|

مرزهای زبان مرزهای دنیاست

«یکی از خوشبختی‌های بزرگ من این بود که همیشه، چه در اصفهان و چه بعدها در تهران، با دوستان اهل مطالعه و اهل قلم سروکار داشتم و جلساتی داشتیم که در آنها درباره نوشته‌های خودمان و کتاب‌های جدید و مسائل روز بحث و گفت‌وگو می‌کردیم. الان می‌بینم جوانان هنرمند یا هنردوست امروز بیشتر تک‌وتنها هستند و برای خودشان کار می‌کنند، درحالی‌که ما آن روزها ارتباطات بیشتری داشتیم و همیشه در انجمن‌ها و جلسات ادبی شرکت می‌کردیم و همین‌ها مقدمه‌ای می‌شد برای انتشار مجلات گوناگون...». «جشن‌نامه ابوالحسن نجفی» در سال 1390 منتشر شد و این جملات بخشی از مصاحبه مفصلی با اوست که در ابتدای «جشن‌نامه» آمده است. مصاحبه‌ای در شش بخش و با این موضوعات: خاطرات، ترجمه، ادبیات، فرهنگ‌نگاری، غلط ننویسم و وزن شعر. ابوالحسن نجفی چهره‌ای است که اگرچه از سال‌های جوانی‌اش تا امروز در حوزه‌های مختلفی به فعالیت پرداخته، اما همواره بسیار کم‌حرف بوده و کمتر تن به گفت‌وگو و مصاحبه با مجلات و نشریات داده و از این‌رو گفت‌وگوی مفصل این کتاب اهمیتی مضاعف دارد. گفت‌وگویی که در آن، به جز احمد حب‌علی موجانی و امید طبیب‌زاده، چهره‌های دیگری مثل منوچهر بدیعی و علاء‌الدین طباطبایی هم حضور داشته‌اند و ابراهیم اقلیدی و پرویز رحیم‌خانی نیز بعدتر به این جمع اضافه شده‌اند. «جشن‌نامه ابوالحسن نجفی» به کوشش امید طبیب‌زاده منتشر شده و البته به واسطه گفت‌وگوی مذکور و نیز مقالات و خاطراتی که دیگران درباره نجفی و آثارش نوشته‌اند به چیزی فراتر از جشن‌نامه بدل شده است. گفت‌وگو با نجفی بخش‌های خواندنی مختلفی دارد؛ از کودکی و نوجوانی نجفی گرفته تا خاطرات او از حزب توده و کودتای 28مرداد و دکتر مصدق و نیز از فعالیت‌های نجفی در انتشارات نیل گرفته تا ترجمه‌ها و تألیف‌های او. آماده‌شدن «جشن‌نامه» بیش از شش سال طول کشیده و اسامی چهره‌هایی که مقاله یا یادداشتی در این کتاب دارند نشان‌دهنده زحمتی است که در تدوین آن کشیده شده است. مطالب جشن‌نامه براساس ترتیب مصاحبه ابتدایی کتاب، در شش بخش با این عناوین تدوین شده: خاطرات، ترجمه، ادبیات، غلط ننویسیم، وزن شعر و زبان‌شناسی. عبدالحسین آذرنگ، حمید ارباب‌شیرانی، محمدرحیم اخوت، ضیاء موحد، فرزانه طاهری، بهمن فرمان‌آرا، حسین معصومی همدانی، احمد میرعلایی، سعید ارباب‌شیرانی، منوچهر بدیعی، مهستی بحرینی، صالح حسینی، قاسم روبین، عبدالله کوثری، احمد اخوت، سهیلا بسکی، یوسف اباذری، بهاء‌الدین خرمشاهی، احمد سمیعی و... هریک مقاله، ترجمه یا مطلبی در جشن‌نامه نجفی نوشته‌اند و حضور این‌ نام‌ها در کنار هم خود نشان‌دهنده اهمیت نجفی است. یکی از مطالب خواندنی این کتاب مقاله‌ای از یوسف اباذری با نام «کلمه-کلمه/ کلمه-‌شیء» است و در بخشی از این مقاله اباذری درباره اهمیت و تأثیرگذاری آثار و فعالیت‌های نجفی نوشته: «اگر آقای نجفی نبود قصه‌های گلشیری و صادقی و شعر موحد و ترجمه ارباب‌شیرانی چنان تراشیده و به‌قاعده نبودند، همچنین است آثار کسانی که از اینها تأثیر گرفته‌اند. کتاب غلط ننویسیم تأثیر شگرفی روی شخص من گذاشت. به کمک این کتاب بود که توانستم نثر «قدیم» و «جدید» فارسی را بفهمم... کتاب غلط ننویسیم معیاری به دست من داد تا به فهم این گفته ویتگنشتاین توانا شوم که مرزهای زبان مرزهای دنیاست».

«یکی از خوشبختی‌های بزرگ من این بود که همیشه، چه در اصفهان و چه بعدها در تهران، با دوستان اهل مطالعه و اهل قلم سروکار داشتم و جلساتی داشتیم که در آنها درباره نوشته‌های خودمان و کتاب‌های جدید و مسائل روز بحث و گفت‌وگو می‌کردیم. الان می‌بینم جوانان هنرمند یا هنردوست امروز بیشتر تک‌وتنها هستند و برای خودشان کار می‌کنند، درحالی‌که ما آن روزها ارتباطات بیشتری داشتیم و همیشه در انجمن‌ها و جلسات ادبی شرکت می‌کردیم و همین‌ها مقدمه‌ای می‌شد برای انتشار مجلات گوناگون...». «جشن‌نامه ابوالحسن نجفی» در سال 1390 منتشر شد و این جملات بخشی از مصاحبه مفصلی با اوست که در ابتدای «جشن‌نامه» آمده است. مصاحبه‌ای در شش بخش و با این موضوعات: خاطرات، ترجمه، ادبیات، فرهنگ‌نگاری، غلط ننویسم و وزن شعر. ابوالحسن نجفی چهره‌ای است که اگرچه از سال‌های جوانی‌اش تا امروز در حوزه‌های مختلفی به فعالیت پرداخته، اما همواره بسیار کم‌حرف بوده و کمتر تن به گفت‌وگو و مصاحبه با مجلات و نشریات داده و از این‌رو گفت‌وگوی مفصل این کتاب اهمیتی مضاعف دارد. گفت‌وگویی که در آن، به جز احمد حب‌علی موجانی و امید طبیب‌زاده، چهره‌های دیگری مثل منوچهر بدیعی و علاء‌الدین طباطبایی هم حضور داشته‌اند و ابراهیم اقلیدی و پرویز رحیم‌خانی نیز بعدتر به این جمع اضافه شده‌اند. «جشن‌نامه ابوالحسن نجفی» به کوشش امید طبیب‌زاده منتشر شده و البته به واسطه گفت‌وگوی مذکور و نیز مقالات و خاطراتی که دیگران درباره نجفی و آثارش نوشته‌اند به چیزی فراتر از جشن‌نامه بدل شده است. گفت‌وگو با نجفی بخش‌های خواندنی مختلفی دارد؛ از کودکی و نوجوانی نجفی گرفته تا خاطرات او از حزب توده و کودتای 28مرداد و دکتر مصدق و نیز از فعالیت‌های نجفی در انتشارات نیل گرفته تا ترجمه‌ها و تألیف‌های او. آماده‌شدن «جشن‌نامه» بیش از شش سال طول کشیده و اسامی چهره‌هایی که مقاله یا یادداشتی در این کتاب دارند نشان‌دهنده زحمتی است که در تدوین آن کشیده شده است. مطالب جشن‌نامه براساس ترتیب مصاحبه ابتدایی کتاب، در شش بخش با این عناوین تدوین شده: خاطرات، ترجمه، ادبیات، غلط ننویسیم، وزن شعر و زبان‌شناسی. عبدالحسین آذرنگ، حمید ارباب‌شیرانی، محمدرحیم اخوت، ضیاء موحد، فرزانه طاهری، بهمن فرمان‌آرا، حسین معصومی همدانی، احمد میرعلایی، سعید ارباب‌شیرانی، منوچهر بدیعی، مهستی بحرینی، صالح حسینی، قاسم روبین، عبدالله کوثری، احمد اخوت، سهیلا بسکی، یوسف اباذری، بهاء‌الدین خرمشاهی، احمد سمیعی و... هریک مقاله، ترجمه یا مطلبی در جشن‌نامه نجفی نوشته‌اند و حضور این‌ نام‌ها در کنار هم خود نشان‌دهنده اهمیت نجفی است. یکی از مطالب خواندنی این کتاب مقاله‌ای از یوسف اباذری با نام «کلمه-کلمه/ کلمه-‌شیء» است و در بخشی از این مقاله اباذری درباره اهمیت و تأثیرگذاری آثار و فعالیت‌های نجفی نوشته: «اگر آقای نجفی نبود قصه‌های گلشیری و صادقی و شعر موحد و ترجمه ارباب‌شیرانی چنان تراشیده و به‌قاعده نبودند، همچنین است آثار کسانی که از اینها تأثیر گرفته‌اند. کتاب غلط ننویسیم تأثیر شگرفی روی شخص من گذاشت. به کمک این کتاب بود که توانستم نثر «قدیم» و «جدید» فارسی را بفهمم... کتاب غلط ننویسیم معیاری به دست من داد تا به فهم این گفته ویتگنشتاین توانا شوم که مرزهای زبان مرزهای دنیاست».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.