|

قصه آن ناتمامی‌ها

بایمانی

قرارگذاشته بودیم با بچه‌ها بریم گردش و اصفهان‌گردی، تا به‌قول خودمون یه نگاهی به آثار باستانی اصفهان بندازیم و از فضای شهر لذت ببریم. میدون نقش‌جهان شد اولین مکان گردشی ما، البته تصمیم گرفتیم از پارک پشت کاخ عالی‌قاپو که اتفاقا دیواربه‌دیوار دانشکده هنرهای زیبا هم هست وارد میدون نقش‌جهان بشیم، به محض ورود به پارک چیزایی دیدیم که تا قبل از این اونجا نبودن، یه سری مجسمه نیم‌تنه که فقط سر این بنده‌های خدا رو گذاشته بودن، سمت چپ و راست نصب شده بودن، با خودم گفتم وجود این مجسمه‌هایی که فقط سرشون هست چه ارتباطی می‌تونه به این پارکِ متصل به میدون نقش‌جهان داشته باشه؟؟
از بچه‌ها خواستم کنارشون بایستن وعکس بگیریم، اما متاسفانه فقط سر محترم بود و جایی برای دست‌انداختن دورگردن. بر طبق عادت عکاسی دو نفره وجود نداشت، خُب اشکالی نداره، ما هم دوزانو نشستیم تا هم‌قد و قواره مجسمه عزیز بشیم که آخرش هم ارتباطش رو با اون مکان نفهمیدیم. تصمیم گرفتیم بریم به یه پارک دیگه و حداقل اونجا از فضا لذت ببریم و بیشتر فضای شهر رو درک کنیم و باهاش در ارتباط باشیم. پارک هشت‌بهشت یا شهیدرجایی شد دومین مکان گردشی ما. عجب دار و درختی، بسیار زیبا، سقف آسمون سبز، زمین زیر پامون سبز که خیلی‌ام عالی بود، خیلی پیاده‌روی کردیم تا بلکه برسیم به یه مجسمه‌ای، سری، حجم وسط پارکی، کار هنری، چیزی، اما خُب هیچی نبود. نه نه، انگار، از دور دارم یه چیزایی رنگی می‌بینم بچه‌ها بیایید یه چیزایی اون ته پارک هست. ای بابا، این‌جا که اسباب بازیه، اون هم فقط واسه بچه‌هاست، پس مجسمش کو؟
نهایتا، دوباره روی نیمکت چوبی ساده پارک نشستیم که جای دو نفرمون هم به‌زور می‌شد و باقی بچه‌ها یا باید روی نیمکت پنج متر اون طرف‌تر می‌نشستن یا سراپا روبه‌روی ما زل می‌زدن. توی چمن هم که نمی‌بایستی می‌نشستیم، چون آسیب به محیط زیست محسوب می‌شد. بیرون از پارک هشت‌بهشت که سر در ورودی قشنگی هم داشت یه کتابخونه داریم که عجالتا کتابخونه مرکزی اصفهان هم محسوب می‌شه، خُب حالا وجود یک کتابخونه روبه‌روی یک پارک چقدر می‌تونست خوب باشه؟
خُب، معلومه خیلی ارتباط خوبی می‌تونن با هم برقرار کنن و باید تلاشی می‌کرد برای فراموش‌نشدنش، اما بیشترین چیزی که به چشم می‌خورد ضعف‌هایی بود که دایما تکرار می‌شد. احساس کردم چیزی بین این پارک زیبا و کتابخونه شهر گم شده، در واقع حلقه اتصال پاره شده بود. شایدم بود و ما خبر نداریم، شایدم یکی از همین ماشین‌های توی خیابون بین پارک و کتابخونه وقتی داشته با سرعت حرکت می‌کرده این حلقه محکم رو شکسته و کسی هم نبوده که به دادش برسه، فکر کردم چقدر خوب می‌شه که توی پارک به این زیبایی که نزدیک‌ترین فضا به کتابخونه مرکزی شهر بود حداقل از اون سرهای نیمه‌کاره که عجالتا می‌تونست سری باشه توی سرا و البته در حال کتاب‌خوندن هم بود وجود داشته باشه که حداقل من مخاطب یا شهروند عزیز یا همون بچه‌دبستانی که داره با دوستش تو سروکله هم می‌زنن وقتی دارن رد می‌شن یه نگاهی که به این حجم موجود می‌اندازه یه حدسایی می‌زنه که شاید شاید پشت این انبوه درخت، کتابخونه‌ای هم وجود داره یا چقد خوب می‌شه که نیمکت‌های توی پارک به هم نزدیک‌تر‌بودن که وقتی می‌خواستیم بشینیم مشکل سرپا ایستادن رو نداشته باشیم و صفا و صمیمیت بیشتری بین بچه‌ها رد و بدل می‌شد.
اما انگار، مشکل اساسی‌تر این حرفا بود، اینو وقتی متوجه شدم که بچه‌ها پیشنهاد دادن بریم وسط خیابون، البته تصور اشتباه نشه منظور اینجانب خدای نکرده محل عبور ماشین نبوده، منظور بنده بلوار وسط و پیاده‌روهای شهر بود. از کنار پیاده‌رو زاینده‌رود حرکت کردیم و کم‌کم نزدیک شدیم به پل خواجو، قبل از پل خواجو و نزدیکای پل فردوسی متوجه یک مجسمه خاکستری رنگ شدم که سعی کردم حدس بزنم چه چیزی می‌تونه باشه، آیا یک پرنده بود یک آدم یا یک دوزیست؟ یکی از بچه‌ها یه چرخی دور مجسمه زد وگفت به نظرت این چیه اصلا چرا این رنگیه؟ راست می‌گفت، آخه توی اون همه بته و درخت سبز و فضای شهری احتمالا این فیگور محترم چندان به چشم نمی‌اومد و شاید همه مردم متوجه وجود چنین عنصر با ارزشی نمی‌شدن.
توصیه ایمنی: پس بهتره هر وقت می‌خوایم بریم بیرون برای درک بهتر گرافیک شهرمون یک متخصص همراه توی کوله‌پشتی با خودمون ببریم که هر کدوم از این عزیزان رو برای ما تشریح کنن. البته که همه آثار شهر ما با ارزش و حساب‌شده طراحی و اجرا شدن اما خُب قصه، قصه همان ناتمامی‌های گرد هم آمده‌ان. ناتمامی‌هایی که فقط برای رفع حس وظیفه‌شناسی اجرا می‌شن و در معرض دید مردم قرار می‌گیرن.

قرارگذاشته بودیم با بچه‌ها بریم گردش و اصفهان‌گردی، تا به‌قول خودمون یه نگاهی به آثار باستانی اصفهان بندازیم و از فضای شهر لذت ببریم. میدون نقش‌جهان شد اولین مکان گردشی ما، البته تصمیم گرفتیم از پارک پشت کاخ عالی‌قاپو که اتفاقا دیواربه‌دیوار دانشکده هنرهای زیبا هم هست وارد میدون نقش‌جهان بشیم، به محض ورود به پارک چیزایی دیدیم که تا قبل از این اونجا نبودن، یه سری مجسمه نیم‌تنه که فقط سر این بنده‌های خدا رو گذاشته بودن، سمت چپ و راست نصب شده بودن، با خودم گفتم وجود این مجسمه‌هایی که فقط سرشون هست چه ارتباطی می‌تونه به این پارکِ متصل به میدون نقش‌جهان داشته باشه؟؟
از بچه‌ها خواستم کنارشون بایستن وعکس بگیریم، اما متاسفانه فقط سر محترم بود و جایی برای دست‌انداختن دورگردن. بر طبق عادت عکاسی دو نفره وجود نداشت، خُب اشکالی نداره، ما هم دوزانو نشستیم تا هم‌قد و قواره مجسمه عزیز بشیم که آخرش هم ارتباطش رو با اون مکان نفهمیدیم. تصمیم گرفتیم بریم به یه پارک دیگه و حداقل اونجا از فضا لذت ببریم و بیشتر فضای شهر رو درک کنیم و باهاش در ارتباط باشیم. پارک هشت‌بهشت یا شهیدرجایی شد دومین مکان گردشی ما. عجب دار و درختی، بسیار زیبا، سقف آسمون سبز، زمین زیر پامون سبز که خیلی‌ام عالی بود، خیلی پیاده‌روی کردیم تا بلکه برسیم به یه مجسمه‌ای، سری، حجم وسط پارکی، کار هنری، چیزی، اما خُب هیچی نبود. نه نه، انگار، از دور دارم یه چیزایی رنگی می‌بینم بچه‌ها بیایید یه چیزایی اون ته پارک هست. ای بابا، این‌جا که اسباب بازیه، اون هم فقط واسه بچه‌هاست، پس مجسمش کو؟
نهایتا، دوباره روی نیمکت چوبی ساده پارک نشستیم که جای دو نفرمون هم به‌زور می‌شد و باقی بچه‌ها یا باید روی نیمکت پنج متر اون طرف‌تر می‌نشستن یا سراپا روبه‌روی ما زل می‌زدن. توی چمن هم که نمی‌بایستی می‌نشستیم، چون آسیب به محیط زیست محسوب می‌شد. بیرون از پارک هشت‌بهشت که سر در ورودی قشنگی هم داشت یه کتابخونه داریم که عجالتا کتابخونه مرکزی اصفهان هم محسوب می‌شه، خُب حالا وجود یک کتابخونه روبه‌روی یک پارک چقدر می‌تونست خوب باشه؟
خُب، معلومه خیلی ارتباط خوبی می‌تونن با هم برقرار کنن و باید تلاشی می‌کرد برای فراموش‌نشدنش، اما بیشترین چیزی که به چشم می‌خورد ضعف‌هایی بود که دایما تکرار می‌شد. احساس کردم چیزی بین این پارک زیبا و کتابخونه شهر گم شده، در واقع حلقه اتصال پاره شده بود. شایدم بود و ما خبر نداریم، شایدم یکی از همین ماشین‌های توی خیابون بین پارک و کتابخونه وقتی داشته با سرعت حرکت می‌کرده این حلقه محکم رو شکسته و کسی هم نبوده که به دادش برسه، فکر کردم چقدر خوب می‌شه که توی پارک به این زیبایی که نزدیک‌ترین فضا به کتابخونه مرکزی شهر بود حداقل از اون سرهای نیمه‌کاره که عجالتا می‌تونست سری باشه توی سرا و البته در حال کتاب‌خوندن هم بود وجود داشته باشه که حداقل من مخاطب یا شهروند عزیز یا همون بچه‌دبستانی که داره با دوستش تو سروکله هم می‌زنن وقتی دارن رد می‌شن یه نگاهی که به این حجم موجود می‌اندازه یه حدسایی می‌زنه که شاید شاید پشت این انبوه درخت، کتابخونه‌ای هم وجود داره یا چقد خوب می‌شه که نیمکت‌های توی پارک به هم نزدیک‌تر‌بودن که وقتی می‌خواستیم بشینیم مشکل سرپا ایستادن رو نداشته باشیم و صفا و صمیمیت بیشتری بین بچه‌ها رد و بدل می‌شد.
اما انگار، مشکل اساسی‌تر این حرفا بود، اینو وقتی متوجه شدم که بچه‌ها پیشنهاد دادن بریم وسط خیابون، البته تصور اشتباه نشه منظور اینجانب خدای نکرده محل عبور ماشین نبوده، منظور بنده بلوار وسط و پیاده‌روهای شهر بود. از کنار پیاده‌رو زاینده‌رود حرکت کردیم و کم‌کم نزدیک شدیم به پل خواجو، قبل از پل خواجو و نزدیکای پل فردوسی متوجه یک مجسمه خاکستری رنگ شدم که سعی کردم حدس بزنم چه چیزی می‌تونه باشه، آیا یک پرنده بود یک آدم یا یک دوزیست؟ یکی از بچه‌ها یه چرخی دور مجسمه زد وگفت به نظرت این چیه اصلا چرا این رنگیه؟ راست می‌گفت، آخه توی اون همه بته و درخت سبز و فضای شهری احتمالا این فیگور محترم چندان به چشم نمی‌اومد و شاید همه مردم متوجه وجود چنین عنصر با ارزشی نمی‌شدن.
توصیه ایمنی: پس بهتره هر وقت می‌خوایم بریم بیرون برای درک بهتر گرافیک شهرمون یک متخصص همراه توی کوله‌پشتی با خودمون ببریم که هر کدوم از این عزیزان رو برای ما تشریح کنن. البته که همه آثار شهر ما با ارزش و حساب‌شده طراحی و اجرا شدن اما خُب قصه، قصه همان ناتمامی‌های گرد هم آمده‌ان. ناتمامی‌هایی که فقط برای رفع حس وظیفه‌شناسی اجرا می‌شن و در معرض دید مردم قرار می‌گیرن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.