|

دست‌هایش کو

بهاره رهنما

رفتن به خانه خاله در شهری دیگر بعد مدت ها یاد چیزهای دیگری را در سرش تازه کرده که بی‌ارتباط با مادر نیست، یاد مستقیم مادر که چیز تازه‌ای نیست که همراهش باشد. هر روز هست. هر روز این سال‌ها که نبوده، با او تماس می‌گیرم، رسیده و خسته است اما بیشتر از خستگی غبار و گردوخاکی است که روی صدای قشنگش راگرفته، می‌پرسم علتش را از این‌که چیزهایی برایش یادآوری شده می‌گوید، چیزهایی که بی‌ارتباط با مادر نیست و این‌که چقدر همین مکالمه‌های کوتاه از در و دیوار و آب و هوا با مادر وقتی از راه می‌رسیده خستگی و اضطراب همه چیز را می‌شسته و می‌برده و آرامش می‌کرده و حالا نبود همین مکالمه‌های کوتاه، بدون موضوع حتی چه فقدانی است فقدانی که حتی کلمات خواهرها و خاله هم جبرانش نمی‌کنند. کلمات هیچ دوستی، هیچ زنی شاید، برایش خطابه می‌خوانم، خطابه‌های معنوی و این‌که شروع کند از مادرش با فعل زمان حال یاد کند، این‌که آنها هستند و فقط این تغییر مکان است که امکان دیدارشان را از ما گرفته، این‌که غصه خوردن ما امکان رها شدن روح آن‌ها از تعلقات زمین را کم می‌کند و این‌که قرار بگذاریم و در اولین فرصت سری به خاک مادر او و مادربزرگ من بزنیم و این‌که دلتنگی ما با رفتن به این‌جور جاها که لااقل نشانه آخرین دیدار است کم می‌شود و چه و چه و چه. ...
کمی سکوت می‌کند و بعد با مهربانی و متانت همیشگی‌اش سوال می‌کند: باشه ولی به من بگو دست‌های مامانم کو؟
سکوت می‌کنم، بغض می‌کنم، فکر می‌کنم به فقدان عظیم دست‌های مادرش، بغضم می‌شکند و جواب می‌دهم: نمی‌دانم ...
بعد از تحریر: و شاید این تفاوت من و دوستم است. بعضی‌ها مرگ را تماشا کرده‌اند، بعضی‌ها در آغوش گرفته‌اند!

رفتن به خانه خاله در شهری دیگر بعد مدت ها یاد چیزهای دیگری را در سرش تازه کرده که بی‌ارتباط با مادر نیست، یاد مستقیم مادر که چیز تازه‌ای نیست که همراهش باشد. هر روز هست. هر روز این سال‌ها که نبوده، با او تماس می‌گیرم، رسیده و خسته است اما بیشتر از خستگی غبار و گردوخاکی است که روی صدای قشنگش راگرفته، می‌پرسم علتش را از این‌که چیزهایی برایش یادآوری شده می‌گوید، چیزهایی که بی‌ارتباط با مادر نیست و این‌که چقدر همین مکالمه‌های کوتاه از در و دیوار و آب و هوا با مادر وقتی از راه می‌رسیده خستگی و اضطراب همه چیز را می‌شسته و می‌برده و آرامش می‌کرده و حالا نبود همین مکالمه‌های کوتاه، بدون موضوع حتی چه فقدانی است فقدانی که حتی کلمات خواهرها و خاله هم جبرانش نمی‌کنند. کلمات هیچ دوستی، هیچ زنی شاید، برایش خطابه می‌خوانم، خطابه‌های معنوی و این‌که شروع کند از مادرش با فعل زمان حال یاد کند، این‌که آنها هستند و فقط این تغییر مکان است که امکان دیدارشان را از ما گرفته، این‌که غصه خوردن ما امکان رها شدن روح آن‌ها از تعلقات زمین را کم می‌کند و این‌که قرار بگذاریم و در اولین فرصت سری به خاک مادر او و مادربزرگ من بزنیم و این‌که دلتنگی ما با رفتن به این‌جور جاها که لااقل نشانه آخرین دیدار است کم می‌شود و چه و چه و چه. ...
کمی سکوت می‌کند و بعد با مهربانی و متانت همیشگی‌اش سوال می‌کند: باشه ولی به من بگو دست‌های مامانم کو؟
سکوت می‌کنم، بغض می‌کنم، فکر می‌کنم به فقدان عظیم دست‌های مادرش، بغضم می‌شکند و جواب می‌دهم: نمی‌دانم ...
بعد از تحریر: و شاید این تفاوت من و دوستم است. بعضی‌ها مرگ را تماشا کرده‌اند، بعضی‌ها در آغوش گرفته‌اند!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.