هونه گان
لطف الله احتشامی (1)
درشماره گذشته مطلبی با عنوان هونه جون به قلم آقای منصور شفاعت به چاپ رسید که نوشته زیر در پاسخ به آن مطلب درج می شود:
سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران
" فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگستردند و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات" گلهای وحشی، "بابونه"، "گز"، "جاشیر"، "کنگر"، "ریواس"، برنجاس"، "یوشن" و"گل اروانه" را در دشت پلنگی بپروراند تا مسافران صبا بوی عطر گلها را استشمام و از هوای روح پرور آن لذت ببرند و ابیات زیر را زمزمه کنند.
ای هونه جان حماسه سرشار بیدها
ای سبزه تو حسرت سرخ و سپیدها
زیبا عروس دهکده های سمیرمی
در رویش بهار و گل شنبلیدهها
نویسنده، زیبایی، سرسبزی، فرهنگ عامه" جشن نوروز، عروسیها، مراسم عاشورا و تاسوعا، میهمانی های مردم مهمانپذیر دیار ما را درک نکرده و نمیداند که روزگاران گذشته مردم هونهگان چگونه با نان داغ تنوری هاجر، بره ژلو، کره روغن گل و ماست و دوغ میشهای عراقی از میهمانان پذیرایی میکردند و از ایمانشان نمیپرسیدند. در ان روزگار روستای هونه گان شهرت خاص انسانی خود را داشت.
ای کاش منصور شفاعت بیپرده سخن گفته بود و حداقل به بنبست قرار گرفتن روستا و عدم توجه وزارت راه اصفهان به جاده هونه گان، گرموک سمیرم و عدم توجه سازمان گردشگری به "زرچشمه"،رودخانه و"اردوگاه تربیتی دانش آموزان آموزش و پرورش" و تامین جاده آسفالت و برق این مکانها، اشاره می کرد و از مسئولان تقاضای رسیدگی میکرد. او میتوانست به زنان عشایری روستا که سحرگاهان با هزاران زحمت کره می گیرند و به این ورزش مشکزنی صبحگاهی علاقه وافر دارند توجه کند.
زنان با شروه مشک سحرگاه
شبان خفته را بیدار کردند
زبوی روغن گل دره ها را
معطر چون دهان یار کردند
جوانان با تکاور ما دیان ها
هوای دیدن دلدار کردند
شفاعت از این همه زیبایی و طراوت بهاری و آب و هوای روحبخش و فرهنگ عامه فقط به فقری که چون هاله روستا را فراگرفته پرداخته و چهره روستا را به قوسی تشبیه کره که کف روستا را تار میبیند.
سخن در پرده میگویی چو گل از غنچه بیرون آی
که بیش از پنج روزی نیست حکم میرنوروزی
"حافظ"
من هم وقتی به روستای هون گان میروم و به گذشته آن که عمری را در آن گذراندم میاندیشم با هزاران افسوس ابیات زیر را زمزمه میکنم.
خوابم از دیده که دزدید که این قصر غریب
آسمان دگر و مهر و مهی دیگر داشت
من همان کودکم ای شادترین شهر فرنگ
چه شد آن پنجرههایی که به رویا در داشت
باورم نیست که در سینه این تپه خاک
تویی آن خانه که فرهنگ مرا در برداشت
امید آنکه عوامل فقر از پرده برون افتد و مردم روستا راه سعادت را بپیمایند.
اشعار: از خسرو احتشامی
1- پژوهشگر تاریخ و جغرافیا
درشماره گذشته مطلبی با عنوان هونه جون به قلم آقای منصور شفاعت به چاپ رسید که نوشته زیر در پاسخ به آن مطلب درج می شود:
سعدی به روزگاران مهری نشسته بر دل
بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران
" فراش باد صبا را گفته تا فرش زمردین بگستردند و دایه ابر بهاری را فرموده تا بنات" گلهای وحشی، "بابونه"، "گز"، "جاشیر"، "کنگر"، "ریواس"، برنجاس"، "یوشن" و"گل اروانه" را در دشت پلنگی بپروراند تا مسافران صبا بوی عطر گلها را استشمام و از هوای روح پرور آن لذت ببرند و ابیات زیر را زمزمه کنند.
ای هونه جان حماسه سرشار بیدها
ای سبزه تو حسرت سرخ و سپیدها
زیبا عروس دهکده های سمیرمی
در رویش بهار و گل شنبلیدهها
نویسنده، زیبایی، سرسبزی، فرهنگ عامه" جشن نوروز، عروسیها، مراسم عاشورا و تاسوعا، میهمانی های مردم مهمانپذیر دیار ما را درک نکرده و نمیداند که روزگاران گذشته مردم هونهگان چگونه با نان داغ تنوری هاجر، بره ژلو، کره روغن گل و ماست و دوغ میشهای عراقی از میهمانان پذیرایی میکردند و از ایمانشان نمیپرسیدند. در ان روزگار روستای هونه گان شهرت خاص انسانی خود را داشت.
ای کاش منصور شفاعت بیپرده سخن گفته بود و حداقل به بنبست قرار گرفتن روستا و عدم توجه وزارت راه اصفهان به جاده هونه گان، گرموک سمیرم و عدم توجه سازمان گردشگری به "زرچشمه"،رودخانه و"اردوگاه تربیتی دانش آموزان آموزش و پرورش" و تامین جاده آسفالت و برق این مکانها، اشاره می کرد و از مسئولان تقاضای رسیدگی میکرد. او میتوانست به زنان عشایری روستا که سحرگاهان با هزاران زحمت کره می گیرند و به این ورزش مشکزنی صبحگاهی علاقه وافر دارند توجه کند.
زنان با شروه مشک سحرگاه
شبان خفته را بیدار کردند
زبوی روغن گل دره ها را
معطر چون دهان یار کردند
جوانان با تکاور ما دیان ها
هوای دیدن دلدار کردند
شفاعت از این همه زیبایی و طراوت بهاری و آب و هوای روحبخش و فرهنگ عامه فقط به فقری که چون هاله روستا را فراگرفته پرداخته و چهره روستا را به قوسی تشبیه کره که کف روستا را تار میبیند.
سخن در پرده میگویی چو گل از غنچه بیرون آی
که بیش از پنج روزی نیست حکم میرنوروزی
"حافظ"
من هم وقتی به روستای هون گان میروم و به گذشته آن که عمری را در آن گذراندم میاندیشم با هزاران افسوس ابیات زیر را زمزمه میکنم.
خوابم از دیده که دزدید که این قصر غریب
آسمان دگر و مهر و مهی دیگر داشت
من همان کودکم ای شادترین شهر فرنگ
چه شد آن پنجرههایی که به رویا در داشت
باورم نیست که در سینه این تپه خاک
تویی آن خانه که فرهنگ مرا در برداشت
امید آنکه عوامل فقر از پرده برون افتد و مردم روستا راه سعادت را بپیمایند.
اشعار: از خسرو احتشامی
1- پژوهشگر تاریخ و جغرافیا
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.