|

مدیران ارشد اصفهان و مساله‌ای به نام تاریخ

رضا صادقیان

بعد از پایتخت کشور، همیشه استان اصفهان و مدیران ارشد آن، از منظر نحوه اجرای سیاست‌های عملی زیر ذره‌بین رسانه‌ها بوده‌اند.
بدون شک اگر همین مدیران در شهر و یا استانی دیگر مشغول به‌کار می‌شدند و پست مدیریتی خویش را در محیط جغرافیایی دیگری به دست می‌گرفتند، به گونه‌ای دیگر با آنان برخورد می‌شد و ناظران توقع دیگری از آنان داشتند و یا آنکه در غیبت رسانه‌های استانی و نبود ویژنامه‌های نشریات درباره همان شهر این مدیران با کمترین تلاش‌ها و به‌کارگیری ساده‌ترین سیاست‌های اجرایی دوره مدیریتی خویش را به پایان می‌بردند.
ولی در استانی که بسیاری مدعی مدیریت کلان و به دست گرفتن اهرم‌های اجرایی می‌باشند و سیاست‌های خاص خود را دارند؛ فعالیت در چنین شرایطی بسیار متفاوت خواهد بود.
از یاد نبریم؛ شهری که به عنوان پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی نام‌گذاری می‌شود، فارغ از آنکه به این نام‌گذاری نقدی داشته باشیم، فی‎الواقع چنین نامی مرهون تلاش‌های مدیرانی است که دیرزمانی چند شرایطی را از منظر زیست محیطی، زیباسازی و خدمات عمومی و ... صورت دادند تا مسولان ارشد نظام تصمیم گرفته و چنین نام را برازنده این شهر دانستند.
چنانچه در میان مدیران ارشد دولتی و نهادهای دیگر، در پی یافتن مدیری توانمند و باسابقه برای استان اصفهان باشیم، در کمترین زمان می‌توان به این مهم دست پیدا کرد. کسانی که سابقه مدیریتی دارند، اصفهانی هستند و از سابقه و کارنامه اجرایی خوبی نیز برخوردارند.
از منظری دیگر؛ اگر در میان مدیران سابق استان نیز جست‌وجو کنیم، با چهره‌هایی روبه‌رو می‌شویم که در دوره‌ای در مقام استاندار و یا شهردار فعالیت می‌کردند و چند صباحی بعد در میان مدیران ارشد کشوری قرار گرفته‌اند.
نمونه‌ بسیار نزدیک چنین مدیرانی را می‌توان از غلامحسین کرباسچی و اسحاق جهانگیری نام برد، چهره‌هایی که در دوره‌ای در استان اصفهان مدیر بودند و بعد از فراخوان به تهران رفتند و جریان‌ساز شدند. سیاست‌های کرباسچی در دوره ریاست شهرداری تهران نمونه‌ای دیگری از همین جریان‌سازی است.
سیاست‌هایی که به گفته بسیاری از مسولان آن دوره شهر تهران را به مکانی برای زندگی تبدیل ساخت. اینکه با بخشی از آن اقدامات موافق و یا مخالف باشیم در درجه بعد قرار می‌گیرد!
مهم آن است که این فعالیت‌ها و فراهم آوردن شرایطی متفاوت در عرصه مدیریتی کاروتلاش را برای مدیران بعدی به‌گونه‌ای دیگر رقم می‌زند؛ حداقل آنکه مردمان ساکن همان شهر با چشم خود تغییراتی را دیدند که سبب سادگی و بهبود زندگانی‌شان شده است. در واقع اقدامات چنین مدیرانی فضا را برای کسانی که بعدها در همان پست قرار می‌گیرند سخت‌تر می‌سازد.
مدیران جدید استان، در مقام استاندار، شهردار، نمایندگان مجلس و بسیاری دیگر از مدیرانی که سیاست‌های آنان می‌تواند جریان‌ساز باشد، خواسته و یا ناخواسته با مدیران دوره‌های قبل مقایسه می‌شوند. ساده‌ترین این نوع مقایسه‌ها ابتدا از سوی کارکنان همان بخش‌ها صورت می‌گیرد و با پرسش‌های ساده و کندوکاوی میدانی می‌توان همین مقایسه را در میان مردم به نظاره نشست.
از همین روست که گاه مدیری را موفق ارزیابی می‌کنند و در همان وضعیت به نقد و نفی مدیریت دیگری برمی‌آیند.
استاندار فعلی استان، رسول زرگرپور مدیری توانمند به‌حساب می‌آید، نماینده دولت حسن روحانی در استان اصفهان و شخصی که بعد از مدیریت هشت ساله مدیران احمدی‌نژاد بر صندلی مدیریت استانداری تکیه زده است.
مرور کارنامه اجرایی وی همین روایت را نشان می‌دهد، حداقل آنکه بخش‌های مختلف دولت را می‌شناسد و چون دو مدیر قبلی از نهادهای متفاوت به دولت کوچ نکرده است.
با این حال عملکرد وی در مقام مقایسه با مدیران دوره دوم دولت هاشمی و دوره‌های اول و دوم دولت خاتمی بهتر مشخص می‌سازد سیاست‌های اجرایی وی چگونه است. می‌توان استاندار را در برنامه‌های خبری صداوسیمای مرکز استان در مراسم‌های مختلف نظاره کرد، همراهی با کاترین اشتون در میدان نقش جهان، جلسه با اعضای حزب موتلفه استان و بسیاری دیگر از مراسم‌های رسمی؛ گویی وی تصمیم دارد هر کدام از چنین حضورهایی را شخصا انجام دهد و تفویض اختیار نمی‌کند؛ بدون شک چنین اقداماتی، وقت و زمان استاندار را برای سودجستن از سیاست‌های متفاوت‌تری به خود مشغول خواهد داشت.
حضور استاندار در مراسمی که با حضور یکی از معاونین وی شدنی است، حکایت از آن دارد که گویا وی به مدیران خویش آن‌چنان که باید و شاید اعتماد ندارد و ترجیح می‌دهد خود در مراسم‌ها حضور پیدا کند.
شاید اگر زرگرپور در دوره‌ای دیگر سرکار آمده بود کمتر نقد می‌شد، توقع ناچیزی از وی می‌رفت، ولی نماینده دولت روحانی، رییس دولتی که نوید فضایی بهتر و شاداب‌تر را به مردمان ایران نوید داد و تکیه زدن بر صندلی که قبل از وی مدیرانی توانمند و جریان‌ساز را به خود دیده است، کار را برای وی به‌گونه‌ای دگر رقم زده است.
نام وی در عرصه مدیران استان باقی خواهد ماند؛ ولی نامی که در دوره‌ای خاص و شرایطی متفاوت سکان مدیریت کلان را در دست داشت ولی موفق به اجرایی کردن بسیاری از سیاست‌های دولت وقت نشد.

بعد از پایتخت کشور، همیشه استان اصفهان و مدیران ارشد آن، از منظر نحوه اجرای سیاست‌های عملی زیر ذره‌بین رسانه‌ها بوده‌اند.
بدون شک اگر همین مدیران در شهر و یا استانی دیگر مشغول به‌کار می‌شدند و پست مدیریتی خویش را در محیط جغرافیایی دیگری به دست می‌گرفتند، به گونه‌ای دیگر با آنان برخورد می‌شد و ناظران توقع دیگری از آنان داشتند و یا آنکه در غیبت رسانه‌های استانی و نبود ویژنامه‌های نشریات درباره همان شهر این مدیران با کمترین تلاش‌ها و به‌کارگیری ساده‌ترین سیاست‌های اجرایی دوره مدیریتی خویش را به پایان می‌بردند.
ولی در استانی که بسیاری مدعی مدیریت کلان و به دست گرفتن اهرم‌های اجرایی می‌باشند و سیاست‌های خاص خود را دارند؛ فعالیت در چنین شرایطی بسیار متفاوت خواهد بود.
از یاد نبریم؛ شهری که به عنوان پایتخت فرهنگ و تمدن ایران اسلامی نام‌گذاری می‌شود، فارغ از آنکه به این نام‌گذاری نقدی داشته باشیم، فی‎الواقع چنین نامی مرهون تلاش‌های مدیرانی است که دیرزمانی چند شرایطی را از منظر زیست محیطی، زیباسازی و خدمات عمومی و ... صورت دادند تا مسولان ارشد نظام تصمیم گرفته و چنین نام را برازنده این شهر دانستند.
چنانچه در میان مدیران ارشد دولتی و نهادهای دیگر، در پی یافتن مدیری توانمند و باسابقه برای استان اصفهان باشیم، در کمترین زمان می‌توان به این مهم دست پیدا کرد. کسانی که سابقه مدیریتی دارند، اصفهانی هستند و از سابقه و کارنامه اجرایی خوبی نیز برخوردارند.
از منظری دیگر؛ اگر در میان مدیران سابق استان نیز جست‌وجو کنیم، با چهره‌هایی روبه‌رو می‌شویم که در دوره‌ای در مقام استاندار و یا شهردار فعالیت می‌کردند و چند صباحی بعد در میان مدیران ارشد کشوری قرار گرفته‌اند.
نمونه‌ بسیار نزدیک چنین مدیرانی را می‌توان از غلامحسین کرباسچی و اسحاق جهانگیری نام برد، چهره‌هایی که در دوره‌ای در استان اصفهان مدیر بودند و بعد از فراخوان به تهران رفتند و جریان‌ساز شدند. سیاست‌های کرباسچی در دوره ریاست شهرداری تهران نمونه‌ای دیگری از همین جریان‌سازی است.
سیاست‌هایی که به گفته بسیاری از مسولان آن دوره شهر تهران را به مکانی برای زندگی تبدیل ساخت. اینکه با بخشی از آن اقدامات موافق و یا مخالف باشیم در درجه بعد قرار می‌گیرد!
مهم آن است که این فعالیت‌ها و فراهم آوردن شرایطی متفاوت در عرصه مدیریتی کاروتلاش را برای مدیران بعدی به‌گونه‌ای دیگر رقم می‌زند؛ حداقل آنکه مردمان ساکن همان شهر با چشم خود تغییراتی را دیدند که سبب سادگی و بهبود زندگانی‌شان شده است. در واقع اقدامات چنین مدیرانی فضا را برای کسانی که بعدها در همان پست قرار می‌گیرند سخت‌تر می‌سازد.
مدیران جدید استان، در مقام استاندار، شهردار، نمایندگان مجلس و بسیاری دیگر از مدیرانی که سیاست‌های آنان می‌تواند جریان‌ساز باشد، خواسته و یا ناخواسته با مدیران دوره‌های قبل مقایسه می‌شوند. ساده‌ترین این نوع مقایسه‌ها ابتدا از سوی کارکنان همان بخش‌ها صورت می‌گیرد و با پرسش‌های ساده و کندوکاوی میدانی می‌توان همین مقایسه را در میان مردم به نظاره نشست.
از همین روست که گاه مدیری را موفق ارزیابی می‌کنند و در همان وضعیت به نقد و نفی مدیریت دیگری برمی‌آیند.
استاندار فعلی استان، رسول زرگرپور مدیری توانمند به‌حساب می‌آید، نماینده دولت حسن روحانی در استان اصفهان و شخصی که بعد از مدیریت هشت ساله مدیران احمدی‌نژاد بر صندلی مدیریت استانداری تکیه زده است.
مرور کارنامه اجرایی وی همین روایت را نشان می‌دهد، حداقل آنکه بخش‌های مختلف دولت را می‌شناسد و چون دو مدیر قبلی از نهادهای متفاوت به دولت کوچ نکرده است.
با این حال عملکرد وی در مقام مقایسه با مدیران دوره دوم دولت هاشمی و دوره‌های اول و دوم دولت خاتمی بهتر مشخص می‌سازد سیاست‌های اجرایی وی چگونه است. می‌توان استاندار را در برنامه‌های خبری صداوسیمای مرکز استان در مراسم‌های مختلف نظاره کرد، همراهی با کاترین اشتون در میدان نقش جهان، جلسه با اعضای حزب موتلفه استان و بسیاری دیگر از مراسم‌های رسمی؛ گویی وی تصمیم دارد هر کدام از چنین حضورهایی را شخصا انجام دهد و تفویض اختیار نمی‌کند؛ بدون شک چنین اقداماتی، وقت و زمان استاندار را برای سودجستن از سیاست‌های متفاوت‌تری به خود مشغول خواهد داشت.
حضور استاندار در مراسمی که با حضور یکی از معاونین وی شدنی است، حکایت از آن دارد که گویا وی به مدیران خویش آن‌چنان که باید و شاید اعتماد ندارد و ترجیح می‌دهد خود در مراسم‌ها حضور پیدا کند.
شاید اگر زرگرپور در دوره‌ای دیگر سرکار آمده بود کمتر نقد می‌شد، توقع ناچیزی از وی می‌رفت، ولی نماینده دولت روحانی، رییس دولتی که نوید فضایی بهتر و شاداب‌تر را به مردمان ایران نوید داد و تکیه زدن بر صندلی که قبل از وی مدیرانی توانمند و جریان‌ساز را به خود دیده است، کار را برای وی به‌گونه‌ای دگر رقم زده است.
نام وی در عرصه مدیران استان باقی خواهد ماند؛ ولی نامی که در دوره‌ای خاص و شرایطی متفاوت سکان مدیریت کلان را در دست داشت ولی موفق به اجرایی کردن بسیاری از سیاست‌های دولت وقت نشد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.