|

زاگرس

سرزمینِ من روحِ من است، روح اگر نباشد، جسم بی‌معناست، طبیعت ِ سرزمینِ من زنده زنده در آتش سوخت، از هم پاشید؛ ز ا گ ر س.
طبیعت می‌رود که باز نگردد، می‌رود و باز نمی‌گردد، می‌میرد، در تنهایی می‌میرد. اینجا را دیگر دوست ندارم، اهل اینجا نیستم، زمین را نمی‌گویم از جسم سخن می‌گویم که دیگر روح ندارد، جسم نیست و هنگامی که روح آتش می‌گیرد بر باد می‌رویم هم‌چون آتشی که زاگرس را در کام خود کشید، ایلامی که مردمش سوختند، کرد، ترک، بلوچ، فارس،خزر، ارومیه، زاینده‌رود، روستاها...هونه جان، کمیجان و...یک درخت.
طبیعت یعنی تو،من، ما، دیگران، سینما، نقاشی، موسیقی، تئاتر، آزادی، نفس، زندگی...............................کابوس.
عادت کرده‌ایم و حتی با نیشخند و یا گاهی آهی بر زبان می‌آوریم و می‌گذریم: آب را باز کردند،‌ آب را بستند، هوا گرد و غبار گرفته، دریاچه‌ها خشکیده، بنزین گران شد، بیکاری.
آیا جنایت این روزها را نیز شنیدید: دست‌های زاگرس سوخت، جنگل سرزمینِ ما در کام آتش فرو رفت، روح‌مان آتش گرفت.
آه... دلم گرفت، آن‌قدر گرفته که نیستم و می‌نویسم:
اینجا هر روز هذیان سیاهی بر من چیره می‌شود
که هر هوسی را در من دار می‌زند
آه...دلم عجیب گرفته است، آن‌قدر عجیب که مرده‌ام و می‌نویسم...
اینجا هر روز هذیانی سیاه بر من چیره می‌شود
که هر هوسی را در من دار می‌زند
خورشید پشت ابر
دل به طوفانی همانند
سیگارها با آه دل می‌پیچد و از نفس‌هایم ابرمی‌سازد...

سرزمینِ من روحِ من است، روح اگر نباشد، جسم بی‌معناست، طبیعت ِ سرزمینِ من زنده زنده در آتش سوخت، از هم پاشید؛ ز ا گ ر س.
طبیعت می‌رود که باز نگردد، می‌رود و باز نمی‌گردد، می‌میرد، در تنهایی می‌میرد. اینجا را دیگر دوست ندارم، اهل اینجا نیستم، زمین را نمی‌گویم از جسم سخن می‌گویم که دیگر روح ندارد، جسم نیست و هنگامی که روح آتش می‌گیرد بر باد می‌رویم هم‌چون آتشی که زاگرس را در کام خود کشید، ایلامی که مردمش سوختند، کرد، ترک، بلوچ، فارس،خزر، ارومیه، زاینده‌رود، روستاها...هونه جان، کمیجان و...یک درخت.
طبیعت یعنی تو،من، ما، دیگران، سینما، نقاشی، موسیقی، تئاتر، آزادی، نفس، زندگی...............................کابوس.
عادت کرده‌ایم و حتی با نیشخند و یا گاهی آهی بر زبان می‌آوریم و می‌گذریم: آب را باز کردند،‌ آب را بستند، هوا گرد و غبار گرفته، دریاچه‌ها خشکیده، بنزین گران شد، بیکاری.
آیا جنایت این روزها را نیز شنیدید: دست‌های زاگرس سوخت، جنگل سرزمینِ ما در کام آتش فرو رفت، روح‌مان آتش گرفت.
آه... دلم گرفت، آن‌قدر گرفته که نیستم و می‌نویسم:
اینجا هر روز هذیان سیاهی بر من چیره می‌شود
که هر هوسی را در من دار می‌زند
آه...دلم عجیب گرفته است، آن‌قدر عجیب که مرده‌ام و می‌نویسم...
اینجا هر روز هذیانی سیاه بر من چیره می‌شود
که هر هوسی را در من دار می‌زند
خورشید پشت ابر
دل به طوفانی همانند
سیگارها با آه دل می‌پیچد و از نفس‌هایم ابرمی‌سازد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.