|

آینده اصفهان

شرق- کم نبوده‌اند شهرهای بزرگ و ثروتمندی که در طول تاریخ رونق خود را از دست داده یا روستاها و شهرهای کوچکی که اکنون جزو شهرهای بزرگ و آینده‌ساز شناخته می‌شوند. جای دور نرویم، همین تهران خودمان دهی بود در کنار شهر ری و حال کلان‌شهری گشته با جمعیتی قریب به 12 میلیون نفر. غرض نه مقایسه، که دیدن است. روایتی از فردای شهر و آنچه خواهد آمد.اصفهان از معدود شهرهای تمدن ایرانی است که در طول دو هزاره گذشته مسکون بوده و همچنان با فراز و نشیب‌های تاریخ زنده مانده‌است. تاریخ طولانی و فرهنگ ستبر از عوامل لازم زیست یک جامعه شهری‌اند، ولی به تنهایی کفایت نمی‌کنند.
شهر اصفهان با چالش‌ها و فرصت‌های فراوانی روبه‌روست که می‌توانند هم تضمین حیات و آینده باشند یا عامل زوال و پیوستن به تاریخ!
چالش‌ها در بخش‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به همراه تاثیرات عوامل زیست‌محیطی بر گستره زندگی مردمان و جغرافیای شهر، شکل‌دهنده فرصت‌ها و تهدیدهای آینده هستند.
بافت سیاسی اصفهان از لحاظ ساختارها و افراد و احزاب هر چند از متوسط دیگر شهرها پیش‌تر است، ولی برای باروری و تربیت نسل جدید همچنان دچار کشمکش است. فعالین سیاسی و تشکیلاتی پا به سن گذاشته خود را در میان میدان می‌بینند و به مدد تجربه‌خواهان، ایفای نقش،کادرسازی و تربیت نیرو هم بیشتر در ایام انتخابات است. این رویه در طولانی‌مدت، ضعف تشکیلاتی را به‌بارآورده و چون احزاب در سطح عمومی کار مداوم نمی‌کنند، آن بخش از آموزش شهروندان برای مشارکت فعال در آینده، خود حاصل چندانی ندارد. این اشکال می‌تواند در دراز‌مدت، آگاهی و شناخت را کاهش داده و شهری بی‌یار و یاور در صحنه سیاسی باقی بگذارد. احزاب و تشکیلات اصفهان می‌توانند با تکیه بر منافع جمعی و آینده‌نگری با حفظ مواضع خود، به شناختی جامع‌ و علمی از شهر، کشور و دنیا برسند. آینده اصفهان در گرو ارتباط و بده‌بستان با دنیای پیرامون است؛ نه سر در لاک چندهزارساله فروبردن! فرصت برای اصفهان در همان‌جاییست که تهدید است. دیدن فردا و بسط نگاه آینده‌نگر در بین سیاست‌ورزان و برنامه‌ریزان، اگر با ورود به دستگاه‌های تصمیم‌ساز مختلف کشور همراه باشد؛ می‌تواند تأثیرات بلندمدتی بر دیگر تصمیم‌سازان داشته باشد. تولید نظریه و گفتمان بر پایه شناخت دنیای امروز و ارایه آن به نخبگان برای پی‌گیری و عملی شدن، یکی از کمبودهای جدی جامعه است و نیاز جامعه برای چیدن یک پازل امیدوار کننده برای فردا.
کمال‌طلبی و استواری بر داشته‌های فرهنگی در اصفهان، یک ویژگی نمایان است که گاه از مرز تعصب هم می‌گذرد. ساختار مینیاتورگونه شهر در کنار میل به نگه داشتن گذشته‌ها اگرچه حکایت از سابقه طولانی شهر دارد و خودباوری مردم در امور اجتماعی و فرهنگی را نمایان می‌کند ولی هم‌زمان عاملی در برابر پیشرفت و نگاه‌های نو به داشته‌ها باشد. یکی از محورهای توسعه اصفهان که بحث‌های زیادی را به خود اختصاص داده گردشگری‌ است. توریسم یک صنعت و یک منبع عظیم اشتغال و سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود و اصفهان فعلا از غنا و پتانسیل بالایی برای جذب گردشگر برخوردار است، البته این‌ها جملاتی فریبنده‌اند! گردشگر از آسمان نمی‌بارد و نیاز به زیرساخت و فرهنگ پذیرش هم دارد.
باید علاوه بر سخت‌افزار مناسب و سرمایه‌گذاری مادی به تاثیرات و ضروریات فرهنگی آن هم پرداخته شود. یک جامعه شهری وقتی قرار می‌شود درها را باز کند خواه‌ناخواه همه چیز را در برابر چشم مهمان قرار می‌دهد و دیگر نمی‌تواند چیزی را در پستو قایم کند، باید بیاموزد در کنار نیاز اقتصادی ضروت‌ها و پیش‌زمینه‌هایی هم وجود د ارد. نقل است اصفهان به دلیل بافت چندمذهبی و چندقومی خود پذیرای دیگران هم بوده و توانایی درآمیختن و نه حل شدن را داراست. این نکته مستحق توجه بیشتریست. اهالی فرهنگ یک شهر باید ابزارهای خود را با فراغت و فراخی به کار ببرند، نخبگان و دست‌اندرکاران فرهنگی شهر باید بتوانند خود را با قطار پرسرعت تغییرات زیرپوستی نیازهای نسل جدید که جدا از دنیای پیرامون هم نیست، وفق بدهند.
چشم بستن بر واقعیات می‌تواند ما را در چالش مواجهه با دنیای جدید تعاملات فرهنگی و انبوه داده‌های جدید آن، به بازندگانی تنها مبدل کند. بها دادن بیشتر به ساخت زیربناهای فرهنگی برای توسعه آموزش در سطوح رسمی و مدنی در کنار کمک به بالا رفتن میزان مطالعه و پژوهش نخبگان و اقشار مختلف مردم باعث تقویت شناخت از پیرامون و زایش محتوایی نو برای آنان می‌شود. اصفهان توانایی این را دارد که در سال‌های پیش رو برای تثبیت جایگاه خود در آینده‌ای که فاصله‌ها بی‌معناست؛ محور و الگویی برای پایدار ماندن و حرکت مداوم و زاینده باشد. اما چالش‌های پیش رو به همین جا ختم نمی‌شود!

ادامه دارد ...

شرق- کم نبوده‌اند شهرهای بزرگ و ثروتمندی که در طول تاریخ رونق خود را از دست داده یا روستاها و شهرهای کوچکی که اکنون جزو شهرهای بزرگ و آینده‌ساز شناخته می‌شوند. جای دور نرویم، همین تهران خودمان دهی بود در کنار شهر ری و حال کلان‌شهری گشته با جمعیتی قریب به 12 میلیون نفر. غرض نه مقایسه، که دیدن است. روایتی از فردای شهر و آنچه خواهد آمد.اصفهان از معدود شهرهای تمدن ایرانی است که در طول دو هزاره گذشته مسکون بوده و همچنان با فراز و نشیب‌های تاریخ زنده مانده‌است. تاریخ طولانی و فرهنگ ستبر از عوامل لازم زیست یک جامعه شهری‌اند، ولی به تنهایی کفایت نمی‌کنند.
شهر اصفهان با چالش‌ها و فرصت‌های فراوانی روبه‌روست که می‌توانند هم تضمین حیات و آینده باشند یا عامل زوال و پیوستن به تاریخ!
چالش‌ها در بخش‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی به همراه تاثیرات عوامل زیست‌محیطی بر گستره زندگی مردمان و جغرافیای شهر، شکل‌دهنده فرصت‌ها و تهدیدهای آینده هستند.
بافت سیاسی اصفهان از لحاظ ساختارها و افراد و احزاب هر چند از متوسط دیگر شهرها پیش‌تر است، ولی برای باروری و تربیت نسل جدید همچنان دچار کشمکش است. فعالین سیاسی و تشکیلاتی پا به سن گذاشته خود را در میان میدان می‌بینند و به مدد تجربه‌خواهان، ایفای نقش،کادرسازی و تربیت نیرو هم بیشتر در ایام انتخابات است. این رویه در طولانی‌مدت، ضعف تشکیلاتی را به‌بارآورده و چون احزاب در سطح عمومی کار مداوم نمی‌کنند، آن بخش از آموزش شهروندان برای مشارکت فعال در آینده، خود حاصل چندانی ندارد. این اشکال می‌تواند در دراز‌مدت، آگاهی و شناخت را کاهش داده و شهری بی‌یار و یاور در صحنه سیاسی باقی بگذارد. احزاب و تشکیلات اصفهان می‌توانند با تکیه بر منافع جمعی و آینده‌نگری با حفظ مواضع خود، به شناختی جامع‌ و علمی از شهر، کشور و دنیا برسند. آینده اصفهان در گرو ارتباط و بده‌بستان با دنیای پیرامون است؛ نه سر در لاک چندهزارساله فروبردن! فرصت برای اصفهان در همان‌جاییست که تهدید است. دیدن فردا و بسط نگاه آینده‌نگر در بین سیاست‌ورزان و برنامه‌ریزان، اگر با ورود به دستگاه‌های تصمیم‌ساز مختلف کشور همراه باشد؛ می‌تواند تأثیرات بلندمدتی بر دیگر تصمیم‌سازان داشته باشد. تولید نظریه و گفتمان بر پایه شناخت دنیای امروز و ارایه آن به نخبگان برای پی‌گیری و عملی شدن، یکی از کمبودهای جدی جامعه است و نیاز جامعه برای چیدن یک پازل امیدوار کننده برای فردا.
کمال‌طلبی و استواری بر داشته‌های فرهنگی در اصفهان، یک ویژگی نمایان است که گاه از مرز تعصب هم می‌گذرد. ساختار مینیاتورگونه شهر در کنار میل به نگه داشتن گذشته‌ها اگرچه حکایت از سابقه طولانی شهر دارد و خودباوری مردم در امور اجتماعی و فرهنگی را نمایان می‌کند ولی هم‌زمان عاملی در برابر پیشرفت و نگاه‌های نو به داشته‌ها باشد. یکی از محورهای توسعه اصفهان که بحث‌های زیادی را به خود اختصاص داده گردشگری‌ است. توریسم یک صنعت و یک منبع عظیم اشتغال و سرمایه‌گذاری محسوب می‌شود و اصفهان فعلا از غنا و پتانسیل بالایی برای جذب گردشگر برخوردار است، البته این‌ها جملاتی فریبنده‌اند! گردشگر از آسمان نمی‌بارد و نیاز به زیرساخت و فرهنگ پذیرش هم دارد.
باید علاوه بر سخت‌افزار مناسب و سرمایه‌گذاری مادی به تاثیرات و ضروریات فرهنگی آن هم پرداخته شود. یک جامعه شهری وقتی قرار می‌شود درها را باز کند خواه‌ناخواه همه چیز را در برابر چشم مهمان قرار می‌دهد و دیگر نمی‌تواند چیزی را در پستو قایم کند، باید بیاموزد در کنار نیاز اقتصادی ضروت‌ها و پیش‌زمینه‌هایی هم وجود د ارد. نقل است اصفهان به دلیل بافت چندمذهبی و چندقومی خود پذیرای دیگران هم بوده و توانایی درآمیختن و نه حل شدن را داراست. این نکته مستحق توجه بیشتریست. اهالی فرهنگ یک شهر باید ابزارهای خود را با فراغت و فراخی به کار ببرند، نخبگان و دست‌اندرکاران فرهنگی شهر باید بتوانند خود را با قطار پرسرعت تغییرات زیرپوستی نیازهای نسل جدید که جدا از دنیای پیرامون هم نیست، وفق بدهند.
چشم بستن بر واقعیات می‌تواند ما را در چالش مواجهه با دنیای جدید تعاملات فرهنگی و انبوه داده‌های جدید آن، به بازندگانی تنها مبدل کند. بها دادن بیشتر به ساخت زیربناهای فرهنگی برای توسعه آموزش در سطوح رسمی و مدنی در کنار کمک به بالا رفتن میزان مطالعه و پژوهش نخبگان و اقشار مختلف مردم باعث تقویت شناخت از پیرامون و زایش محتوایی نو برای آنان می‌شود. اصفهان توانایی این را دارد که در سال‌های پیش رو برای تثبیت جایگاه خود در آینده‌ای که فاصله‌ها بی‌معناست؛ محور و الگویی برای پایدار ماندن و حرکت مداوم و زاینده باشد. اما چالش‌های پیش رو به همین جا ختم نمی‌شود!

ادامه دارد ...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.