آینده من در شهر بی گذشته
سمیرا عادلیان
میخواهم برای گذشته شهر بنویسم؛ همان گذشتهای که درگذشته است. همان گذشتهای که یکجا ماند و ما عبور کردیم. من که مادرم را، پدرم را و برادران و خواهرهایم را از گذشته آوردهام. ولی بعضیها فرصت دیدن آینده را نداشتند درگذشتند و خاطره شدند.
آینده است دیگر! هم تلخ دارد و هم شیرین. هرچند با گذشته زیاد فرقی ندارد. پخش شدهایم این سر آن و سر شهر؛ شهری که دیگر گذشتهای برایش باقی نمانده است. انگار شهرهم گذشتهاش در گذشته است. نتوانست آنها را به آینده بیاورد. به همین آیندهای که پر است از عکسهای فوری و ناگهانی کنار ماشینها، کنار صحنههای تصادف، کنار مردهها و زندهها، کنار پل بیرود و رود بیآب. شهر انگار در این همه شلوغی فراموش کرده باشد که چه چیزی را در سفر به آینده جا گذاشته است یا آنقدر دهانش خشک شده که نتوانسته فریادی بزند و کمکی بخواهد.
شهر دستهایش پر بود، اما در میانه راه، جایی در گذشته نزدیک به آینده ما، چیزهایی را جا گذاشت. نمیدانم شاید هم راهزنان امروز خاطرات دیروزش را دزدیدند.
کاش پدر شهر دلسوز بود و خاطرات فرزندش را نگه میداشت. ما یک چیزهایی فهمیدیم؛ اینکه شهر غمگین است، بغض دارد و پر از خاک است. میبینیم که میهمانی جرثقیلها همیشه بهراه است. چنگ میاندازند بر زمین و بعد دستهایشان پر از خاک گذشته، در هوا میچرخد. بعضی خاطرات را زنده میکنند، اما به ما نشان نمیدهند و بعضی خاطراتی که ما دیدهایم و اتفاقا با آنها خاطره هم داریم را خراب میکنند .
میگویند چیزی قرار است از آینده بیاید تا سرعت را بالا ببرد و هوا را و جادهها را با همه قسمت کند، شاید زودتر به مقصد برسیم!
ولی من فکر میکنم این که قرار است از آینده بیاید قبلا در گذشته هم بوده. یا ما در گذشته نبودهایم یا دیر به آینده رسیدهایم . در هر صورت شهر بیگذشته، آینده به چه دردش میخورد؟
مثلا من بدون خاطرات گذشتهام مگر من میشوم؟ مگر دیگر کسی مرا میشناسد؟ حصارهای بیریخت دور تا دور خاطرات شهر را گرفتهاند و صدای بوق ماشینها را مدام در میآورند.
به شهر که سلام میکنم جواب نمیدهد. انگار که قهر باشد! مثل بعضی وقتهای مادرم که انتظاری دارد و نه میشنود...
میخواهم برای گذشته شهر بنویسم؛ همان گذشتهای که درگذشته است. همان گذشتهای که یکجا ماند و ما عبور کردیم. من که مادرم را، پدرم را و برادران و خواهرهایم را از گذشته آوردهام. ولی بعضیها فرصت دیدن آینده را نداشتند درگذشتند و خاطره شدند.
آینده است دیگر! هم تلخ دارد و هم شیرین. هرچند با گذشته زیاد فرقی ندارد. پخش شدهایم این سر آن و سر شهر؛ شهری که دیگر گذشتهای برایش باقی نمانده است. انگار شهرهم گذشتهاش در گذشته است. نتوانست آنها را به آینده بیاورد. به همین آیندهای که پر است از عکسهای فوری و ناگهانی کنار ماشینها، کنار صحنههای تصادف، کنار مردهها و زندهها، کنار پل بیرود و رود بیآب. شهر انگار در این همه شلوغی فراموش کرده باشد که چه چیزی را در سفر به آینده جا گذاشته است یا آنقدر دهانش خشک شده که نتوانسته فریادی بزند و کمکی بخواهد.
شهر دستهایش پر بود، اما در میانه راه، جایی در گذشته نزدیک به آینده ما، چیزهایی را جا گذاشت. نمیدانم شاید هم راهزنان امروز خاطرات دیروزش را دزدیدند.
کاش پدر شهر دلسوز بود و خاطرات فرزندش را نگه میداشت. ما یک چیزهایی فهمیدیم؛ اینکه شهر غمگین است، بغض دارد و پر از خاک است. میبینیم که میهمانی جرثقیلها همیشه بهراه است. چنگ میاندازند بر زمین و بعد دستهایشان پر از خاک گذشته، در هوا میچرخد. بعضی خاطرات را زنده میکنند، اما به ما نشان نمیدهند و بعضی خاطراتی که ما دیدهایم و اتفاقا با آنها خاطره هم داریم را خراب میکنند .
میگویند چیزی قرار است از آینده بیاید تا سرعت را بالا ببرد و هوا را و جادهها را با همه قسمت کند، شاید زودتر به مقصد برسیم!
ولی من فکر میکنم این که قرار است از آینده بیاید قبلا در گذشته هم بوده. یا ما در گذشته نبودهایم یا دیر به آینده رسیدهایم . در هر صورت شهر بیگذشته، آینده به چه دردش میخورد؟
مثلا من بدون خاطرات گذشتهام مگر من میشوم؟ مگر دیگر کسی مرا میشناسد؟ حصارهای بیریخت دور تا دور خاطرات شهر را گرفتهاند و صدای بوق ماشینها را مدام در میآورند.
به شهر که سلام میکنم جواب نمیدهد. انگار که قهر باشد! مثل بعضی وقتهای مادرم که انتظاری دارد و نه میشنود...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.