|

آغاز نوسازی نهادهای صنفی اصفهان

مهندسان خانه خود را از نو می سازند

گروه گزارش- هنوز مذاکرات دولت "تدبیر و امید" با همتایان غربی و شرقی اش پایان نگرفته، جامعه شناسان و اقتصاددانان خبر از آینده ای روشن می دهند. آینده ای که از دیدگاه مردم شاید همین فردای پسا- توافق باشد که نیست!
اما ا طبقه متوسط جدید و یقه سفیدهایی که از دل رکود و تورم سر برآورده اند، الگوهای مهندسی تازه ای را بر میزهای کاری خود قرار داده اند:
نشانه های زایش فرزند نوین مدرنیته و توسعه؛ این بار نیز حتی در اصفهان سنتی هم به خوبی پیداست:
روزنامه ها و جراید محلی اصفهان یک بار دیگر سر بر آورده اند، هیات های خارجی با نمایندگان صنایع و شرکت های مادر، نشست مشترک برگزار می کنند؛ هایپر استارها تکثیر شده و مشتریان تازه با سبدهای بزرگتر یافته اند و در سکون بازارهای سنتی همچون خودرو، ارز، طلا، بازارهای جدید پول و سرمایه و بورس "نفس تازه" می کشند و شهرهای جدید، رقبای تازه علیه بافت سنتی اصفهان شده اند.
کوچ سرمایه از بافت سنتی به بافت های مدرن تحرک جدیدی به اصفهان بخشیده و نهادهای صنفی نوین در پی احیای خود برآمده اند: اصناف و مراکز تجاری استان اقبال تازه ای پیدا کرده اند. احزاب، فعالیت های تازه خود را آغاز کرده اند؛ خبرهای تازه از سازمان های مردم نهاد به گوش می رسد و مدعیان جدید کسب قدرت در اصناف و نهادهای صنفی استان، امروز می کوشند تا سهم خود را از قدرت و بازار همزمان به دست آورند.
نهادهای صنفی و حزبی اصفهان ظاهرا جلوتر از دیگر نهادهای اداری و دولتی و حتی بازار بخش خصوصی گام برداشته اند و البته این نگرانی وجود دارد که پیشروی نهادهای صنفی همزمان با ادامه انفعال و رکود در دیگر بخش های سیاسی و اقتصادی می تواند به جداسازی آنها از روند حرکت های اجتماعی و جدایی از توسعه همه جانبه بیانجامد.
حال که انتخابات نظام مهندسی استان اصفهان نیز در راه است، جدل بر تقدم مهندسی یا مدیریت و جایگاه واقعی آنان در صحنه سیاسی و صنفی نیز اوج گرفته و باید دید از میان "پروژه یا پروسه" کدام یک به درد اصفهان می خورند؟
با این حساب وارونگی مدیریت در اصفهان حکایت تازه ای نیست! گاهی دیدگاه های کوتاه مدت مهندسی بر صحنه حکمرانی اصفهان نشسته و گاهی نظرات مدیران به ارایه راهبردهایی پرداخته اند که با عمر کوتاه مدت مدیریت در ایران و اصفهان نتایج قابل توجهی به دست نیامده است.
اما هرگاه که استان برای نوسازی و توسعه زیرساخت های خود کوشید و فرآیندهای متعدد را با دیدگاه های مهندسی درهم آمیخت، توانست به موفقیت های نسبی دست پیدا کند.
انتظار رفتار استراتژیک ساخت آینده ای همه جانبه از مهندسان قطعا نابه جاست. همچنانکه مدیریت پروژه ای در سیاست و اقتصاد هم نتوانست گرهی از مشکلات اصفهان باز کند و حتی روند پروژه های شهری همچون آبرسانی زاینده رود، مصلی و متروی اصفهان در بن بست ها و کوره راه ها با طرز تفکر کوتاه مدت مدیریتی از نفس افتاده اند.مهندسان اصفهان اما در طی این مدت بزرگترین لطمه ها را دیدند.
آنجا که جای پروژه با پروسه عوض شد و دیدگاه های استراتژیک مدیریتی به جای نظرات تاکتیکی مهندسی نشست؛ هم دکان مهندسان را از رونق انداخت و هم میزهای مدیریتی را ناتوان کرد.
جامعه توسعه یافته به گواه بسیاری از کارشناسان جامعه ای است که نهادهای صنفی و مدنی در آن ضربه گیر سیاست و اقتصاد و فرهنگ باشند و هر صنف با برگزیدن نمایندگان متخصص خود، جامعه را موزاییک بندی کند و اصناف هرکدام به حوزه تخصصی خود بازگردند.
پیش از این انتقادات به وارونگی های مدیریتی از آنجا نشات می گرفت که مهندسان وارد اقتصاد و سیاست شدند؛ سیاسیون لباس فرهنگ و هنر بر تن کردند و اقتصاددانانی که از دانشگاه بیرون نیامدند، نظریاتشان چندان مطابق با مطالبات و واقعیات نبود و همزمان روند تصمیم سازی و توان کارشناسی نهادهای صنفی و تخصصی رو به تحلیل رفت.
با تجویز مهندسی اقتصاد، مهندسی فرهنگی و مهندسی اجتماعی، جایگاه صنفی مهندسان از آنان دریغ شد و مهندسان را از توجه به خانه و صنف خود بازداشتند.
مهندسی فرهنگی و اجتماعی بدون آنکه تعاریف منطبق با علوم فرهنگی و اجتماعی را پیدا کند تنها به محل نزاع کلامی و جدل های رسانه ای منجر شد، تا جایی که کالاهای فرهنگی و تحلیل های اجتماعی هم اکنون به کالاهای لوکس بدل شده اند و مهندسان به جای آنکه کانالی برای هدایت و بهسازی سرمایه های بخش خصوصی و عمومی به سوی بازار و صنایع مرتبط خود باشند و بازار را بتوانند با قوه خلاقه تحت تاثیر قرار دهند، خود به عنوان یک سازه ساده تحلیل شدند که می بایست در آن نگاه مهندسی، تنها و به دشواری بار جامعه و فرهنگ و سیاست را به دوش بکشد و با تن نحیف خود، به اسم مهندسی، راه را بر نظریاتی بگشایند که تا پیش از این اگر سابقه نداشتند، در آزمون های پیشین مردود شده بودند.
هم اکنون بیشتر نگاه ها متوجه اصناف و حوزه های صنفی و اقتصادی استان است. آنان چاره ای جز احیای بدنه کارشناسی و بازگشت به خانه ندارند؛ مهندسان می باید خانه خود را که مدت هاست به آن توجهی نشده، از نو اصلاح و بازسازی کنند و این کار جز با تکیه بر نیروهای داخلی و توان تخصصی آنها ممکن نخواهدبود.
به خصوص حوزه مهندسی اصفهان با مشکلاتی مانند عدم همکاری نهاد های عمومی و دولتی مانند شهرداری،قوانین غیرشفاف، مشکلات آموزش و روند فزاینده فارغ التحصیلان جوانی رو به رو است که می باید در روند حرفه ای گری آنها تسریع شود.
گام اول انتخابات نظام مهندسی اصفهان است که بهترین و کم هزینه ترین راه برای نوسازی این نهاد صنفی و بازمهندسی یکی از مهم ترین سازمان های خصوصی است که از امنیت تا اقتصاد؛ از تغییر سبک زندگی تا تحرک چرخه های کسب وکار در اصفهان را تحت تاثیر قرار می دهد. نگاه های مهندسی چنانچه به مدد پروژه های خرد و کلان شهر اصفهان نیایند، آینده ای خوش برای اصفهان ترسیم نخواهدشد.

گروه گزارش- هنوز مذاکرات دولت "تدبیر و امید" با همتایان غربی و شرقی اش پایان نگرفته، جامعه شناسان و اقتصاددانان خبر از آینده ای روشن می دهند. آینده ای که از دیدگاه مردم شاید همین فردای پسا- توافق باشد که نیست!
اما ا طبقه متوسط جدید و یقه سفیدهایی که از دل رکود و تورم سر برآورده اند، الگوهای مهندسی تازه ای را بر میزهای کاری خود قرار داده اند:
نشانه های زایش فرزند نوین مدرنیته و توسعه؛ این بار نیز حتی در اصفهان سنتی هم به خوبی پیداست:
روزنامه ها و جراید محلی اصفهان یک بار دیگر سر بر آورده اند، هیات های خارجی با نمایندگان صنایع و شرکت های مادر، نشست مشترک برگزار می کنند؛ هایپر استارها تکثیر شده و مشتریان تازه با سبدهای بزرگتر یافته اند و در سکون بازارهای سنتی همچون خودرو، ارز، طلا، بازارهای جدید پول و سرمایه و بورس "نفس تازه" می کشند و شهرهای جدید، رقبای تازه علیه بافت سنتی اصفهان شده اند.
کوچ سرمایه از بافت سنتی به بافت های مدرن تحرک جدیدی به اصفهان بخشیده و نهادهای صنفی نوین در پی احیای خود برآمده اند: اصناف و مراکز تجاری استان اقبال تازه ای پیدا کرده اند. احزاب، فعالیت های تازه خود را آغاز کرده اند؛ خبرهای تازه از سازمان های مردم نهاد به گوش می رسد و مدعیان جدید کسب قدرت در اصناف و نهادهای صنفی استان، امروز می کوشند تا سهم خود را از قدرت و بازار همزمان به دست آورند.
نهادهای صنفی و حزبی اصفهان ظاهرا جلوتر از دیگر نهادهای اداری و دولتی و حتی بازار بخش خصوصی گام برداشته اند و البته این نگرانی وجود دارد که پیشروی نهادهای صنفی همزمان با ادامه انفعال و رکود در دیگر بخش های سیاسی و اقتصادی می تواند به جداسازی آنها از روند حرکت های اجتماعی و جدایی از توسعه همه جانبه بیانجامد.
حال که انتخابات نظام مهندسی استان اصفهان نیز در راه است، جدل بر تقدم مهندسی یا مدیریت و جایگاه واقعی آنان در صحنه سیاسی و صنفی نیز اوج گرفته و باید دید از میان "پروژه یا پروسه" کدام یک به درد اصفهان می خورند؟
با این حساب وارونگی مدیریت در اصفهان حکایت تازه ای نیست! گاهی دیدگاه های کوتاه مدت مهندسی بر صحنه حکمرانی اصفهان نشسته و گاهی نظرات مدیران به ارایه راهبردهایی پرداخته اند که با عمر کوتاه مدت مدیریت در ایران و اصفهان نتایج قابل توجهی به دست نیامده است.
اما هرگاه که استان برای نوسازی و توسعه زیرساخت های خود کوشید و فرآیندهای متعدد را با دیدگاه های مهندسی درهم آمیخت، توانست به موفقیت های نسبی دست پیدا کند.
انتظار رفتار استراتژیک ساخت آینده ای همه جانبه از مهندسان قطعا نابه جاست. همچنانکه مدیریت پروژه ای در سیاست و اقتصاد هم نتوانست گرهی از مشکلات اصفهان باز کند و حتی روند پروژه های شهری همچون آبرسانی زاینده رود، مصلی و متروی اصفهان در بن بست ها و کوره راه ها با طرز تفکر کوتاه مدت مدیریتی از نفس افتاده اند.مهندسان اصفهان اما در طی این مدت بزرگترین لطمه ها را دیدند.
آنجا که جای پروژه با پروسه عوض شد و دیدگاه های استراتژیک مدیریتی به جای نظرات تاکتیکی مهندسی نشست؛ هم دکان مهندسان را از رونق انداخت و هم میزهای مدیریتی را ناتوان کرد.
جامعه توسعه یافته به گواه بسیاری از کارشناسان جامعه ای است که نهادهای صنفی و مدنی در آن ضربه گیر سیاست و اقتصاد و فرهنگ باشند و هر صنف با برگزیدن نمایندگان متخصص خود، جامعه را موزاییک بندی کند و اصناف هرکدام به حوزه تخصصی خود بازگردند.
پیش از این انتقادات به وارونگی های مدیریتی از آنجا نشات می گرفت که مهندسان وارد اقتصاد و سیاست شدند؛ سیاسیون لباس فرهنگ و هنر بر تن کردند و اقتصاددانانی که از دانشگاه بیرون نیامدند، نظریاتشان چندان مطابق با مطالبات و واقعیات نبود و همزمان روند تصمیم سازی و توان کارشناسی نهادهای صنفی و تخصصی رو به تحلیل رفت.
با تجویز مهندسی اقتصاد، مهندسی فرهنگی و مهندسی اجتماعی، جایگاه صنفی مهندسان از آنان دریغ شد و مهندسان را از توجه به خانه و صنف خود بازداشتند.
مهندسی فرهنگی و اجتماعی بدون آنکه تعاریف منطبق با علوم فرهنگی و اجتماعی را پیدا کند تنها به محل نزاع کلامی و جدل های رسانه ای منجر شد، تا جایی که کالاهای فرهنگی و تحلیل های اجتماعی هم اکنون به کالاهای لوکس بدل شده اند و مهندسان به جای آنکه کانالی برای هدایت و بهسازی سرمایه های بخش خصوصی و عمومی به سوی بازار و صنایع مرتبط خود باشند و بازار را بتوانند با قوه خلاقه تحت تاثیر قرار دهند، خود به عنوان یک سازه ساده تحلیل شدند که می بایست در آن نگاه مهندسی، تنها و به دشواری بار جامعه و فرهنگ و سیاست را به دوش بکشد و با تن نحیف خود، به اسم مهندسی، راه را بر نظریاتی بگشایند که تا پیش از این اگر سابقه نداشتند، در آزمون های پیشین مردود شده بودند.
هم اکنون بیشتر نگاه ها متوجه اصناف و حوزه های صنفی و اقتصادی استان است. آنان چاره ای جز احیای بدنه کارشناسی و بازگشت به خانه ندارند؛ مهندسان می باید خانه خود را که مدت هاست به آن توجهی نشده، از نو اصلاح و بازسازی کنند و این کار جز با تکیه بر نیروهای داخلی و توان تخصصی آنها ممکن نخواهدبود.
به خصوص حوزه مهندسی اصفهان با مشکلاتی مانند عدم همکاری نهاد های عمومی و دولتی مانند شهرداری،قوانین غیرشفاف، مشکلات آموزش و روند فزاینده فارغ التحصیلان جوانی رو به رو است که می باید در روند حرفه ای گری آنها تسریع شود.
گام اول انتخابات نظام مهندسی اصفهان است که بهترین و کم هزینه ترین راه برای نوسازی این نهاد صنفی و بازمهندسی یکی از مهم ترین سازمان های خصوصی است که از امنیت تا اقتصاد؛ از تغییر سبک زندگی تا تحرک چرخه های کسب وکار در اصفهان را تحت تاثیر قرار می دهد. نگاه های مهندسی چنانچه به مدد پروژه های خرد و کلان شهر اصفهان نیایند، آینده ای خوش برای اصفهان ترسیم نخواهدشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.