|

تغییر، چاره اصفهان است ولی...

فاتیما انصاری

بسیار اتفاق افتاده که گزارش عملکرد برخی مدیران، خاطر مبارک آنها را آزرده و یا تحلیل یک واقعه روزمره ، روابط "رسانه‌-‌مدیر" را تنش آلود ساخته باشد. در پاسخ هربار نوشته‌ام که رسانه کارش شاید همین باشد که محیطش را تغییر دهد و هرلحظه از دنیای اطراف، گذرگاهی به جهان تازه باز کند. به نظرم رسانه‌، پیش از اثرگذاری خوب یا بد، بیت‌الغزل نقد و تحلیل است و ناظر بر مدیریتی است که هنوز با تفکرات گاه سنتی- برجای مانده ازگذشته - سر آن ندارد که تغییر کند و آن‌چنان صلب می‌اندیشد که رسوخ در آن با هزار گزارش و تحلیل کارگر نیست.
همین جدل است که گاهی تنش رابطه را بالا می‌برد و گاهی تپش قلم را سخت می‌کند.
سخت است گذراندن این دوره گذار که اول شرط آن تغییر است: تغییری که نه سنت را از موزه صفویه براند و نه نوسازی را از نصف جهان دریغ کند. این قصه البته که سر باز ایستادنش نیست.
چنین است حکایت اصفهان در آستانه مهرماه نود و چهار که شرایط آن، برای تحلیل سیاسی، فرهنگی، عمرانی و اقتصادی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود و ما به عنوان رسانه ای تحلیلی در میان همه ابهامات و گمانه‌زنی‌ها، نمی‌دانیم مدیریت استان به کجا می‌رود و سهم اصفهان از همه این همه خبر و دگرگونی سیاسی- اجتماعی معلوم نیست و الگو و اهداف راهبردی را - اگر که باشد!ـ در میان همه سرگردانی‌ها و ناچاری‌ها پیدا نمی‌کنیم. ...
چرا که مدیریت کلان چاره‌ای جز رفتار پروژه‌ای نمی‌داند و در سرعت تحولات و ماهیت دگرگونی‌ها در اصفهان یکجانشینی را برگزیده است.
راست بگویم که رسانه هم در حیرت برخی مدیران درمانده و ظاهرا هرآنچه طبیب‌وار تجویز می‌کند، اثرگذار نیست.
این درماندگی و انفعال مدیریتی که لبه‌های قیچی عقب‌ماندگی اصفهان شده‌اند، مصادیق فراوانی هم یافته‌اند:آموزش و پرورش استان به زعم بیماری مزمن خود در برنامه‌ریزی و توانمندسازی معلمان و مدیرانش، هرساله فرصتی کوتاه دارد تا به بازسازی خود بپردازد و توسعه‌طلبانه، اهداف سال بعد را برای کادرهای آموزشی و مدیریتی پیاده‌سازی کند تا "همه چیز" در اول مهر آماده باشد و گذار از "ماه فراغت" به "ماه مدرسه" در اولین فرصت مهیا شود، اما اول مهر به‌جای شروع توانمند، تازه آغاز دردسرهای آموزشی، قفل شدن ترافیک و حمل و نقل ناهمگون مدارس و نامشخص بودن اهداف آموزشی است و همین، طی دوران گذار را تا یکی دو ماه بعد شاید به تعویق می‌اندازد.
دانشگاه اصفهان نیز که هنوز با سرپرست اداره می‌شود و خود در دوران گذار مدیریتی معلق مانده، حکایتی مشابه با مدارس ابتدایی دارد! تفکر حاکم بر ادارات کلیدی استان بازمانده از دوران احمدی‌نژاد است و بویی از تغییر در فضای سیاسی و فرهنگی و اجتماعی شهر به مشام شهروندانش نمی‌رسد.
شرکت‌ها و شهرک‌های صنعتی نوپای اصفهان- اگرچه دستی در تاریخ توسعه صنعتی ایران داشته‌اند- اما با توجه به تفکرات سنتی حاکم بر اقتصاد و صنعت اصفهان، اگرچه در رکود و توقف تولید و تورم دست و پا می‌زنند؛ حتی در اوج بحران، حاضر به اعمال تغییرات فکری و انسانی و تکنولوژیک نیستند.
یادمان نرفته که آلمان به مدد افزایش بودجه‌های پژوهشی خود در عین کاهش بودجه‌های دفاعی، امنیتی و اجتماعی، زودتر از همه کشورهای حوزه یورو توانست بحران مالی جهانی را از سر بگذراند
. ولی ظاهرا نسخه آلمانی خروج از رکود اقتصادی در اصفهان مانند همه توصیه‌های علمی دیگر در کشوی مدیران صنعت و سیاست و اقتصاد خاک می‌خورد.
آن دوران به مثابه گذار آلمان‌ها تلقی شد و فرصتی بود تا بازسازی و توسعه جدید بر ویرانه‌ای تفکرات فاقد کارکرد مهیا شود که شد؛ اما در همین اصفهان تفکرات سنتی مدیریت چه در عرصه سیاست یا فرهنگ و اقتصاد هنوز هم پابرجاست و سنت ستبر مدیریت قدیمی هنوز باوری به تغییر ندارد.
نتیجه همین تفکرات است که عظیم‌ترین صنعت کشور- خودروسازی - با یک کمپین مجازی در تلگرام؛ چنان شد که سیل تکذیبیه و عذرخواهی و مصاحبه‌های مدیرانش رسانه‌ها را انباشته است.
اصفهان پساتحریم نیز الگویی متفاوت با خودروسازی نخواهد داشت. رفت و آمد این هیات‌های اقتصادی و سیاسی بلند‌پایه اروپایی به اصفهان در نبود زیرساخت‌های فنی و مالی راه به جایی نمی‌برند و چون پروژه‌ای به درستی و دقت تعریف نکرده‌ایم وسیاست‌های استراتژیک استان را شفاف نپرداخته‌ایم؛ در "جذب سرمایه خارجی" موفق نخواهیم بود، حتی اگر لبخندهای دیپلماتیک و زیبایی و پاکیزگی اصفهان خاطره‌ای خوش برایشان باشد.
اصفهان برای گذراندن این دوره گذار سخت، همچنان که قبلا نوشته‌ام، "بازآفرینی سیاسی و اجتماعی" می‌خواهد، "اندیشه‌ای نو" برای
"تیم های حرفه ای" می‌طلبد و ناگزیر از آینده‌پژوهی و تغییرات گسترده در تفکر مدیریتی خود است.
چرخ اقتصاد استان نیز با فقط کلنگ زدن و دیدگاه‌های اقتصادی پروژه‌ای به گردش نمی‌افتد و هیات‌های تجاری نیز فقط ‌می‌آیند و می‌روند؛ سیاست در اصفهان فقط در برگزاری نشست‌های هم‌اندیشی احزاب و امضای منشور وفاق خلاصه نمی‌شود و بسترهای سیاسی حرفه‌ای و نهادهای حزبی و تشکیلاتی خاص خود را لازم دارد که از سوی کارشناسان خبره و مجریان ذیصلاح تدارک و پیش‌بینی شده باشد.
همچنان که نمی‌توان فرهنگ اصفهان را با تبلیغات محیطی شهرداری و تئوری خشک درمان کرد و در فرهنگ‌سراهای بی‌رونق خلاصه‌اش دید.
یا محیط زیست استان فقط با حفاظت از مناطق ممنوعه آن هم با تفنگ‌های خالی محیط بانان امکان‌پذیر نیست.
خیلی گفته و نوشته‌ایم که "طی دوران گذار به توسعه همه جانبه"سیستم نوین مدیریتی و تفکر همسو با نوسازی و بازآفرینی می‌طلبد....
اما کو گوش شنوا؟

بسیار اتفاق افتاده که گزارش عملکرد برخی مدیران، خاطر مبارک آنها را آزرده و یا تحلیل یک واقعه روزمره ، روابط "رسانه‌-‌مدیر" را تنش آلود ساخته باشد. در پاسخ هربار نوشته‌ام که رسانه کارش شاید همین باشد که محیطش را تغییر دهد و هرلحظه از دنیای اطراف، گذرگاهی به جهان تازه باز کند. به نظرم رسانه‌، پیش از اثرگذاری خوب یا بد، بیت‌الغزل نقد و تحلیل است و ناظر بر مدیریتی است که هنوز با تفکرات گاه سنتی- برجای مانده ازگذشته - سر آن ندارد که تغییر کند و آن‌چنان صلب می‌اندیشد که رسوخ در آن با هزار گزارش و تحلیل کارگر نیست.
همین جدل است که گاهی تنش رابطه را بالا می‌برد و گاهی تپش قلم را سخت می‌کند.
سخت است گذراندن این دوره گذار که اول شرط آن تغییر است: تغییری که نه سنت را از موزه صفویه براند و نه نوسازی را از نصف جهان دریغ کند. این قصه البته که سر باز ایستادنش نیست.
چنین است حکایت اصفهان در آستانه مهرماه نود و چهار که شرایط آن، برای تحلیل سیاسی، فرهنگی، عمرانی و اقتصادی روزبه‌روز دشوارتر می‌شود و ما به عنوان رسانه ای تحلیلی در میان همه ابهامات و گمانه‌زنی‌ها، نمی‌دانیم مدیریت استان به کجا می‌رود و سهم اصفهان از همه این همه خبر و دگرگونی سیاسی- اجتماعی معلوم نیست و الگو و اهداف راهبردی را - اگر که باشد!ـ در میان همه سرگردانی‌ها و ناچاری‌ها پیدا نمی‌کنیم. ...
چرا که مدیریت کلان چاره‌ای جز رفتار پروژه‌ای نمی‌داند و در سرعت تحولات و ماهیت دگرگونی‌ها در اصفهان یکجانشینی را برگزیده است.
راست بگویم که رسانه هم در حیرت برخی مدیران درمانده و ظاهرا هرآنچه طبیب‌وار تجویز می‌کند، اثرگذار نیست.
این درماندگی و انفعال مدیریتی که لبه‌های قیچی عقب‌ماندگی اصفهان شده‌اند، مصادیق فراوانی هم یافته‌اند:آموزش و پرورش استان به زعم بیماری مزمن خود در برنامه‌ریزی و توانمندسازی معلمان و مدیرانش، هرساله فرصتی کوتاه دارد تا به بازسازی خود بپردازد و توسعه‌طلبانه، اهداف سال بعد را برای کادرهای آموزشی و مدیریتی پیاده‌سازی کند تا "همه چیز" در اول مهر آماده باشد و گذار از "ماه فراغت" به "ماه مدرسه" در اولین فرصت مهیا شود، اما اول مهر به‌جای شروع توانمند، تازه آغاز دردسرهای آموزشی، قفل شدن ترافیک و حمل و نقل ناهمگون مدارس و نامشخص بودن اهداف آموزشی است و همین، طی دوران گذار را تا یکی دو ماه بعد شاید به تعویق می‌اندازد.
دانشگاه اصفهان نیز که هنوز با سرپرست اداره می‌شود و خود در دوران گذار مدیریتی معلق مانده، حکایتی مشابه با مدارس ابتدایی دارد! تفکر حاکم بر ادارات کلیدی استان بازمانده از دوران احمدی‌نژاد است و بویی از تغییر در فضای سیاسی و فرهنگی و اجتماعی شهر به مشام شهروندانش نمی‌رسد.
شرکت‌ها و شهرک‌های صنعتی نوپای اصفهان- اگرچه دستی در تاریخ توسعه صنعتی ایران داشته‌اند- اما با توجه به تفکرات سنتی حاکم بر اقتصاد و صنعت اصفهان، اگرچه در رکود و توقف تولید و تورم دست و پا می‌زنند؛ حتی در اوج بحران، حاضر به اعمال تغییرات فکری و انسانی و تکنولوژیک نیستند.
یادمان نرفته که آلمان به مدد افزایش بودجه‌های پژوهشی خود در عین کاهش بودجه‌های دفاعی، امنیتی و اجتماعی، زودتر از همه کشورهای حوزه یورو توانست بحران مالی جهانی را از سر بگذراند
. ولی ظاهرا نسخه آلمانی خروج از رکود اقتصادی در اصفهان مانند همه توصیه‌های علمی دیگر در کشوی مدیران صنعت و سیاست و اقتصاد خاک می‌خورد.
آن دوران به مثابه گذار آلمان‌ها تلقی شد و فرصتی بود تا بازسازی و توسعه جدید بر ویرانه‌ای تفکرات فاقد کارکرد مهیا شود که شد؛ اما در همین اصفهان تفکرات سنتی مدیریت چه در عرصه سیاست یا فرهنگ و اقتصاد هنوز هم پابرجاست و سنت ستبر مدیریت قدیمی هنوز باوری به تغییر ندارد.
نتیجه همین تفکرات است که عظیم‌ترین صنعت کشور- خودروسازی - با یک کمپین مجازی در تلگرام؛ چنان شد که سیل تکذیبیه و عذرخواهی و مصاحبه‌های مدیرانش رسانه‌ها را انباشته است.
اصفهان پساتحریم نیز الگویی متفاوت با خودروسازی نخواهد داشت. رفت و آمد این هیات‌های اقتصادی و سیاسی بلند‌پایه اروپایی به اصفهان در نبود زیرساخت‌های فنی و مالی راه به جایی نمی‌برند و چون پروژه‌ای به درستی و دقت تعریف نکرده‌ایم وسیاست‌های استراتژیک استان را شفاف نپرداخته‌ایم؛ در "جذب سرمایه خارجی" موفق نخواهیم بود، حتی اگر لبخندهای دیپلماتیک و زیبایی و پاکیزگی اصفهان خاطره‌ای خوش برایشان باشد.
اصفهان برای گذراندن این دوره گذار سخت، همچنان که قبلا نوشته‌ام، "بازآفرینی سیاسی و اجتماعی" می‌خواهد، "اندیشه‌ای نو" برای
"تیم های حرفه ای" می‌طلبد و ناگزیر از آینده‌پژوهی و تغییرات گسترده در تفکر مدیریتی خود است.
چرخ اقتصاد استان نیز با فقط کلنگ زدن و دیدگاه‌های اقتصادی پروژه‌ای به گردش نمی‌افتد و هیات‌های تجاری نیز فقط ‌می‌آیند و می‌روند؛ سیاست در اصفهان فقط در برگزاری نشست‌های هم‌اندیشی احزاب و امضای منشور وفاق خلاصه نمی‌شود و بسترهای سیاسی حرفه‌ای و نهادهای حزبی و تشکیلاتی خاص خود را لازم دارد که از سوی کارشناسان خبره و مجریان ذیصلاح تدارک و پیش‌بینی شده باشد.
همچنان که نمی‌توان فرهنگ اصفهان را با تبلیغات محیطی شهرداری و تئوری خشک درمان کرد و در فرهنگ‌سراهای بی‌رونق خلاصه‌اش دید.
یا محیط زیست استان فقط با حفاظت از مناطق ممنوعه آن هم با تفنگ‌های خالی محیط بانان امکان‌پذیر نیست.
خیلی گفته و نوشته‌ایم که "طی دوران گذار به توسعه همه جانبه"سیستم نوین مدیریتی و تفکر همسو با نوسازی و بازآفرینی می‌طلبد....
اما کو گوش شنوا؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.