دانند. به عنوان مثال وجود دست اندازها و چاله ها در خیابان های شهر اگر منجر به خسارت به شهروندی بشود می تواند شکایت کند و خسارت خود را از شهرداری بگیرد ولی عدم آشنایی مردم با حقوقشان منجر به این اتفاق نمی-شود.
داستان ما در نظام مهندسی هم همین داستان است، بسیاری از اعضا حقوق و جایگاه خود را نمی-شناسند.
شخصیت خود را نمی دانیم. این گونه که شد کوپن می خریم، سهمیه می فروشیم و دلالی می کنیم که واقعا ناخوشاینداست. با رعایت اخلاق و برگرداندن غرور مثبت می توان وضعیت را مساعد کرد. باید برگردیم به سمتی که مهندسان جایگاه واقعی خود را در جامعه بازیابند که اگر این گونه شود، کار هم رونق میگیرد و پول هم می آید.
یکی از برنامه هایی که در ذهن من است ایجاد اتاق فکری است که اعضای آن مدیران سابق سازمان نظام مهندسی هستند و از طرفی نیز قشر جوان و خوشنام و صاحب فکر، تا از نظرات و تجارب آنان استفاده کنیم و از درون آن قانون و لایحه و مطلب برای ارتقای سطح کیفی سازمان درآوریم.

چرا بحث اصلاح قانون نظام مهندسی نتوانست مطرح شود که به مجلس برود؟
این وضعیت ماست. اصفهان همیشه پیشرو بوده است، نه فقط در جنگ و نه فقط در انقلاب و سازندگی، در نظام مالی و اداری هم پیشرو بودیم. در زمان جنگ حرف ما و طرح های ما حرف اول را می زد. در سازمان شهرداری ها هم اصفهان بسیار قوی و فعال بود. پس چه شده است که سازمان نظام مهندسی استان اصفهان در رتبه ماقبل آخر در کشور است؟ عشق رفته بیرون، علاقه رفته، منافع مردم بیرون رفته و منافع من و تیم من جایگزین آن شده است. شایسته سالاری کمرنگ شده و رابطه ها جایگزین ضابطه ها شده است.
سال ها طول کشید که نیروهای انقلابی و مردمی که جایگزین رژیم طاغوت شده بودند به روندها واقف شوند و جوانان انقلابی آن زمان مدیران لایق امروز شوند، ولی متاسفانه دولت نهم و دهم انقلابی ایجاد کرد و تجربه و سابقه 25 ساله مردم زجر کشیده را کنار گذاشت و همه را عوض کرد. طبیعی است اتفاقاتی ناخوشایندی شکل گیرد. اگر هم قرار است جابه جایی و اصلاحی صورت گیرد باید پله پله و با فکر و برنامه باشد، نه اتوبوسی. دنیا هم دنیای سال های پیش نیست! مدیریت ها در جهان بسیار حرفه ای شده است . خطای الان اصلا قابل مقایسه با خطای سال های پیش نیست .

چه کنیم که عزت نفسمان برگردد؟
باید بدانیم حقوق ما چیست و همه از حقوق خود آگاه باشیم، باید بدانیم حقوق مهندسان نسبت به مدیران چگونه است. حقوق کارکنان به مدیران و... حقوق متقابل را بدانیم واز هم سوال کنیم. سوال منشأ زنده بودن جامعه است. ما سوال کردن را ارج نمی نهیم، هر کس سوال کرد نباید برود شورای اتنظامی! هرکس حقی را بخواهد بگیرد تخطعه اش می کنیم، نشد، تنبیه اش می کنیم. این اشتباه است، باید سوال را جواب داد. سوال جامعه را ارتقا می دهد، سوال سوال می آورد. اگر سوال کوچکی در ذهن شما بود و مطرح نشود همان سوال کوچک باقی می ماند. ولی اگر مطرح شد رشد می کند و سوال بزرگ تری مطرح می شود.
متاسفانه آمده اند و جلوی سوال را گرفته اند و اجازه مطرح شدن به آن ها نمی دهند. من فکر می کنم باید آموزش را قوی کرد و سوالات را پاسخ داد. سوال پایه آموزش است. بعضی از مهندسان کار کرده ما با بسیاری از مباحث آشنایی ندارند. در واقع آموزش نوعی حمایت است که باید نظام به اعضای خود ارایه دهد. من باید بدانم اگر خطایی کردم به شورای انتظامی می روم، پس باید یاد بگیرم که چنین خطایی نکنم و به شورای انتظامی نروم و این یعنی حمایت. ما اگر بتوانیم در نظام کاری کنیم که آمار شورای انتظامی پایین بیاید بزرگترین حمایت را از اعضا کرده ایم این خود عزت و جایگاه می آورد.

شما چقدر با نظام مهندسی کار کرده اید؟
من از اولین اعضای نظام مهندسی هستم، ولی تا دوسال پیش مجموعاً هفت تا هشت بار به نظام مهندسی نرفته ام. تا قبل از 76 هم که وارد شهرداری بشوم با نظام کار می کردم، ولی بعد از آن دیگر نه. تا اینکه در یکی دو سال اخیر به کمک آنها آمدم ولی متأسفانه فایده ای نداشت.

اگر وارد نظام شوید از سهمیه تان استفاده می کنید؟
من نمی گویم سهمیه را استفاده نمی کنم، ولی نیازمند آن نیستم، چون هدفم بالاتر از این هاست، من ریال را با ریال مقایسه نمی کنم، ده تومن با ده تومن از دید من بسیار متفاوت است و به ارزش آن بستگی دارد. مرحوم شریعتی جمله ای دارد که می گوید یک با یک برابر نیست. من اعتقادم این است که یک ده تومنی ممکن است برکت هزارتومنی را داشته باشد یا برعکس. در اینجا هم بحث ما اصلاً بحث مالی نیست. صرفاً صندلی هم برای من ارزشمند نیست، آنجه برایم مهم است خدمت است، تحول است.

پس چرا وارد کارزار انتخابات شدید؟
حس و انگیزه من اصلاح همین بی قانونی نظام مهندسی است، نمی گویم قرار است کاری بزرگ و رویایی بکنم. از ابتدا هم با تیمی که دور هم جمع شدیم همین قرار را گذاشتیم. موفقیت ما هم منوط به تلاش من و دوستان است. ما می خواهیم قانون را به جایگاه خود برگردانیم و به دنبال همین هم هستیم. حالا این که چند درصد آن را بتوان انجام داد دیگر امیدمان به خداست. ولی می خواهیم حرکتی بکنیم که پایدار باشد .
در این مسیر چقدر وام دار دیگران خواهید شد؟
وام دار کسی نخواهم شد. صراحتا عرض می کنم که به هرکس باید به اندازه حقوقش داد و اگر خواسته ناحقی مطرح شود با آن مقابله خواهم کرد. ما باید با مشارکت افراد و تعامل با دستگاه ها و اعضا کارها را پیش بریم و قانون را اجرا کنیم و آن جا که نیاز به اصلاح دارد، اصلاح کنیم.
ما الان مهندسانی داریم که اصلا حاضر نیستند به نظام بیایند و شأن خود را در این نمی بینند که وارد نظام شوند، در صورتی که باید نظام خانه دوم آنان باشد. سازمان های دیگری هستند که فعالیت مشابهی دارند و موفق تر هستند. مثل سازمان نظام پزشکی که بسیاری از این مشکلات را ندارند. سازمان نظام مهندسی باید به اعضایش آموزش دهد که درآمد کسب کنند. ما باید ماهیگیری را یاد بدهیم، نه اینکه ماهی بدهیم. باید طوری جامعه مهندسی هدایت شود که خودش کار کند.

در مورد تمرکز زدایی و فربه شدن نظام و برون سپاری های سازمان نظرتان چیست؟
تشکیلات نظام یک تحول اساسی نیاز دارد . به شدت به تمرکز زدایی معتقدم در این دوره هم به همکاران تذکر دادم که در روش شما تمرکز زدایی نیست و تازه تمرکز گرایی هم هست. تمرکز زدایی یعنی شخصیت دادن به افراد و کارکنان زیر دست و این اولین مرحله است.
به عنوان مثال واحد کنترل ایستایی به تنهایی بتواند تصمیم گیری کند. خوب در این صورت چه اتفاقی می افتد؟ کار جدی تر می شود و کیفیت کار بالاتر می-رود و از طرف دیگر مدیر مربوطه هم راحت تر می شود و دغدغه این واحد را ندارد. در گروه های تخصصی هم باید مسوولیتشان به خودشان واگذار شود. مثل دفاترشان در شهرستان ها که با همه جا در ارتباط است مثل شهرداری ها و مردم و... نباید به گونه ای عمل شود که برای یک مورد کوچک مجبور شوند با دفتر اصفهان مکاتبه و کسب تکلیف کنند. باید اعتماد و تفویض اختیار کرد.
یکی از کارهایی که ان شا ا.. انجام خواهم داد جدا کردن دفتر شهر اصفهان است. دوست داریم سازمان نظام مهندسی استان یک ستاد جمع و جور خوب باشد چند نفر محدود که بتوانند کار کنند؛ نظر بدهند بازرسی کنند و کنترل کنند. نه اینکه کسانی باشند که بگویند این کار را بکن آن کار را نکن. کار اجرایی جاذبه دارد، دل مشغولی دارد، کسی که مسوول کار اجرایی است باید عمل کند و کسی که مسوول کار فکری است نباید مشغول کار اجرایی شود.

شما در دوران مسوولیت تان به نحوی عمل کردید که کارآمدی شما در شهر محسوس بود و چهره شهر به سرعت عوض شد. آیا این امکان وجود دارد که در صورت ورود به هیات مدیره سازمان نظام مهندسی همین اتفاق بیفتد؟
ما یا پتانسیل ها را نشناخته ایم یا نخواستیم که بشناسیم. گاهی بعضی مدیران ما تصور می کنند اگر تیم قوی همراه داشته باشند خودشان محو می شوند، ولی نظر من عکس این است یعنی هرچه تیم قوی تر باشد مدیریت هم بهتر است. ما پتانسیل نخبگان بسیاری را داریم، مدیران سابق سازمان، اساتید دانشگاه های بزرگ کشور مثل دانشگاه صنعتی و دانشگاه های مختلف استان و ... باید از این پتانسیل و نخبگان استان استفاده کرد.
باید از پتانسیل عظیم جوانان، اعم از مردان و زنان استفاده کرد. باید سازمان به گونه ای شود که پوشیدن لباس آن افتخار باشد و این ایجاد بستر به دست ماست.
در میان جوانان نخبگان بسیاری داریم که گمنام هستند باید آنان را پیدا کرد و دعوت به همکاری کرد، ما نمی خواهیم همه چیز را به هم بزنیم، ما می خواهیم با نظرات کارشناسانی که مجموعه را می شناسند نقاط ضعف و قدرت را آنالیز کنیم. ما بحث فرد نداریم بحث ما ساختار و اصلاح ساختاری با برنامه ریزی مناسب و مدون است .

در اعتبار نظام مهندسی اصفهان چنان خدشه ای وارد شده است که به گفته مهندس عموشاهی برخی عضویت در آن را کسر شان خود می دانند. در لزوم آن نیز البته آن قدر دلیل و برهان وجود دارد که نمی توان عطایش را به لقایش بخشید و بی دردسر به راه خود ادامه داد.
کسانی که عرق جبین و روزگار جوانی را به پای پا گرفتن اساس مهندسی این شهر ریخته اند دلسوزانه برای سروسامان دادنش می جنگند و تلاش می کنند. مهندس علی عموشاهی که اصفهان بسیاری از سازه های معاصرش را مدیون اوست، از کسانی است که عزم خود را برای زنده کردن آن جزم کرده است.

فعالیت شما در شهرداری چگونه بود؟
زمانی من به شهرداری رفتم که شهرداری های کشور با بحران بسیار عجیبی درگیر بودند واین زمان مصادف شده بود با برخورد با آقای کرباسجی در سال 76. اعتماد مردم به شهرداری مقداری کم شده بود و شهرداری هم ضعیف شده بود.
کار ساخت و ساز بسیار کاهش پیدا کرده بود و بسیاری از درآمدهای شهرداری که از همین ساخت و سازهاست نیز کاهش پیدا کرده بود. یادم است در آن سال که مهرماه به شهرداری رفتم و در حال بودجه نویسی برای سال آینده بودم همه شهرداری های کشور بودجه خود را با 30 تا 35 درصد کاهش برآورد می کردند، ولی ما بودجه را افزایش دادیم و شروع کردیم به کار. مثلا برای ساخت میدان لاله اصفهان ما 5 میلیون-5 میلیون به پیمانکار آن پول می دادیم و خوشبختانه به جایی رسیدیم که برای پروژه اتوبان صیاد شیرازی دیگر 300 میلیون، 300 ملیون پول به پیمانکار می دادیم.
با فعالان حوزه ساخت و ساز جلسه برگزار کردیم و برای رونق اقتصادی به آنان امتیازاتی دادیم که به کار برگردند و شروع به فعالیت کنند. این کار فواید فراوانی داشت. چرخ اقتصاد مسکن که شروع به چرخیدن کند،حدود 300 صنعت را با خود فعال می کند، اشتغال و درآمد شهرداری را افزایش می دهد و فساد اجتماعی مثل اعتیاد و ... را کاهش می دهد .
بی شک کار با برنامه، باعث ایجاد روند تدوین شده ای می شود که دیگر قائم به شخص نیست.
در شورای معاونین شهرداری به این نتیجه رسیدیم که اگر یک شورای مشورتی شهر ایجاد شود،می توانیم از نظرات مردم شهر استفاده کنیم. اعضای این شورا از بزرگان و سرشناسان شهر بودند مثل مرحوم مهندس کازرونی، آقای مهندس خرم، مرحوم آیت ا... طاهری، اسقف شهر، مهندس معین، مهندس شعرباف و ... در کل آدم های بزرگ و تاثیرگذار شهر بودند که می آمدند و جلسات رسمی می گذاشتند.
از این جلسات یک برنامه 35 ساله بیرون آمد به عنوان برنامه بلند مدت اصفهان 1414. کار بسیار نیکویی بود. زمان ریاست جمهوری رییس دولت اصلاحات که بحث تشکیل شورای شهر بود ایشان اصفهان را شاهد میآوردند که فلان کار در اصفهان صورت گرفته و بسیار هم خوب جواب داده است. گرچه مصوبه این طرح را شورای اول شهر اصفهان رای داد و قانونی شد .
در شهر کار کردن، شرایط و سختی های خاص خودش را دارد . مثل جابه جایی شبکه های برق و آب و فاضلاب و... گاهی از موارد چندین بار جابه جایی باید صورت گیرد یک بار با آقای دکتر حائری که از متخصصین پل ساز و بزرگان کشور است (به عنوان مثال پل بزرگمهر و پل فردوسی، پل آذر و اکثر پلهای روی رودخانه زاینده رود طراحش ایشان بوده است) تماس گرفتم و پیشنهادی دادم که آیا می شود ابتدا بدون به هم زدن خیابان پل را ساخت و بعد از تکمیل آن خاک زیرش را برداشت؟ البته شدن و نشدنش را نمی دانم! ایشان فکر کردند و پاسخ دادند چرا نمی شود؟ خیلی هم خوب می شود. از ایشان دعوت کردیم که به اصفهان بیایند تا طرح مطالعاتی آن را شروع کنیم .

تا به آن زمان این کار در ایران اجرا نشده بود ؟
خیر.اولین پلی که این گونه عمل کردیم پل صارمیه ابتدای خیابان آتشگاه بود. وارد عمل که شدیم بسیاری می گفتند چرا هیچ اتفاقی نمی افتد و پیشرفتی در پروژه صورت نمی گیرد ولی ظرف سه ماه یازده پل که کارهای آن انجام شده بود با شروع خاکبرداری دیده شد.
به جایی رسیدیم که زیرگذر پل ناژوان از شروع تا پایانش 28 روز طول کشید. این حرکت بزرگی بود و تحولی در پل سازی کشور صورت گرفت. البته مخالف هم داشتیم و بسیاری از کارشناسان آن را عملی نمی دانستند. به اعتقاد من کار نشد ندارد و با فکر و تلاش و کوشش می توان بزرگترین کارها را به اجرا درآورد .
فعالیت عمده دیگر ما فعالیت در مناطق محروم و کمتر توسعه پیدا کرده شهر برای بالا بردن سطح فرهنگ و رفاه مردم این مناطق بود، 32 کتابخانه و سالن مطالعه که بیشتر در حاشیه شهر ساخته شد از جمله این طرح ها بود.
در ادامه فعالیت های فرهنگی ساخت کتابخانه مرکزی از طرح هایی بود که به اجرا درآمد. آن زمان در محل فعلی کتابخانه مرکزی خانه ای مخروبه بود که بعد از تصویب طرح با مالک آن به توافق رسیدیم و الان این کتابخانه یکی از بهترین کتابخانه های شهر و کشور است .

برگردیم به گذشته و بحث ورزشگاه نقش جهان. چرا این ورزشگاه همچنان به بهره برداری نرسیده است؟
قبل از اینکه ما به آنجا برویم یک سری کارهای مقدماتی مثل خاکبرداری شده بود، با حضور ما خاکبرداری کامل شد و مشاور انتخاب شد، طرح تهیه کردیم و آن را به سازمان برنامه و بودجه کشور بردیم و حدود 300 ملیون تومان از ریاست جمهوری گرفتیم. به استانداری بردیم و از آقای جهانگیری استاندار وقت هم 400 میلیون گرفتم. 200 میلیون از آقای اسلامیان و 200 میلیون هم از آقای سیف اللهی و کار را شروع کردیم، ولی با حضور جناب مهندس جوادی به عنوان شهردار اصفهان از بنده نیز دعوت شد و من به شهرداری رفتم. در آن زمان با شهردار صحبت کردیم تااین طرح بیاید زیر نظر شهرداری تا ما یک سال و نیمه تحویل دهیم.
ایشان هم خیلی پیگیری کردند، ولی متاسفانه به نتیجه نرسید. الان هم مشکل آن، مشکل مدیریتی است. این طرح هم استانی است و هم کشوری ولی نه کشوری است و نه استانی!هر روز دست یک نفر است. از سال 75 که ما شروع کردیم تا الان 19 تا 20 سال است و باید حتی بعضی از نقاط آن بازسازی و ترمیم شود. در کل برای به نتیجه رسیدن باید کار به یک مدیریت واحد ارجاع داده شود .
با توجه به مدیریت موفق شما در شهرداری و دیگر نهادها چه مواردی را در سازمان نظام مهندسی برای پرداختن به آن ارجح می دانید؟
هر کس از یک دیدگاه به نظام مهندسی نگاه می کند.بسیاری از مردم جایگاه و حقوق خود را نمی دانند. به عنوان مثال وجود دست اندازها و چاله ها در خیابان های شهر اگر منجر به خسارت به شهروندی بشود می تواند شکایت کند و خسارت خود را از شهرداری بگیرد ولی عدم آشنایی مردم با حقوقشان منجر به این اتفاق نمی-شود.
داستان ما در نظام مهندسی هم همین داستان است، بسیاری از اعضا حقوق و جایگاه خود را نمی-شناسند.
شخصیت خود را نمی دانیم. این گونه که شد کوپن می خریم، سهمیه می فروشیم و دلالی می کنیم که واقعا ناخوشاینداست. با رعایت اخلاق و برگرداندن غرور مثبت می توان وضعیت را مساعد کرد. باید برگردیم به سمتی که مهندسان جایگاه واقعی خود را در جامعه بازیابند که اگر این گونه شود، کار هم رونق میگیرد و پول هم می آید.
یکی از برنامه هایی که در ذهن من است ایجاد اتاق فکری است که اعضای آن مدیران سابق سازمان نظام مهندسی هستند و از طرفی نیز قشر جوان و خوشنام و صاحب فکر، تا از نظرات و تجارب آنان استفاده کنیم و از درون آن قانون و لایحه و مطلب برای ارتقای سطح کیفی سازمان درآوریم.

چرا بحث اصلاح قانون نظام مهندسی نتوانست مطرح شود که به مجلس برود؟
این وضعیت ماست. اصفهان همیشه پیشرو بوده است، نه فقط در جنگ و نه فقط در انقلاب و سازندگی، در نظام مالی و اداری هم پیشرو بودیم. در زمان جنگ حرف ما و طرح های ما حرف اول را می زد. در سازمان شهرداری ها هم اصفهان بسیار قوی و فعال بود. پس چه شده است که سازمان نظام مهندسی استان اصفهان در رتبه ماقبل آخر در کشور است؟ عشق رفته بیرون، علاقه رفته، منافع مردم بیرون رفته و منافع من و تیم من جایگزین آن شده است. شایسته سالاری کمرنگ شده و رابطه ها جایگزین ضابطه ها شده است.
سال ها طول کشید که نیروهای انقلابی و مردمی که جایگزین رژیم طاغوت شده بودند به روندها واقف شوند و جوانان انقلابی آن زمان مدیران لایق امروز شوند، ولی متاسفانه دولت نهم و دهم انقلابی ایجاد کرد و تجربه و سابقه 25 ساله مردم زجر کشیده را کنار گذاشت و همه را عوض کرد. طبیعی است اتفاقاتی ناخوشایندی شکل گیرد. اگر هم قرار است جابه جایی و اصلاحی صورت گیرد باید پله پله و با فکر و برنامه باشد، نه اتوبوسی. دنیا هم دنیای سال های پیش نیست! مدیریت ها در جهان بسیار حرفه ای شده است . خطای الان اصلا قابل مقایسه با خطای سال های پیش نیست .

چه کنیم که عزت نفسمان برگردد؟
باید بدانیم حقوق ما چیست و همه از حقوق خود آگاه باشیم، باید بدانیم حقوق مهندسان نسبت به مدیران چگونه است. حقوق کارکنان به مدیران و... حقوق متقابل را بدانیم واز هم سوال کنیم. سوال منشأ زنده بودن جامعه است. ما سوال کردن را ارج نمی نهیم، هر کس سوال کرد نباید برود شورای اتنظامی! هرکس حقی را بخواهد بگیرد تخطعه اش می کنیم، نشد، تنبیه اش می کنیم. این اشتباه است، باید سوال را جواب داد. سوال جامعه را ارتقا می دهد، سوال سوال می آورد. اگر سوال کوچکی در ذهن شما بود و مطرح نشود همان سوال کوچک باقی می ماند. ولی اگر مطرح شد رشد می کند و سوال بزرگ تری مطرح می شود.
متاسفانه آمده اند و جلوی سوال را گرفته اند و اجازه مطرح شدن به آن ها نمی دهند. من فکر می کنم باید آموزش را قوی کرد و سوالات را پاسخ داد. سوال پایه آموزش است. بعضی از مهندسان کار کرده ما با بسیاری از مباحث آشنایی ندارند. در واقع آموزش نوعی حمایت است که باید نظام به اعضای خود ارایه دهد. من باید بدانم اگر خطایی کردم به شورای انتظامی می روم، پس باید یاد بگیرم که چنین خطایی نکنم و به شورای انتظامی نروم و این یعنی حمایت. ما اگر بتوانیم در نظام کاری کنیم که آمار شورای انتظامی پایین بیاید بزرگترین حمایت را از اعضا کرده ایم این خود عزت و جایگاه می آورد.

شما چقدر با نظام مهندسی کار کرده اید؟
من از اولین اعضای نظام مهندسی هستم، ولی تا دوسال پیش مجموعاً هفت تا هشت بار به نظام مهندسی نرفته ام. تا قبل از 76 هم که وارد شهرداری بشوم با نظام کار می کردم، ولی بعد از آن دیگر نه. تا اینکه در یکی دو سال اخیر به کمک آنها آمدم ولی متأسفانه فایده ای نداشت.

اگر وارد نظام شوید از سهمیه تان استفاده می کنید؟
من نمی گویم سهمیه را استفاده نمی کنم، ولی نیازمند آن نیستم، چون هدفم بالاتر از این هاست، من ریال را با ریال مقایسه نمی کنم، ده تومن با ده تومن از دید من بسیار متفاوت است و به ارزش آن بستگی دارد. مرحوم شریعتی جمله ای دارد که می گوید یک با یک برابر نیست. من اعتقادم این است که یک ده تومنی ممکن است برکت هزارتومنی را داشته باشد یا برعکس. در اینجا هم بحث ما اصلاً بحث مالی نیست. صرفاً صندلی هم برای من ارزشمند نیست، آنجه برایم مهم است خدمت است، تحول است.

پس چرا وارد کارزار انتخابات شدید؟
حس و انگیزه من اصلاح همین بی قانونی نظام مهندسی است، نمی گویم قرار است کاری بزرگ و رویایی بکنم. از ابتدا هم با تیمی که دور هم جمع شدیم همین قرار را گذاشتیم. موفقیت ما هم منوط به تلاش من و دوستان است. ما می خواهیم قانون را به جایگاه خود برگردانیم و به دنبال همین هم هستیم. حالا این که چند درصد آن را بتوان انجام داد دیگر امیدمان به خداست. ولی می خواهیم حرکتی بکنیم که پایدار باشد .
در این مسیر چقدر وام دار دیگران خواهید شد؟
وام دار کسی نخواهم شد. صراحتا عرض می کنم که به هرکس باید به اندازه حقوقش داد و اگر خواسته ناحقی مطرح شود با آن مقابله خواهم کرد. ما باید با مشارکت افراد و تعامل با دستگاه ها و اعضا کارها را پیش بریم و قانون را اجرا کنیم و آن جا که نیاز به اصلاح دارد، اصلاح کنیم.
ما الان مهندسانی داریم که اصلا حاضر نیستند به نظام بیایند و شأن خود را در این نمی بینند که وارد نظام شوند، در صورتی که باید نظام خانه دوم آنان باشد. سازمان های دیگری هستند که فعالیت مشابهی دارند و موفق تر هستند. مثل سازمان نظام پزشکی که بسیاری از این مشکلات را ندارند. سازمان نظام مهندسی باید به اعضایش آموزش دهد که درآمد کسب کنند. ما باید ماهیگیری را یاد بدهیم، نه اینکه ماهی بدهیم. باید طوری جامعه مهندسی هدایت شود که خودش کار کند.

در مورد تمرکز زدایی و فربه شدن نظام و برون سپاری های سازمان نظرتان چیست؟
تشکیلات نظام یک تحول اساسی نیاز دارد . به شدت به تمرکز زدایی معتقدم در این دوره هم به همکاران تذکر دادم که در روش شما تمرکز زدایی نیست و تازه تمرکز گرایی هم هست. تمرکز زدایی یعنی شخصیت دادن به افراد و کارکنان زیر دست و این اولین مرحله است.
به عنوان مثال واحد کنترل ایستایی به تنهایی بتواند تصمیم گیری کند. خوب در این صورت چه اتفاقی می افتد؟ کار جدی تر می شود و کیفیت کار بالاتر می-رود و از طرف دیگر مدیر مربوطه هم راحت تر می شود و دغدغه این واحد را ندارد. در گروه های تخصصی هم باید مسوولیتشان به خودشان واگذار شود. مثل دفاترشان در شهرستان ها که با همه جا در ارتباط است مثل شهرداری ها و مردم و... نباید به گونه ای عمل شود که برای یک مورد کوچک مجبور شوند با دفتر اصفهان مکاتبه و کسب تکلیف کنند. باید اعتماد و تفویض اختیار کرد.
یکی از کارهایی که ان شا ا.. انجام خواهم داد جدا کردن دفتر شهر اصفهان است. دوست داریم سازمان نظام مهندسی استان یک ستاد جمع و جور خوب باشد چند نفر محدود که بتوانند کار کنند؛ نظر بدهند بازرسی کنند و کنترل کنند. نه اینکه کسانی باشند که بگویند این کار را بکن آن کار را نکن. کار اجرایی جاذبه دارد، دل مشغولی دارد، کسی که مسوول کار اجرایی است باید عمل کند و کسی که مسوول کار فکری است نباید مشغول کار اجرایی شود.

شما در دوران مسوولیت تان به نحوی عمل کردید که کارآمدی شما در شهر محسوس بود و چهره شهر به سرعت عوض شد. آیا این امکان وجود دارد که در صورت ورود به هیات مدیره سازمان نظام مهندسی همین اتفاق بیفتد؟
ما یا پتانسیل ها را نشناخته ایم یا نخواستیم که بشناسیم. گاهی بعضی مدیران ما تصور می کنند اگر تیم قوی همراه داشته باشند خودشان محو می شوند، ولی نظر من عکس این است یعنی هرچه تیم قوی تر باشد مدیریت هم بهتر است. ما پتانسیل نخبگان بسیاری را داریم، مدیران سابق سازمان، اساتید دانشگاه های بزرگ کشور مثل دانشگاه صنعتی و دانشگاه های مختلف استان و ... باید از این پتانسیل و نخبگان استان استفاده کرد.
باید از پتانسیل عظیم جوانان، اعم از مردان و زنان استفاده کرد. باید سازمان به گونه ای شود که پوشیدن لباس آن افتخار باشد و این ایجاد بستر به دست ماست.
در میان جوانان نخبگان بسیاری داریم که گمنام هستند باید آنان را پیدا کرد و دعوت به همکاری کرد، ما نمی خواهیم همه چیز را به هم بزنیم، ما می خواهیم با نظرات کارشناسانی که مجموعه را می شناسند نقاط ضعف و قدرت را آنالیز کنیم. ما بحث فرد نداریم بحث ما ساختار و اصلاح ساختاری با برنامه ریزی مناسب و مدون است .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.