“برای برادرم؛ رویاها”
آرش آدینه
یک روز صبح زود وقتی هنوز خوابآلود بودم، دوربین عکاسی را برداشته بودی و داشتی از پشت شیشه از چیزی درون حیاط خانه عکس میگرفتی. آمدم کنارت. دو فاخته روی بند رخت نشسته بودند. پرسیدم: "از فاختهها عکس گرفتی؟"
لبخند زدی و گفتی: "این عکس که حاضر شد مال تو."
آن روزها ما باید تلاش میکردیم، حواسمان پرت نمیشد و کمی خوش شانس میبودیم تا بتوانیم گلیممان را از آب بیرون بکشیم. تا هشتمان گروی نهمان نباشد. درست مثل همین روزها. مثل هر روز از زندگی در طبقههای میانی.
من نوجوان بودم و تو جوان که گفتی: "هیچ وقت از خودت ضعف نشان نده." و میدانستی این دشوار است وقتی پلهها، اتاقها و میزها تو را ضعیف میخواهند.
چند کاست موسیقی، کتابی از نویسندهای روس، یک آلبوم کوچک تمبر قدیمی. دلخوشیهای جهانمان بود که با هم در آن شریک میشدیم. کاستها چه میگفتند؟ "خلوت، غزل، زخم، ناگهان پیدا شدن." جوهرهای دست نشانده چه میگفتند؟ "اشک نریزید. بد به دل راه ندهید. رویاهایتان را پاس بدارید."
خوابی را که یکبار دیدم و برای همیشه به روشنی در یادم ماند برایت تعریف نکردم. خواب دیدم پدر زنده بود. مادر مثل همین الانش بیمار بود. شب بود و همه در خانه بودیم. صدایی از حیاط آمد. پدر، تو و من با هم دویدیم.
در خانه کاملا باز بود. کسی در میان حیاط ایستاده بود سراپا نور. حتی اجزای چهره و لباسهایش مشخص نبود. شبحی بود نورانی. داد زدم دزد.
شبح برگشت و پیچ و تاب خورد و فرار کرد. تو و پدر به دنبالش دویدید اما به او نمیرسیدید. چند قدم بیشتر با او فاصله نداشتید ولی به او نمیرسیدید. این خواب بود یا کابوس یا رویا؟
چقدر دویدیم و نرسیدیم؟ یک بار هم خواب دیدم داشتم درغروب هنگامی، روی بام ساختمانهای بلندی که انگار اصابت بمب و خمپاره از هرکدام تکهای کنده بود میدویدم.
هر بام را با یک گام پشت سر میگذاشتم. پرشهایی بلند شبیه پرواز. بعد با آنکه در آسمان ابری نبود، قطرات باران بر صورت و تن من و بر تمام بامها بارید. این رویا بود؟
اگر رویا احساس شیرینی بود و هست که در انتظار تجربهاش بودیم و هستیم، برای من لذت حضور توست در کنارم و انتظار برای ظهور عکسی که از فاختهها گرفته بودی و تماشای آن.
نیاز به گذران سالهای زیادی نبود تا حسرت بخورم چرا جوهرها ما را به پاسداشت واقعیت دعوت نکردند و درک کنم خردکردن ضعف را به جای رویای قدرت انتخاب کنم.
یک روز صبح زود وقتی هنوز خوابآلود بودم، دوربین عکاسی را برداشته بودی و داشتی از پشت شیشه از چیزی درون حیاط خانه عکس میگرفتی. آمدم کنارت. دو فاخته روی بند رخت نشسته بودند. پرسیدم: "از فاختهها عکس گرفتی؟"
لبخند زدی و گفتی: "این عکس که حاضر شد مال تو."
آن روزها ما باید تلاش میکردیم، حواسمان پرت نمیشد و کمی خوش شانس میبودیم تا بتوانیم گلیممان را از آب بیرون بکشیم. تا هشتمان گروی نهمان نباشد. درست مثل همین روزها. مثل هر روز از زندگی در طبقههای میانی.
من نوجوان بودم و تو جوان که گفتی: "هیچ وقت از خودت ضعف نشان نده." و میدانستی این دشوار است وقتی پلهها، اتاقها و میزها تو را ضعیف میخواهند.
چند کاست موسیقی، کتابی از نویسندهای روس، یک آلبوم کوچک تمبر قدیمی. دلخوشیهای جهانمان بود که با هم در آن شریک میشدیم. کاستها چه میگفتند؟ "خلوت، غزل، زخم، ناگهان پیدا شدن." جوهرهای دست نشانده چه میگفتند؟ "اشک نریزید. بد به دل راه ندهید. رویاهایتان را پاس بدارید."
خوابی را که یکبار دیدم و برای همیشه به روشنی در یادم ماند برایت تعریف نکردم. خواب دیدم پدر زنده بود. مادر مثل همین الانش بیمار بود. شب بود و همه در خانه بودیم. صدایی از حیاط آمد. پدر، تو و من با هم دویدیم.
در خانه کاملا باز بود. کسی در میان حیاط ایستاده بود سراپا نور. حتی اجزای چهره و لباسهایش مشخص نبود. شبحی بود نورانی. داد زدم دزد.
شبح برگشت و پیچ و تاب خورد و فرار کرد. تو و پدر به دنبالش دویدید اما به او نمیرسیدید. چند قدم بیشتر با او فاصله نداشتید ولی به او نمیرسیدید. این خواب بود یا کابوس یا رویا؟
چقدر دویدیم و نرسیدیم؟ یک بار هم خواب دیدم داشتم درغروب هنگامی، روی بام ساختمانهای بلندی که انگار اصابت بمب و خمپاره از هرکدام تکهای کنده بود میدویدم.
هر بام را با یک گام پشت سر میگذاشتم. پرشهایی بلند شبیه پرواز. بعد با آنکه در آسمان ابری نبود، قطرات باران بر صورت و تن من و بر تمام بامها بارید. این رویا بود؟
اگر رویا احساس شیرینی بود و هست که در انتظار تجربهاش بودیم و هستیم، برای من لذت حضور توست در کنارم و انتظار برای ظهور عکسی که از فاختهها گرفته بودی و تماشای آن.
نیاز به گذران سالهای زیادی نبود تا حسرت بخورم چرا جوهرها ما را به پاسداشت واقعیت دعوت نکردند و درک کنم خردکردن ضعف را به جای رویای قدرت انتخاب کنم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.