معرفی و نقد مختصر کتاب صبحانه قهرمانان
انگار راوی در سیارهای دیگر نشسته!
میلاد باقری
کورت ونه گات جونیور
ترجمه: راضیه رحمانی
از طرح جلد کتاب شروع کنیم:
ببینید یک بادکنک (نمادی از عدم ثبات و پایداری) در سر شمایل قرار دارد که سر شار از عناصر شیمیاییست و در اثر از آنها به عنوان مواد مضر در سر شخصیت یاد میشود... از طرفی اگر خطی که به عنوان نخ به باد کنک متصل شده را ادامه دهید پیکره این شمایل را میسازد که بیش ازین نیاز به توضیح نیست...
دو پیر مرد قرار است باهم ملاقات کنند... و داستان زندگی و گذشته این دو در طول داستان تقریبا یک فصل در میان روایت میشود و در آخر با هم ملاقات میکنند...
از نظر داستانی کتاب دارای داستان خیلی گیرا و جذابی نیست... و بهتر است بگوییم این رمان رمانی تکنیک محور است...
شاید ذکر این نکته جالب باشد ونه گاتِ پست مدرن با ظواهر و نشانههایِ عصرِ جدید میانهای ندارد و به طور کلی با اینترنت بیگانه بود،((هیچ وقت ازین اینترنت سر در نیاوردم)) و برای نوشتن تا آخر عمر از خودکار و کاغذ استفاده کرد و جالبتر این که شهرت اصلی و مشخصه اصلی داستانهایش آمیختن هجو، طنز سیاه و فضاهای علمی تخیلی یا به عبارت بهتر فرا واقعگرایانه است که در اثر حاضر بیش از دیگر آثارش نمایان است...
دو شخصیت اصلی اثر دووین هوور و کیلگور تراوت هستند...اولی(دووین هوور):یک بورژوای میدل وست
دومی(کیلگور تراوت):متفکر و نویسنده علمی تخیلی حالا هر دو این ها را به هم اضافه کنید.
بورژوای میدل وستی که متفکر و داستان علمی تخیلی بنویس است= جناب کورت ونه گات جونیز
پس بعید نیست حالا که ونه گاتِ دو نیمه شده در اثر حضور دارد در انتها که این دو نیم به هم میرسند خودش هم در متن حاضر شود(ورود نویسنده به متن) که به نظر مهمترین تکنیک کتاب حاضر هم همین باشد.از طرفی کیلگور تراوت کاریکاتور خود ونه گات است.بین خودمان باشد(آثار اولیه ی ونه گات را بخوانید) و در این اثر در واقع ونه گات اولیه با ونه گات پست مدرن مشهور ملاقات میکند و چه چیزی نمادینتر ازین؟؟؟
مگر نه این که راوی مدام از اشیا و اتفاقات با شکل و توضیح طوری یاد میکند که انگار در سیارهای دیگر نشسته و مگر تمام داستان پر از داستانکهای علمی تخیلی و فضایی نیست؟ از طرفی در اثر اِلِمانهای پست مدرن وجود دارد...پس ونه گات اولیه به ونه گات پست مدرن رسیده آن هم در یک اثر...
ویژگی دیگر اثر نمایش ماشینیسم انسان و بعد معنوی اوست...تا ماشینی رفتار شود فساد و مضحکه است ولی به تعبیر نویسنده نوار لغزش ناپذیری از نور هم هست که در تک تک انسان ها شعله میکشد...
نکته بعد حرکت به سوی بی پایانیست که معمولا در آثار پست مدرن به وسیله روایت دایرهای نشان داده میشود البته کورتاسار و بعضی دیگر خلاقیتهای دیگری داشتهاند، در این اثر هم ونه گات به وسیله جمله و از این حرفها(غیره) ژستی این چنینی میگیرد که بهتر بود برای رساندن این پیام (غیره) ترجمه میشد...
البته نشانههایی شبیه به ساختار مولوکولی پلاستیک و... هم در اثر به چشم میخورد...
یک سوم آخر اثر با ورود نویسنده به متن در واقع نویسنده خود را به سطح(جهان) پایینتر یا جهان خلق شده توسط خود پا میگذارد و با شخصیتهای داستانِ خود ملاقات میکند. دیگر مشخصه اثر یاد آوریهای مکرر ونه گات بر ساختگی و تخیلی بودن شخصیتهاست، مثل این که نویسنده مایل نیست داستانش از متن فراتر رود و به همین دلیل بر متن بودنش و مخلوق دست ونه گات بودن داستان مُصر است و بی جهت نیست که ویلیام گس نویسنده امریکایی میگوید: ((این روزها همه غالبا هیات خدا را بخود میگیرند))و در نهایت ونه گات به آقای تراوت که در چند اثر دیگر ونه گات هم حضور داشته میگوید: برخیز آقای تراوت تو آزادی، آزادی...
به قول برایان مک هیل این لحظه لحظهای پسا مدرنیستی و نمونه اتصال کوتاه هستی شناختیست... یعنی نویسنده جهانِ ما مستقیما شخصیت داستان خود را در جهانِ داستان خود را آزاد میکند و جالبتر
آخرین خواسته تراوت آزاد شده که در شمایل پدر ونه گات است. ((مرا جوان کن مرا جوان کن مرا جوان کن))میتوان اینطور خواند.حالا که آزادم کردی منی که صادقانه در خدمت رمانت بودم را جوان کن...
به هر ترتیب جنون در خوانواده ونه گات و حتی فرزندانش موروثی بوده...
کورت ونه گات جونیور
ترجمه: راضیه رحمانی
از طرح جلد کتاب شروع کنیم:
ببینید یک بادکنک (نمادی از عدم ثبات و پایداری) در سر شمایل قرار دارد که سر شار از عناصر شیمیاییست و در اثر از آنها به عنوان مواد مضر در سر شخصیت یاد میشود... از طرفی اگر خطی که به عنوان نخ به باد کنک متصل شده را ادامه دهید پیکره این شمایل را میسازد که بیش ازین نیاز به توضیح نیست...
دو پیر مرد قرار است باهم ملاقات کنند... و داستان زندگی و گذشته این دو در طول داستان تقریبا یک فصل در میان روایت میشود و در آخر با هم ملاقات میکنند...
از نظر داستانی کتاب دارای داستان خیلی گیرا و جذابی نیست... و بهتر است بگوییم این رمان رمانی تکنیک محور است...
شاید ذکر این نکته جالب باشد ونه گاتِ پست مدرن با ظواهر و نشانههایِ عصرِ جدید میانهای ندارد و به طور کلی با اینترنت بیگانه بود،((هیچ وقت ازین اینترنت سر در نیاوردم)) و برای نوشتن تا آخر عمر از خودکار و کاغذ استفاده کرد و جالبتر این که شهرت اصلی و مشخصه اصلی داستانهایش آمیختن هجو، طنز سیاه و فضاهای علمی تخیلی یا به عبارت بهتر فرا واقعگرایانه است که در اثر حاضر بیش از دیگر آثارش نمایان است...
دو شخصیت اصلی اثر دووین هوور و کیلگور تراوت هستند...اولی(دووین هوور):یک بورژوای میدل وست
دومی(کیلگور تراوت):متفکر و نویسنده علمی تخیلی حالا هر دو این ها را به هم اضافه کنید.
بورژوای میدل وستی که متفکر و داستان علمی تخیلی بنویس است= جناب کورت ونه گات جونیز
پس بعید نیست حالا که ونه گاتِ دو نیمه شده در اثر حضور دارد در انتها که این دو نیم به هم میرسند خودش هم در متن حاضر شود(ورود نویسنده به متن) که به نظر مهمترین تکنیک کتاب حاضر هم همین باشد.از طرفی کیلگور تراوت کاریکاتور خود ونه گات است.بین خودمان باشد(آثار اولیه ی ونه گات را بخوانید) و در این اثر در واقع ونه گات اولیه با ونه گات پست مدرن مشهور ملاقات میکند و چه چیزی نمادینتر ازین؟؟؟
مگر نه این که راوی مدام از اشیا و اتفاقات با شکل و توضیح طوری یاد میکند که انگار در سیارهای دیگر نشسته و مگر تمام داستان پر از داستانکهای علمی تخیلی و فضایی نیست؟ از طرفی در اثر اِلِمانهای پست مدرن وجود دارد...پس ونه گات اولیه به ونه گات پست مدرن رسیده آن هم در یک اثر...
ویژگی دیگر اثر نمایش ماشینیسم انسان و بعد معنوی اوست...تا ماشینی رفتار شود فساد و مضحکه است ولی به تعبیر نویسنده نوار لغزش ناپذیری از نور هم هست که در تک تک انسان ها شعله میکشد...
نکته بعد حرکت به سوی بی پایانیست که معمولا در آثار پست مدرن به وسیله روایت دایرهای نشان داده میشود البته کورتاسار و بعضی دیگر خلاقیتهای دیگری داشتهاند، در این اثر هم ونه گات به وسیله جمله و از این حرفها(غیره) ژستی این چنینی میگیرد که بهتر بود برای رساندن این پیام (غیره) ترجمه میشد...
البته نشانههایی شبیه به ساختار مولوکولی پلاستیک و... هم در اثر به چشم میخورد...
یک سوم آخر اثر با ورود نویسنده به متن در واقع نویسنده خود را به سطح(جهان) پایینتر یا جهان خلق شده توسط خود پا میگذارد و با شخصیتهای داستانِ خود ملاقات میکند. دیگر مشخصه اثر یاد آوریهای مکرر ونه گات بر ساختگی و تخیلی بودن شخصیتهاست، مثل این که نویسنده مایل نیست داستانش از متن فراتر رود و به همین دلیل بر متن بودنش و مخلوق دست ونه گات بودن داستان مُصر است و بی جهت نیست که ویلیام گس نویسنده امریکایی میگوید: ((این روزها همه غالبا هیات خدا را بخود میگیرند))و در نهایت ونه گات به آقای تراوت که در چند اثر دیگر ونه گات هم حضور داشته میگوید: برخیز آقای تراوت تو آزادی، آزادی...
به قول برایان مک هیل این لحظه لحظهای پسا مدرنیستی و نمونه اتصال کوتاه هستی شناختیست... یعنی نویسنده جهانِ ما مستقیما شخصیت داستان خود را در جهانِ داستان خود را آزاد میکند و جالبتر
آخرین خواسته تراوت آزاد شده که در شمایل پدر ونه گات است. ((مرا جوان کن مرا جوان کن مرا جوان کن))میتوان اینطور خواند.حالا که آزادم کردی منی که صادقانه در خدمت رمانت بودم را جوان کن...
به هر ترتیب جنون در خوانواده ونه گات و حتی فرزندانش موروثی بوده...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.