|

مکاشفه

منصور شفاعت

اینجا ایران است، جغرافیایی از کره زمین و من در گوشه‌ای از این خاک و جود دارم، شما هم وجود دارید و دیگران را نمی‌دانم.
اینجا کمی نفس می‌کشم، غذا می‌خورم، می‌خوابم، فکر می‌کنم و می‌نویسم: چهل و هفت سالگی جهان برایم تفاوتی ندارد، نه تولدی برایش می‌گیرم، نه به آن فکر می‌کنم و نه درباره‌اش می‌خواهم بنویسم.
حس می‌کنم و به تمامی از مغزم دریافت می‌کنم که این منی که می‌نویسد من نیستم، طبیعت است که در من رسوخ کرده و عاجزانه می‌خواهد که از طرف‌اش صدایش شوم و صدایش را با کلمه و صلح به هرکه نامش را انسان گذاشته‌اند اما انسانیت ندارد و خود را برتر از تمام موجودات زمین می‌داند، برسانم.
طبیعت نه فرمان می‌دهد، نه حکم می‌کند و نه نصیحت می‌کند، تنها یک پیشنهاد دوستانه در افکارم به وجود می‌آورد و گاهی که آسیب می‌بیند عاجزانه از دست‌های من می‌خواهد که بنشینم و در اینجا فقط و فقط بنویسم.البته می‌دانم چرا انتخاب شده‌ام زیرا سال‌هاست با طبیعت نفس می‌کشم، کلمه می‌خورم و هنوز دست‌بردار لذتش نیستم از بس گوارا است و هرگاه کلمه تغذیه می‌کنم و بر مغزم هضمش می‌کنم، چرخش زمین زیر پایم را حس می‌کنم که مسافت چندانی تا پایان خط ندارم. طبیعت و کلمه به من آموخت که هرگاه کسی کمکی از من خواست صدایش شوم تا پایان خط........................
اکنون اینجا ایران است، طبیعت در من رسوخ کرده و تنها تولدی که هر روز می‌گیرم توجه به طبیعت و تولد طبیعت است.
می‌توانست زمین به گونه‌ای باشد که مثلا درخت نبود، پرنده، فکر نبود، سوخت نبود و ما دایما به یکدیگر برخورد می‌کردیم و چون تاریکی مطلق بود و برای همدیگر سیاه بودیم و برای رفع گرسنگی خود کاری نبود که انجام ندهیم، یکدیگر را تکه پاره می‌کردیم تا فقط زنده بمانیم.
حالا نگاه کنید، نگاه که می‌گویم نگاهِ مغزیست که هر انسانی می‌تواند داشته باشد اما بی‌شماری ندارند و چشم‌هایشان به روشنایی‌های جهان باز نشده و فرمان به مغزشان نمی‌رسد تنها چشم‌هایشان دو سوراخ است در صورت‌هایشان.
بگذریم از این‌ها و بگذاریم‌شان بر لب طاقچه عادتِشان. می‌گفتم: این منی که می‌نویسد من نیستم؛ طبیعت است که در من رسوخ کرده، طبیعت دهان زیبایش را برگوش‌هایم گذاشته و دست بردار نیست، من نیز گوش‌هایم را بر دهانش چسبانده و دست بردارش نیستم، زیرا ترازوی جهان کفه‌هایش با عمل و عکس‌العمل ترازو می‌شود می‌توانستم نباشم و ننویسم و یا یکی از آدمک‌ها باشم، اما اکنون که اینجا هستم، همین‌ام که هستم با طبیعت مکاشفه و معاشقه می‌کنم گاهی هم من دهان بر گوش طبیعت می‌گذارم و سال‌هاست تمرین کرده‌ام و هنوز تمرین می‌کنم تا دهان بر لب‌هایش بگذارم، حس می‌کنم که نزدیک شده‌ام زیرا گاهی خواب می‌بینم که گیاهان و حیوانات با من حرف می‌زنند، به من خیره می‌شوند ژست می‌گیرند و با زبان بی زبانی می‌گویند از ما بنویس، از ما عکاسی کن.
حال اینجا هستم و طبیعت دهان چسبانده بر گوش‌ها و می‌گوید بنویس؛ قلم به دست می‌گیرم، دفتر را باز می‌کنم و در گذار از جهان در اواخر بهار نود و چهار در اتمسفری به نام جهان، محلی به نام زمین، جغرافیایی به نام آسیا، کشوری به نام ایران و در شهری به نام اصفهان می‌نویسم.
می‌نویسم: گاهی فکر می‌کنم اگر طبیعت نبود، اگر کلمه نبود... تو نبودی... دق می‌کردم.

اینجا ایران است، جغرافیایی از کره زمین و من در گوشه‌ای از این خاک و جود دارم، شما هم وجود دارید و دیگران را نمی‌دانم.
اینجا کمی نفس می‌کشم، غذا می‌خورم، می‌خوابم، فکر می‌کنم و می‌نویسم: چهل و هفت سالگی جهان برایم تفاوتی ندارد، نه تولدی برایش می‌گیرم، نه به آن فکر می‌کنم و نه درباره‌اش می‌خواهم بنویسم.
حس می‌کنم و به تمامی از مغزم دریافت می‌کنم که این منی که می‌نویسد من نیستم، طبیعت است که در من رسوخ کرده و عاجزانه می‌خواهد که از طرف‌اش صدایش شوم و صدایش را با کلمه و صلح به هرکه نامش را انسان گذاشته‌اند اما انسانیت ندارد و خود را برتر از تمام موجودات زمین می‌داند، برسانم.
طبیعت نه فرمان می‌دهد، نه حکم می‌کند و نه نصیحت می‌کند، تنها یک پیشنهاد دوستانه در افکارم به وجود می‌آورد و گاهی که آسیب می‌بیند عاجزانه از دست‌های من می‌خواهد که بنشینم و در اینجا فقط و فقط بنویسم.البته می‌دانم چرا انتخاب شده‌ام زیرا سال‌هاست با طبیعت نفس می‌کشم، کلمه می‌خورم و هنوز دست‌بردار لذتش نیستم از بس گوارا است و هرگاه کلمه تغذیه می‌کنم و بر مغزم هضمش می‌کنم، چرخش زمین زیر پایم را حس می‌کنم که مسافت چندانی تا پایان خط ندارم. طبیعت و کلمه به من آموخت که هرگاه کسی کمکی از من خواست صدایش شوم تا پایان خط........................
اکنون اینجا ایران است، طبیعت در من رسوخ کرده و تنها تولدی که هر روز می‌گیرم توجه به طبیعت و تولد طبیعت است.
می‌توانست زمین به گونه‌ای باشد که مثلا درخت نبود، پرنده، فکر نبود، سوخت نبود و ما دایما به یکدیگر برخورد می‌کردیم و چون تاریکی مطلق بود و برای همدیگر سیاه بودیم و برای رفع گرسنگی خود کاری نبود که انجام ندهیم، یکدیگر را تکه پاره می‌کردیم تا فقط زنده بمانیم.
حالا نگاه کنید، نگاه که می‌گویم نگاهِ مغزیست که هر انسانی می‌تواند داشته باشد اما بی‌شماری ندارند و چشم‌هایشان به روشنایی‌های جهان باز نشده و فرمان به مغزشان نمی‌رسد تنها چشم‌هایشان دو سوراخ است در صورت‌هایشان.
بگذریم از این‌ها و بگذاریم‌شان بر لب طاقچه عادتِشان. می‌گفتم: این منی که می‌نویسد من نیستم؛ طبیعت است که در من رسوخ کرده، طبیعت دهان زیبایش را برگوش‌هایم گذاشته و دست بردار نیست، من نیز گوش‌هایم را بر دهانش چسبانده و دست بردارش نیستم، زیرا ترازوی جهان کفه‌هایش با عمل و عکس‌العمل ترازو می‌شود می‌توانستم نباشم و ننویسم و یا یکی از آدمک‌ها باشم، اما اکنون که اینجا هستم، همین‌ام که هستم با طبیعت مکاشفه و معاشقه می‌کنم گاهی هم من دهان بر گوش طبیعت می‌گذارم و سال‌هاست تمرین کرده‌ام و هنوز تمرین می‌کنم تا دهان بر لب‌هایش بگذارم، حس می‌کنم که نزدیک شده‌ام زیرا گاهی خواب می‌بینم که گیاهان و حیوانات با من حرف می‌زنند، به من خیره می‌شوند ژست می‌گیرند و با زبان بی زبانی می‌گویند از ما بنویس، از ما عکاسی کن.
حال اینجا هستم و طبیعت دهان چسبانده بر گوش‌ها و می‌گوید بنویس؛ قلم به دست می‌گیرم، دفتر را باز می‌کنم و در گذار از جهان در اواخر بهار نود و چهار در اتمسفری به نام جهان، محلی به نام زمین، جغرافیایی به نام آسیا، کشوری به نام ایران و در شهری به نام اصفهان می‌نویسم.
می‌نویسم: گاهی فکر می‌کنم اگر طبیعت نبود، اگر کلمه نبود... تو نبودی... دق می‌کردم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.