|

کوه

منصور شفاعت

در کسری از ثانیه سر را در هوای خفه شهر که اریب کنی به سمت آسمان برجستگی‌هایی را می‌بینی که کنارِ شهر سر بر آورده‌اند از زمین و زمین را در شکلی دیگر به نامِ "کوه" به ما نشان می‌دهند و یاد آوری می‌کنند که اینجا زمین است و در همین زمینی که در حال زندگی کردن هستیم در همین زمین نیز خاک خواهیم شد.
درکسری از ثانیه به ذهنِ انسان آگاه خطور می‌کند: پس حالا که چنین است و مرگی نیز در راه است بگذار تا انسانی زندگی کنم و انسانی بمیرم.
در کسرهایی از ثانیه که به حیوانات، گیاهان، ابر، ماه، ستاره، خورشید، باران، برف، مه، باد و هزاران بُهت دیگر که نگاهی اندازی بشنوی آنها را و بیاندیشی، به ذهن خطور خواهد کرد که من نیز چون ابر و باد می‌گذرم و جنسی مانند تمام این عناصر دارم پس بهتر است کمی تامل کنم و زمین و زندگی را از زاویه‌ای دیگر از نگاهم تشریح بر مغزم کنم.
ثانیه ها، از عمقِ بی زمانی به دقیقه‌ها می رسند و دقیقه‌ها به ساعت پیوند می‌خورند تا روز و شب را علامت گذاری کنیم به وسیلهِ خورشید و ماه، تا ماه‌ها و فصل ها از راه برسند و سال‌ها بگذرند و دوباره به ثانیه ها پیوند بخورند و در کسری از ثانیه دوباره بیاندیشیم که به سوی پیر شدن، مرگ و نیستی رهسپاریم و حتی قلدر‌ترین آدم‌ها و ثروتمند‌ترین را نیز در کام خود فرو خواهد کشید.
کوه‌ها نمادهای استوار و بارزِ زندگی بر روی زمین همچون پلاکاردی می‌مانند که یادآوری و گوشزد می‌کنند به انسان که زندگی جاوید بر جسم نداری اما همچون کوه می‌توانی زندگی کنی و جاوید بر صفحه روزگار باقی بمانی.
کوه‌ها و انسان های آگاه یک تن‌اند در دو کالبد، همیشه و در نهایتِ زمان‌های پیشِ رو در هستی‌های گذشته، حال و اینده، انسانِ اگاه به کوه تشکیل شده ، می‌شود و خواهد شد.
کوه ها را دوست دارم، کوه‌ها همان انسان‌های اگاه بر صفحه روزگار و هستی‌اند و انگار در کسری از ثانیه زاده شده‌اند در کسری از ثانیه زندگی کرده اند و در کسرهای بی شماری از لحظه های جهان جاودان در ذهنِ اهالی زمین باقی خواهند ماند.

در کسری از ثانیه سر را در هوای خفه شهر که اریب کنی به سمت آسمان برجستگی‌هایی را می‌بینی که کنارِ شهر سر بر آورده‌اند از زمین و زمین را در شکلی دیگر به نامِ "کوه" به ما نشان می‌دهند و یاد آوری می‌کنند که اینجا زمین است و در همین زمینی که در حال زندگی کردن هستیم در همین زمین نیز خاک خواهیم شد.
درکسری از ثانیه به ذهنِ انسان آگاه خطور می‌کند: پس حالا که چنین است و مرگی نیز در راه است بگذار تا انسانی زندگی کنم و انسانی بمیرم.
در کسرهایی از ثانیه که به حیوانات، گیاهان، ابر، ماه، ستاره، خورشید، باران، برف، مه، باد و هزاران بُهت دیگر که نگاهی اندازی بشنوی آنها را و بیاندیشی، به ذهن خطور خواهد کرد که من نیز چون ابر و باد می‌گذرم و جنسی مانند تمام این عناصر دارم پس بهتر است کمی تامل کنم و زمین و زندگی را از زاویه‌ای دیگر از نگاهم تشریح بر مغزم کنم.
ثانیه ها، از عمقِ بی زمانی به دقیقه‌ها می رسند و دقیقه‌ها به ساعت پیوند می‌خورند تا روز و شب را علامت گذاری کنیم به وسیلهِ خورشید و ماه، تا ماه‌ها و فصل ها از راه برسند و سال‌ها بگذرند و دوباره به ثانیه ها پیوند بخورند و در کسری از ثانیه دوباره بیاندیشیم که به سوی پیر شدن، مرگ و نیستی رهسپاریم و حتی قلدر‌ترین آدم‌ها و ثروتمند‌ترین را نیز در کام خود فرو خواهد کشید.
کوه‌ها نمادهای استوار و بارزِ زندگی بر روی زمین همچون پلاکاردی می‌مانند که یادآوری و گوشزد می‌کنند به انسان که زندگی جاوید بر جسم نداری اما همچون کوه می‌توانی زندگی کنی و جاوید بر صفحه روزگار باقی بمانی.
کوه‌ها و انسان های آگاه یک تن‌اند در دو کالبد، همیشه و در نهایتِ زمان‌های پیشِ رو در هستی‌های گذشته، حال و اینده، انسانِ اگاه به کوه تشکیل شده ، می‌شود و خواهد شد.
کوه ها را دوست دارم، کوه‌ها همان انسان‌های اگاه بر صفحه روزگار و هستی‌اند و انگار در کسری از ثانیه زاده شده‌اند در کسری از ثانیه زندگی کرده اند و در کسرهای بی شماری از لحظه های جهان جاودان در ذهنِ اهالی زمین باقی خواهند ماند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.