|

همه چیزهای بی چیز

منصور شفاعت

"همه چیز دارند و هیچ چیز ندارند، همه چیزهای بی‌چیز"
نقل قول بالا را زهره به کیوان گفت. البته نه این‌که گوش ایستاده باشم، خط روی خط افتاد و من شنیدم.
هنگام غروب بود که با دوستم عطارد مکالمه تلفنی داشتم و در حین مکالمه خط روی خط افتاد و زهره گفت:" کیوان جان، من که از این بالا نگاه می‌کنم به این موضوع پی می‌برم که همه چیز بر روی زمین به وفور در اختیار دارند، ولی بی‌تدبیری و نداشتن صلاحیت در اداره کردن زمین، باعث می‌شود که زندگی خود، فرزندانشان و آیندگان را به ورطه نابودی بکشانند و برایم بسیار عجیب و همچنین نگران کننده است که مگر به فرزندانشان نگاه و توجه ندارند که آنها در حال رشد هستند! اما این دشمنی‌ها و جنگ‌های خانمان‌سوز، آینده آنها را تباه می‌سازد."
کیوان به زهره جواب داد:" زهره جان خسته شدم از بس از این حرف‌ها زدم، نوشتم و به گوش‌ زمینی‌ها رساندم، سیاره من کمی غبار گرفته و باید غبارروبی کنم و باید خداحافظی کنم. شما هم لازم نیست این‌قدر غصه این زمینی‌ها را بخوری.
کاری از دست ما ساخته نیست،‌ آنها خودشان عقل دارند و باید شعورشان برسد.
بالاخره خودشان سرشان به سنگ خواهد خورد و حساب دستشان خواهد آمد
. دیگر فقرِ آب که شوخی نیست! به‌خصوص هنگامی که عده‌ای از دانایان، زنگ خطر بحران آب را به صدا درآورده‌اند و حتی به‌وسیله کلمه‌ها، تصویر و نمادهای دیگر این خطر را به گوش دولتمردان و مردم رسانده‌اند. درک و فهم این خطر، بسیار ساده و ابتدایی است. وقتی آب نباشد، نان هم نیست و وقتی نان نباشد، زندگی دچار وقفه و سردی می‌شود و حیات محو خواهد شد.
زهره آهی کشید و به کیوان گفت:" مزاحم کارهایت نمی‌شوم کیوان جان، فقط فکر می‌کنی آخرین راه چاره برای همسایه‌مان زمین، چه می‌تواند باشد؟ چون ناراحت می‌شوم وقتی می‌بینم همه چیز دارند ولی انگار هیچ ندارند...".
کیوان نفسش را به شکل آه بیرون داد و گفت:" پروردگار جهان به انسان عقل، چشم، گوش و فضیلت‌های بزرگی بخشیده است. وقتی که رودخانه‌ها کم آب می‌شوند و برای نگهداری آب اقدامی انجام نمی‌دهند، به مرور بی‌آبی و خشکی فراگیر می‌شود و...
یک‌مرتبه همین‌جا که کیوان در مورد آب حرف می‌زد، تلفن قطع شد و صدای بوق اشغال شنیده شد و هر کاری کردم با عطارد تماس بگیرم، موفق نشدم. حدس زدم عطارد بقیه مکالمه را شنیده باشد. فردای آن غروب، هنگامی که دوستم را ملاقات کردم، او گفت:" تا کی حرف‌های زهره و کیوان را شنیدی؟"
گفتم:" سر موضوع آب قطع شد".
عطارد گفت:" کیوان ادامه داد: وقتی که رود و رودخانه‌ها کم آب و به‌مرور بی‌آب و به طرف خشکی پیش رود، زمین شروع به واکنش می‌کند و به‌مرورِ زمان ، ترک برمی‌دارد و گاه حفره‌های عمیقی ایجاد می‌کند که خطرناک است.
برای مثال در جغرافیایی از کره زمین به نام ایران، این اتفاق افتاده و اگر راهِ حل اساسی برای رفع و درمانش به کار نبرند‌، در آن سرزمین مشکل آب و نان اتفاق خواهد افتاد. "
زهره گفت:" باور کن کیوان دلم کباب شد از این سرزمینی که نام بردی، تازه جالب این است که ریشه تمدنِ فرهنگی هم دارند و با داشتن فیلسوفان و شاعرانی نظیرِ خیام، فردوسی، عطار، مولانا، رازی، سعدی، حافظ، ابوریحان، ابوعلی‌سینا و هزاران عالم دیگر، خطر را حس نمی‌کنند و نشسته‌اند و سماق می‌مکند. عجیب حکایتی است!"
کیوان گفت:" خوب گفتی زهره جان، همه چیز دارند ولی انگار هیچ چیز ندارند، همه چیزهای بی‌چیز! روزی که اشک‌هایشان را با گریه‌هایشان پاک کردند خواهند فهمید، ولی آن‌روز دیر خواهد بود. زهره جان من باید بروم به غبارروبی سیاره خود برسم. شما هم کمتر غصه بخور و به سیاره خودت برس. خلایق هرچه لایق. خدا نگهدارت."
دوستم عطارد حرف‌هایش تمام شد و من سرم پایین بود و بر زمین چشم دوخته بودم و بر زمینِ زیر پایم اشک می‌ریختم.

"همه چیز دارند و هیچ چیز ندارند، همه چیزهای بی‌چیز"
نقل قول بالا را زهره به کیوان گفت. البته نه این‌که گوش ایستاده باشم، خط روی خط افتاد و من شنیدم.
هنگام غروب بود که با دوستم عطارد مکالمه تلفنی داشتم و در حین مکالمه خط روی خط افتاد و زهره گفت:" کیوان جان، من که از این بالا نگاه می‌کنم به این موضوع پی می‌برم که همه چیز بر روی زمین به وفور در اختیار دارند، ولی بی‌تدبیری و نداشتن صلاحیت در اداره کردن زمین، باعث می‌شود که زندگی خود، فرزندانشان و آیندگان را به ورطه نابودی بکشانند و برایم بسیار عجیب و همچنین نگران کننده است که مگر به فرزندانشان نگاه و توجه ندارند که آنها در حال رشد هستند! اما این دشمنی‌ها و جنگ‌های خانمان‌سوز، آینده آنها را تباه می‌سازد."
کیوان به زهره جواب داد:" زهره جان خسته شدم از بس از این حرف‌ها زدم، نوشتم و به گوش‌ زمینی‌ها رساندم، سیاره من کمی غبار گرفته و باید غبارروبی کنم و باید خداحافظی کنم. شما هم لازم نیست این‌قدر غصه این زمینی‌ها را بخوری.
کاری از دست ما ساخته نیست،‌ آنها خودشان عقل دارند و باید شعورشان برسد.
بالاخره خودشان سرشان به سنگ خواهد خورد و حساب دستشان خواهد آمد
. دیگر فقرِ آب که شوخی نیست! به‌خصوص هنگامی که عده‌ای از دانایان، زنگ خطر بحران آب را به صدا درآورده‌اند و حتی به‌وسیله کلمه‌ها، تصویر و نمادهای دیگر این خطر را به گوش دولتمردان و مردم رسانده‌اند. درک و فهم این خطر، بسیار ساده و ابتدایی است. وقتی آب نباشد، نان هم نیست و وقتی نان نباشد، زندگی دچار وقفه و سردی می‌شود و حیات محو خواهد شد.
زهره آهی کشید و به کیوان گفت:" مزاحم کارهایت نمی‌شوم کیوان جان، فقط فکر می‌کنی آخرین راه چاره برای همسایه‌مان زمین، چه می‌تواند باشد؟ چون ناراحت می‌شوم وقتی می‌بینم همه چیز دارند ولی انگار هیچ ندارند...".
کیوان نفسش را به شکل آه بیرون داد و گفت:" پروردگار جهان به انسان عقل، چشم، گوش و فضیلت‌های بزرگی بخشیده است. وقتی که رودخانه‌ها کم آب می‌شوند و برای نگهداری آب اقدامی انجام نمی‌دهند، به مرور بی‌آبی و خشکی فراگیر می‌شود و...
یک‌مرتبه همین‌جا که کیوان در مورد آب حرف می‌زد، تلفن قطع شد و صدای بوق اشغال شنیده شد و هر کاری کردم با عطارد تماس بگیرم، موفق نشدم. حدس زدم عطارد بقیه مکالمه را شنیده باشد. فردای آن غروب، هنگامی که دوستم را ملاقات کردم، او گفت:" تا کی حرف‌های زهره و کیوان را شنیدی؟"
گفتم:" سر موضوع آب قطع شد".
عطارد گفت:" کیوان ادامه داد: وقتی که رود و رودخانه‌ها کم آب و به‌مرور بی‌آب و به طرف خشکی پیش رود، زمین شروع به واکنش می‌کند و به‌مرورِ زمان ، ترک برمی‌دارد و گاه حفره‌های عمیقی ایجاد می‌کند که خطرناک است.
برای مثال در جغرافیایی از کره زمین به نام ایران، این اتفاق افتاده و اگر راهِ حل اساسی برای رفع و درمانش به کار نبرند‌، در آن سرزمین مشکل آب و نان اتفاق خواهد افتاد. "
زهره گفت:" باور کن کیوان دلم کباب شد از این سرزمینی که نام بردی، تازه جالب این است که ریشه تمدنِ فرهنگی هم دارند و با داشتن فیلسوفان و شاعرانی نظیرِ خیام، فردوسی، عطار، مولانا، رازی، سعدی، حافظ، ابوریحان، ابوعلی‌سینا و هزاران عالم دیگر، خطر را حس نمی‌کنند و نشسته‌اند و سماق می‌مکند. عجیب حکایتی است!"
کیوان گفت:" خوب گفتی زهره جان، همه چیز دارند ولی انگار هیچ چیز ندارند، همه چیزهای بی‌چیز! روزی که اشک‌هایشان را با گریه‌هایشان پاک کردند خواهند فهمید، ولی آن‌روز دیر خواهد بود. زهره جان من باید بروم به غبارروبی سیاره خود برسم. شما هم کمتر غصه بخور و به سیاره خودت برس. خلایق هرچه لایق. خدا نگهدارت."
دوستم عطارد حرف‌هایش تمام شد و من سرم پایین بود و بر زمین چشم دوخته بودم و بر زمینِ زیر پایم اشک می‌ریختم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.